کتاب امام (ره) و حیات باطنی انسان

امام به ما آموخت که انتظار در مبارزه است، و این بزرگ‌ترین پیام او بود و پس از او اگر باز هم امیدی ما را زنده می‌دارد همین است که برای ظهور آخرین حجت حق مبارزه کنیم.

امام رفت و زمین ماند و ما نیز بر زمین ماندیم، با داغ جراحتی سخت بر دل و باری سنگین بر دوش.

امام ما را آموخت كه عرفان را با مبارزه جمع کنیم و خود بهترین شاهد بود بر این مدعا که عرفان عین مبارزه است.

امام رفت و زمین ماند و ما نیز بر زمین ماندیم، با داغ جراحتی سخت بر دل و باری سنگین بر دوش. امام رفت تا بار تکلیفِ ما بر گُرده‌ی عقل و اختیارمان بار شود و همان‌سان که سنتِ لایتغیرِ خلقت بوده است، چرخه‌ی بلیاتْ ما را نیز به میدان کشد و آزموده شویم و این آیت ربانی درست در آید که وَلَنَبْلُوَنَّکُمْ حَتّی نَعْلَمَ الْمُجاهِدینَ مِنْکُمْ و الصّابِرینَ. اکنون، این ماییم و امانت او. دست بیعت از آستین اخلاص برآریم و در کف فرزند و برادرش و تلمیذ مدرسه‌اش بگذاریم، که اگر بعد از رحلت رسول‌الله، ظُهر حکومت اسلام به غروب خونین شهادتِ حسین بن علی و «شبِ بی‌قمرِ غیبت» انجامید، این بار امام فرصت یافت تا وثیقه‌ی حکومت را به معتمدین خویش بسپارد و این خود نشانه‌ای است بر این بشارت که این بار خداوند اراده کرده است تا حزب‌الله و مستضعفین را به امامت و وراثت زمین برساند.

و اکنون دیگر دوْر افلاک را مرادی نیست جز آن‌که منتظر مهدی باشد. امام به ما آموخت که انتظار در مبارزه است، و این بزرگ‌ترین پیام او بود و پس از او اگر باز هم امیدی ما را زنده می‌دارد همین است که برای ظهور آخرین حجت حق مبارزه کنیم. امام ما را آموخت كه عرفان را با مبارزه جمع کنیم و خود بهترین شاهد بود بر این مدعا که عرفان عین مبارزه است.