کتاب دوئل

ازدواج بدون عشق درست مثل کسی می‌مونه که عبادت می‌کنه، اما ايمان نداره.

اول شيفته‌ی او شد، بعد از او متنفر شد

ايمان بدون عمل فايده نداره. کار بدون ايمان هم هيچی نيست به جز وقت تلف کردن.

خيلی خوب، می‌دونم که نمی‌تونی کمکم کنی. اما بهت می‌گم... آدمای ناموفق و بی‌ارزش مثل من تنها راه نجات خودشونو حرف زدن می‌دونن. بايد همه‌ی کارهايی‌رو که کردم، توضيح بدم. هميشه به دنبال توضيح و توجيهی درباره‌ی وجود پوج خودم توی نگاه آدمای ديگه بودم.

کربالای دو دستش را روی شکمش گذاشت و گفت: «چرا عصبانی می‌شيد؟ شما کشيش هستی. من مسلمونم. شما می‌گيد غذا می‌خوام. من به شما می‌دم... فقط آدم‌های‌ثروتمند بين خدای من و خدای تو فرق می‌ذارن. برای فقير و بدبخت‌ها خدا يکی يه. حالا اگه غذا می‌خوايد، آماده‌س.»

آدمای ناموفق و بی‌ارزش مثل من تنها راه نجات خودشونو حرف زدن می‌دونن.

سامويلنکو آهی کشيد و گفت: «خيلی احمقی رفيق! دست تقدير يه زن جوون و زيبا و بافرهنگ برات فرستاده، اما تو اونو رد می‌کنی.

«ممنون... خيلی ممنون... . همين درد دلی که کردم از هزار تا کار خوب و صدقه بهتره. تو بهم زندگی جديدی نشون دادی.»

همه‌ی ما يه جورايی به عشق پاک اعتقاد داريم اگرچه می‌دونيم که همچين عشقی هم وجود نداره

آره، می‌خوام در برم. تا خرخره زير قرضم. مشروب می‌خورم. حمله‌ی عصبی مياد سراغم، خيلی پستم. مثل بعضی ازآدما، آدم فهميده‌ای نيستم. به کسی چه مربوط؟ به خلوت آدما احترام بذارين. خواهش می‌کنم.

توی زندگی واقعی هم همينطوراست... آدم برای فهميدن حقيقت دو گام به جلو و يک گام به عقب بر می‌دارد. رنج و عذاب، خطا و اشتباه از زندگی را پس می‌زند. اما تشنه‌ی حقيقت بودن و سرسختی و مقاومت او را جلو می‌برد.

از مهربانی و خوش‌قلبی خود خجالت می‌کشيد و سعی می‌کرد آن را با تظاهر به ترش‌رويی و بداخلاقی بپوشاند

گفت: «البته سخته با زنی که دوستش نداری، زندگی کنی. اما وانيا بايد انسانی به قضيه نگاه کنی. اگه من بودم، هيچ وقت طوری رفتار نمی‌کردم که نشون بده ديگه دوستش ندارم و تا آخر عمر باهاش زندگی می‌کردم تا بميرم.»

گفت: «زن نقش مهمی تو زندگی هر مردی بازی می‌کنه.»

می‌دونی که جامعه به خصوص قشر متوسط به روشن‌فکری که دانشگاه هم رفته و نجيب‌زاده هم هست اعتقاد داره. چون آدم روشن‌فکر و آزادی‌خواهيه، تحصيل‌کرده هم هست، خلاصه هر کاری که انجام می‌ده، معتقده که بايد اتفاق بيوفته.

همين که انسان خودش با تمام وجود طبيعت رو لمس کنه، از هر توصيفی بهتره. ديدن و شنيدن زيباييهای طبيعت و درک مستقيم اونها می‌ارزه به تمام اين چرندياتی که اين نويسنده‌ها برای شناسوندن طبيعت به ما تحويل می‌دن.

زيبايی شعر و قداست عشق دو نوگلی هستند که نويسنده سعی می‌کنه مانع از بين رفتن اونا بشه.

عقيده‌ی من اينه که هر چی که با عقل بره جلو، قلب‌های ضعيف و سنت‌ها اونو خراب می‌کنن. يادم می‌ياد بچه که بودم حصبه گرفتم. عمم منو بست به ترشی قارچ. چون دلش به حالم می‌سوخت. چيزی نمونده بود که برم اون دنيا.

ـ يعنی می‌خوای بگی طرز فکر مردم درباره‌ی عشق‌های ممنوع و بی توجه بودن به اخلاقيات يه جور تهمته؟ ـ آره، البته که هست! هم تهمت، هم نفرت! وقتی چندتا سرباز يه دختر رو می‌بينن که سبک رفتار می‌کنه، می‌خندن و براش سوت می‌زنن. اما برو ازشون بپرس خودشون چی هستن.