کتاب در لب پرتگاه

و بعد یکه و تنها ماندم. بدون مادر، بدون پدر، تنها مثل یک حیوان در جنگل.

و بعد یکه و تنها ماندم. بدون مادر، بدون پدر، تنها مثل یک حیوان در جنگل.

مدت‌ها بود به غم و غصه عادت کرده بود؛ مسئله‌ای که باعث خوشحالی می‌شد، او را می‌ترساند.

از خداوند تقاضا کرد زجرش بدهد، حاضر بود عزیزترین کسان خود را از دست بدهد و نگذارد «گناه» بر وجودش غلبه کند. دعا می‌خواند و ناخن‌های خود را بر کف دست می‌فشرد و گاه پیشانی‌اش را به لبه سنگی پنجره می‌کوبید.

«آه، پس این‌طور، دختر جان من، خیال دارید سکوت کنید؟ می‌خواهید چه کسی را فریب بدهید؟ خودتان را یا شاید خداوند را؟ سر خداوند را کلاه بگذارید! او دختر من، همه چیز را می‌بیند. ما می‌توانیم حتی خودمان را گول بزنیم. ولی هیچ‌کس قادر نیست پروردگار را فریب دهد.»

پسر با صدایی که از غم و طعنه می‌لرزید پرسید: «تو از من می‌ترسی؟ برای چه رفتی تا پاسکا را خبر کنی؟ ترسیده بودی که مبادا بخواهم تو را ببوسم؟ نه، بوسیدن کسی که تو را دوست ندارد بیهوده است. تو دوست نداری، قلب نداری، عشق در وجودت وجود ندارد.»

ختر در افق مهتابی به کوه‌های آبی‌رنگ خیره مانده بود. به چهچهه بلبل گوش می‌داد که با اصرار خود در نغمه‌سرایی، هوسی وحشیانه را در او برمی‌انگیخت: میل به این که از صخره‌ها بالا برود، خود را در لانه آن پرنده مخفی کند و دیگر هرگز بین مردم نیاید.

«البته خیلی احساس تنهایی می‌کنم. اگر خدای نکرده بلایی بر سرم بیاید، فقط کلاغ‌ها باخبر خواهند شد و بس!»