بریده‌هایی از کتاب من ناشناخته

آنچه که عصر ما به آن فکر می‌کند، آن است که "سایه" و بخش تحتانی ذهن شامل چیزهایی بیشتر از چیزی است که صرفاً منفی است. این حقیقت که از طریق علم خود - یعنی با کشف روح خودمان، به غریزه و دنیای آن‌ها بر می‌گردیم، باید کمی نور بر روی قدرت‌هایی که در روح به خواب می‌روند، که ما به ندرت از آن آگاه هستیم، به فراموشی بسپاریم، که همه چیز خوب پیش می‌رود. آن‌ها توانایی‌های بالقوه بسیار پویایی هستند، و به طور کامل به آمادگی و نگرش ذهن خودآگاه بستگی دارد که این نیروها و تصاویر و ایده‌های مرتبط با آن‌ها به سمت ساخت یا فاجعه گرایش دارند. به نظر می‌رسد که روان‌شناس تنها کسی باشد که از تجربه آمادگی روانی انسان مدرن آگاهی دارد، زیرا او تنها کسی است که خود را مجبور به جستجو در طبیعت بشر می‌کند و این نیروها و ایده‌هایی است که فرد را قادر ساخته‌است تا راه درست را از طریق تاریکی و خطر پیدا کند.

حکومت دیکتاتور نشات گرفته از عقل بورژوایی یک مزیت بزرگ دارد: همراه با فرد، نیروهای مذهبی‌اش را هم می‌بلعد. حکومت، جای خدا را گرفته‌است؛ به همین دلیل است که از این زاویه، سوسیالیست هستند و برده‌داری حکومتی نوعی عبادت است. اما تابع دینی را نمی‌توان از هم جدا کرد و در این روش جعل کرد، بدون این که شک و تردیدهای نهفته را افزایش دهد، که بلافاصله مهار می‌شوند تا از تعارض با گرایش رایج به سمت توده اجتناب کنند. نتیجه، مانند همیشه در چنین مواردی، به شکل تعصب است، که به نوبه خود به عنوان سلاحی برای کوبیدن کوچک‌ترین جنبش مخالف استفاده می‌شود.

برای آزادسازی افسانهٔ حکومت مستقل یا به عبارتی دیگر هوا و هوس کسانی که آن را دستکاری می‌کنند، از هر محدودیت کلی، تمام جنبش‌های سیاسی اجتماعی که در این راستا حرکت می‌کنند همیشه تلاش می‌کنند تا عرصه را ازکنترل ادیان خالی کنند. زیرا برای اینکه افراد را تحت سلطهٔ حکومت در بیاورند باید اتکا و وابستگی آنها را از هرچیزی جز دولت و حکومت قطع کنند. اما دین به معنای وابستگی و تحت سلطهٔ حقایق غیرعقلانی تجربیات است. این تجربیات به طور مستقیم به شرایط جسمی و اجتماعی مربوط نمی‌شوند بلکه مربوط به چیزی ماورای نگرش ذهنی فرد هستند.

عقیده آزاد به طور بیرحمانه سرکوب می‌شود و تصمیم اخلاقی بی‌رحمانه سرکوب می‌شود، به این بهانه که هدف، حتی پست‌ترین روش‌ها را توجیه می‌کند. سیاست دولت به نوعی اعتقاد متعالی است، رهبر جامعه یا رهبر حزب به حد اعلای خوبی و بدی تبدیل می‌شود و هواخواهان به عنوان قهرمانان، شهدا، حواریون، مبلغان مذهبی مورد احترام قرار می‌گیرند. از نظر آنها تنها یک حقیقت وجود دارد که خودشان می گویند و هرچیز غیر از آن حقیقت محسوب نمی‌شود و به عنوان امری مقدس درنظر گرفته شده که هیچ انتقادی نباید به آن کرد. هرکسی که متفاوت از آنها فکرکند فردی ملحد محسوب می‌شود

استدلال منطقی می‌تواند با مقداری چشم انداز رسیدن به موفقیت انجام شود تاوقتی که عاطفی بودن یک وضعیت خاص از یک حد مشخص منطقی فراتر نرود. اگر دمای عاطفی و احساسی به مرز بحران برسد، احتمال تأثیر منطق و خرد کم می‌شود و جایش را شعارها و آرزوهای واهی می‌گیرند. بهتر است بگوییم که این امر منجر به یک نوع دارایی جمعی می‌شود که به سرعت به سمت شیوع یک اپیدمی روانی سوق پیدا می‌کند. دراین حالت، همهٔ آن حالات و بیماری‌های اجتماعی پا به عرصهٔ ظهور می‌گذارند و خودشان را در سطح جامعه نشان می‌دهند. چنین مواردی به هیچ وجه تنها نمونه‌های عجیب و جالبی نخواهند بود که فقط در زندان‌ها و آسایشگاه‌های روانی دنبالشان بگردیم

وقتی لویی چهاردهم می‌گوید که " من هستم"؛ در واقع او تنها فرد، یا به هر حال، یکی از معدود افرادی است که می‌تواند از فردیت خود استفاده

در این دایرهٔ گستردهٔ ضمیر ناخودآگاه، که از نقد و کنترل ضمیرخودآگاه مصون است، ما کاملاً بی پناه هستیم و درمعرض انواع و اقسام تاثیرات و بیماری‌های روانی مسری هستیم. با وجود همهٔ این خطرها، تنها وقتی می‌توانیم درمقابل خطرات بیماری‌های روانی خودمان را مصون نگه داریم که دقیقاً بدانیم چه چیزی و چه وقتی و چطور ذهن ما درمعرض حمله قرار می‌گیرد.

اگر دمای عاطفی و احساسی به مرز بحران برسد، احتمال تأثیر منطق و خرد کم می‌شود و جایش را شعارها و آرزوهای واهی می‌گیرند.

اگر دمای عاطفی و احساسی به مرز بحران برسد، احتمال تأثیر منطق و خرد کم می‌شود و جایش را شعارها و آرزوهای واهی می‌گیرند. بهتر است بگوییم که این امر منجر به یک نوع دارایی جمعی می‌شود که به سرعت به سمت شیوع یک اپیدمی روانی سوق پیدا می‌کند. دراین حالت، همهٔ آن حالات و بیماری‌های اجتماعی پا به عرصهٔ ظهور می‌گذارند و خودشان را در سطح جامعه نشان می‌دهند.

حتی اگر تعداد آنها کمتر از یک دهم داروهای مضر و جنایتکارانه هم باشد، درصد نسبتاً کوچکی از این جمعیت که آنها نمایندهٔ آن هستند هم هنوز نشان دهندهٔ خطرناک بودن خاص این گروه می‌باشد. حالت ذهنی و روحی آنها مانند گروه ترکیبی هیجان انگیزی است که تحت تأثیر قضاوت‌های احساسی و آرزوهای واهی خود هستند. در حالت "دارایی جمعی"، آن‌ها همان موارد اقتباس شده‌اند و درنتیجه با این حالتشان احساس راحتی می‌کنند و هرگز نیاز به تغییر را احساس نمی‌کنند.

امروزه درحالی که به پایان هزاره دوم رسیده‌ایم، دوباره با تصورات آخرالزمانانهٔ خود مبنی بر خرابی و ویرانی تمام جهان زندگی می‌کنیم. اهمیت شکاف موسوم به پردهٔ آهنین که سبب دونیم کردن بشریت شده است چه بود؟ چه اتفاقی برای تمدن ما و خود ما می افتد اگر بمب‌های هیدروژنی و اتمی بر سر ما فرود آیند یا اینکه اگر تاریکی معنوی و اخلاقی مطلق بودن دولت و دیکتاتوری در تمام جهان گسترش پیدا کند؟ هیچ دلیلی ندارد که از این تهدیدها سرسری بگذریم.

ایده‌های واهی آنها، به طرز ناخوشایندی و ازروی تعصب، به تجرد غیرعقلانی جمعی باز می‌گردد و در آنجا فرصت مناسبی می‌یابد، زیرا که آنها تمام آن انگیزه‌ها و اعمال خشونت باری که در معرض دوری و بینش در افراد عادی‌تر قرار می‌گیرند را ابراز می‌کنند. بنابراین آنها علی رغم داشتن تعداد کم در مقابل جمعیت زیاد مردم، کاملاً به عنوان یک منبع عفونت زا خطرناک هستند؛ چون این کسی که به اصطلاح به او یک فرد معمولی و عادی گفته می‌شود، تنها دارای یک میزان محدودی از خودآگاهی است.

بناراین عبارتی که از آن با عنوان "خودآگاهی" یاد می‌شود دانش محدودی است که بیشتر آن به عوامل اجتماعی و چیزهایی که در روان فرد می‌گذرد وابسته است. از این رو یک نفر همیشه در برابر این فکر متعصبانه ایستاده است که چنین چیزی در ما یا در خانواده ما یا دربین دوستان و آشنایان ما اتفاق نمی‌افتد و در سوی دیگر، همان فرد با فرضیه‌های به ظاهر منطقی در مورد ظاهر بودن و آشکار بودن ویژگی‌هایی که صرفاً برای پوشش دادن بر حقایق واقعی آن مورد است، برخورد می‌کند.

سپس مسئولیت اخلاقی فرد به طور ناگزیر با سیاست دولت (دلیل دولت) جایگزین می‌شود. شما به جای تفاوت اخلاقی و روحی فرد، رفاه عمومی و افزایش استاندارد زندگی را دارید. هدف و معنای زندگی فردی (که تنها زندگی واقعی است) دیگر در توسعه فردی نیست بلکه در سیاست دولت است که فرد را از بیرون هدایت می‌کند و شامل اجرای یک ایده انتزاعی است که در نهایت منجر به جذب تمام زندگی به خود می‌شود. فرد به طور فزاینده‌ای از تصمیم اخلاقی به عنوان اینکه چگونه باید زندگی خود را زندگی کند محروم است و به جای آن، به عنوان یک واحد اجتماعی تغذیه می‌شود، در واحد مسکونی

نباید اثر روانی تصویر جهانی آماری را دست‌کم بگیریم: افراد را به گونه‌ای به نفع واحدهای بی‌نام و نشان تبدیل می‌کند که به آرایش توده‌ای تبدیل می‌شوند. علم به جای یک فرد عینی، ما را با نام سازمان‌ها و در بالاترین نقطه، یعنی ایده انتزاعی دولت به عنوان اصل واقعیت سیاسی، تأمین می‌کند. سپس مسئولیت اخلاقی فرد به طور ناگزیر با سیاست دولت (دلیل دولت) جایگزین می‌شود. شما به جای تفاوت اخلاقی و روحی فرد، رفاه عمومی و افزایش استاندارد زندگی را دارید. هدف و معنای زندگی فردی (که تنها زندگی واقعی است) دیگر در توسعه فردی نیست بلکه در سیاست دولت است که فرد را از بیرون هدایت می‌کند

حاکمان، به نوبه خود، به همان اندازه که اداره می‌شوند واحدهای اجتماعی هستند و تنها با این واقعیت متمایز می‌شوند که نقش ویژه‌ای در دکترین دولتی دارند. آن‌ها نیازی به شخصیتی ندارند که قادر به قضاوت باشند، اما متخصصان فراگیری هستند که خارج از خط مشی کسب و کارشان غیر قابل استفاده هستند. این سیاست حکومت‌هاست که تصمیم می‌گیرد که چه چیزی باید آموزش داده شود و چه چیزی نباید.

عقلانیت علمی است که فرد را از پایه‌های خود و شأن و منزلتش می‌کاهد. به عنوان یک واحد اجتماعی، او شخصیت خود را از دست داده و تبدیل به یک عدد انتزاعی صرف در دفتر آمار است. او تنها می‌تواند نقش یک واحد قابل تعویض با اهمیت بی نهایت کوچک را بازی کند. زمانی که به طور منطقی و از بیرون نگاه کنیم، می‌بینیم که این دقیقاً همان چیزی است که هست، و از این نقطه‌نظر، به نظر می‌رسد که صحبت کردن در مورد ارزش یا معنای فرد کاملاً بی‌معنی به نظر می‌رسد. در واقع، انسان به سختی می‌تواند تصور کند که انسان تا چه حد به چنان وقاری به زندگی دست یافته‌است، درحالی که حقیقت برعکس آن است و کاملاً روشن است که درواقع برای انسان اهمیتی قائل نشده‌اند.

چه جمعیت بزرگ‌تر باشد، فرد ناچیزتر می‌شود. اما اگر فرد، که تحت‌تاثیر احساس ناتوانی و ناتوانی خودش قرار گرفته باشد، باید احساس کند که زندگی او معنای خود را از دست داده‌است - که، به هر حال، با رفاه عمومی و معیارهای بالاتر زندگی یک‌سان نیست - پس او هم اکنون در راه بردگی حکومتی قرار دارد و، بدون اینکه بداند و یا بخواهد، تبدیل به یک عضو تازه این حزب و جریان شده‌است. فردی که فقط به دنیای بیرون خود نگاه کند و در پشت رو با امور بزرگ بترسد هیچ اراده‌ای برای مبارزه با این شواهد ندارد. اما