کتاب انجیل‌های من

زنان، درست‌تر، صمیمانه‌تر، سخن می‌گویند: دهانشان به قلبشان نزدیک است.

شک کردن واعتقاد داشتن، هر دو یکی است. فقط بی‌قید بودن کفر است.

زمانی که مردی با زنی از گناهانش سخن می‌گوید، معمولاً برای افزودن یکی دیگر برگناهانش است.

چه‌گونه جرأت می‌کنی به نام خدا سخن بگویی؟ چون خدا در من است.

تنهایی، یگانه چیزی که به‌طور قطع در آن برابریم. یگانه چیزی که ما را از هم جدا می‌کند و نیز به یکدیگر نزدیک می‌کند.

نباید بیش از حد مهر ورزید. در غیر این صورت رنج بسیار خواهی برد.

خود را خدا پنداشتن، عادی‌ترین هوس کودکان خوشبخت است.

مادرم کوشید برایم توضیح دهد که قانونی نانوشته وجود دارد که انسان را به خاموشی در بابِ احساس‌هایش ناگزیر می‌کند.

شک کردن واعتقاد داشتن، هر دو یکی است. فقط بی‌قید بودن کفر است.

«استدلال‌های من بدون شک خنده‌های شدید کلودیا را بر خواهد انگیخت. او مدعی است هیچ دلیل نداشت که عیسی استقرار یابد. زیرا نباید دلایل از بیش آورد. اگر او خود را به روشنی، مدام و به‌طورِ قطع نشان می‌داد، مردمان را ناگزیر می‌کرد، آنان را مجبور می‌کرد که به سجده در آیند، آنان را تابع قانونی طبیعی، چیزی چون غریزه، می‌کرد. ولی او آدمیان را آزاد کرد. با گذاشتنِ امکانِ اعتقاد آوردن و معتقد نبودن، حقِ آزاد بودن ما را رعایت کرد. آیا می‌توان ناگزیر به پذیرفتن شد؟ آیا می‌توان ناچار به دوست داشتن شد؟

خود را خدا پنداشتن، عادی‌ترین هوس کودکان خوشبخت است.

تنهایی. تنهایی، یگانه چیزی که به‌طور قطع در آن برابریم. یگانه چیزی که ما را از هم جدا می‌کند و نیز به یکدیگر نزدیک می‌کند.

با این کار، آموزش دیگری از سفرهایم به چاه‌های بی‌انتها را به کار برده بودم: دوست داشتن دیگری تا حدِ پذیرفتن او حتی در حماقتش

اگر بخواهیم مردمان را اداره کنیم باید فکرهایشان را به عاریت بگیریم. بشریت را با توهم‌هایش درمان می‌کنند.

زیرا در این دیار، رازهای مذهبی همواره موضوعی سیاسی را در پس خود پنهان می‌دارند.

کلامی که زود ادا می‌شود، تیرِ از کمان رها شده‌ای است که به دشواری از نو به چنگ می‌آید.

شرط بستم باور کنم کار خوبی که بتوانم انجام دهم در دسترسم قرار دارد. شرط بستم که به خود اعتقاد یابم.

شک کردن واعتقاد داشتن، هر دو یکی است. فقط بی‌قید بودن کفر است.

سپس احساس کردم از سرعتم کاسته می‌شود، پایداری‌ام تغییر می‌پذیرد، سنگینی‌ام کاهش می‌یابد. تفاوتی را که با هوا داشتم از دست می‌دادم. جزیی از هوا می‌شدم. شتاب، به من کندی می‌بخشید، سقوط سبکم می‌کرد. در پایان شناور شدم. آن گاه، تغییر شکل به‌کندی صورت گرفت. من بودم وخودم نبودم. پیکری داشتم و در همان حال دیگر آن را نداشتم. همچنان فکر می‌کردم ولی دیگر نمی‌گفتم «من». به اقیانوسی از نور ر سیدم. آن‌جا گرم بود. آن‌جا همه چیز را درک می‌کردم.

پیش‌تر گفتم، ترجیح می‌دهم به جای حل مسائل، آن‌ها را پررنگ‌تر کنم. زیرا راز، به محض آن که به راه حلی رسید، دیگر رازی نیست که ما را به فکر اندازد. اریک ـ امانوئل اشمیت

کشف کرده بودم که در خوشبختی چه‌قدر خودپرستی وجود دارد. خوشبختی با جدایی سرمی‌کند، از حصارها، از کرکره‌های بسته و از فراموش کردن دیگران ساخته شده است؛ خوشبختی بنا را بر این می‌گذارد که فرد از دیدن دنیا به گونه‌ای که به راستی هست سر باز زند؛

در درون خود سقوط می‌کردم. چه‌گونه می‌توانستم گمان برم که در یک پیکر واحد انسانی چنان ارتفاع‌هایی وجود دارد؟

همراه با خدا، بی‌خیالی را کشف می‌کردیم.

هنگام فرود در چاه عشق، کشف کرده بودم فضیلت‌هایی که خدا برای هدایتم به من داده بود، فضیلت‌هایی زنانه‌اند. پدرم با من چون مادری سخن می‌گفت. به مثابه نمونه، زنان قهرمان گمنام را به من می‌نمود، زنانی را که به خواسته‌های او تحقق می‌بخشند، تمام این زندگی بخشان، تمام این عرضه کنندگان عشق را، زنانی را که سر و تن کودکان را می‌شویند، فریادها را فرو می‌نشانند، دهان‌ها را پر می‌کنند این خدمتگزاران از یادنرفتنی را که رفتارشان، راحتی و تمیزی و لذت به همراه می‌آورد، این فروتن‌ترین فروتنان، این رزمندگان زندگی روزمره، این شاه‌بانوان توجه، این ملکه‌های محبت را که جراحت‌ها و رنج‌هایمان را تیمار می‌کنند نشانم می‌داد.

نیت آنان قانع کردن است، و زمانی که شخصی قصد مجاب‌کردن داشته باشد، حسن نیت و تقلب در او به خوبی با هم در می‌آمیزند.

اگر بخواهیم مردمان را اداره کنیم باید فکرهایشان را به عاریت بگیریم. بشریت را با توهم‌هایش درمان می‌کنند.

امید که درد، در من شک بر نینگیزد.

«به این سان، تأییدِ میعادم را دریافت داشتم. به هرجا که قدم‌هایم راهنمایی‌ام کنند می‌روم. امید دارم که پاهایم هوشمندتر از خودم باشند».