کتاب ناقوس عزا در سوگ که می‌زند

تموم اون‌چه که می‌دونیم، اینه که هیچی نمی‌دونیم.

بیشتر آدما شانس اینو ندارن که کسی رو دوست داشته باشن.

یه آدم باهوش گاهی واسهٔ اینکه با آدمای بی‌شعور وقت بگذرونه، مجبوره مست کنه.

مردن چیز زشتی نیست مگه اینکه زیادی طول بکشه و به وضع اون‌قدر بدی در بیاد که آدم خودش خجالت بکشه.

چرا، خیلی هم شوخی می‌کنم، اما نه در مورد صدا زدن کسی. اسم مث یه پرچمه.

وقتی آدم راجع به موضوعی زیادی فکر کنه، دیگه اون موضوع دست از سرش برنمی‌داره.

دوستت دارم، تو اون‌قدر لطیفی، دلپذیری، خوشگلی و بودن با تو چنون اثری در من می‌ذاره که احساس می‌کنم بر اثر اون می‌خوام بمیرم

اول بذار زخم برداری، اون وقت فریاد بزن.

من از این آدمایی که هر دم هفت‌تیر می‌کشن بدم می‌یاد. نمی‌تونن بدون نشون دادن اسلحه‌شون فرمانی صادر کنن. به‌طور حتم وقتی هم می‌رن مستراح باید هفت‌تیرشونو بکشن و به ماتحت‌شون فرمون بدن کارشو انجام بده.

اگه بعداً زنده بمونم، سعی می‌کنم طوری زندگی کنم که آزارم به کسی نرسه، در نتیجه بخشیده بشم. ــ از طرف کی؟ ــ کی می‌دونه؟ حالا که ما اینجا دیگه نه خدا داریم، نه پسرش و نه جبرئیل، کی باید ما رو ببخشه؟ نمی‌دونم. ــ به خدا دیگه اعتقاد نداری؟ ــ نه، البته که نه. اگه خدایی بود اجازه نمی‌داد اون چیزایی که من به چشمم دیده‌م اتفاق بیفته. خدا رو می‌ذارم واسهٔ اونایی که بهش اعتقاد دارن. ــ اونا خدا رو لازم دارن. ــ البته که من هم لازم دارم، آخه من با اعتقادهای مذهبی بزرگ شده‌ام. ولی حالا، هر آدمی باید نسبت به خودش مسئول باشه.

این‌قدر مرموز نباش. رازها منو خیلی خسته می‌کنن.

هیچ آدمی جزیره نیست که تنها و متکی به خود باشد هر کس بخش کوچک یا بزرگی از یک قاره است و جزئی از کل. اگر زمانی دریا خشکی‌ها را در خود غرق کند؛ اروپا پارهٔ کوچکی از آن‌ها بیش نخواهد بود، چه رسد به این که دماغه‌ای باشد، یا خانهٔ مجللی متعلق به دوستانت، یا سرای محقری از آن خودت؛ مرگ هر انسانی پاره‌ای از تن من می‌کاهد، زیرا من با بشریت شریک هستم؛ پس بیهوده کس نفرست تا بدانی ناقوس عزا، در مرگ چه کسی نواخته می‌شود، ناقوس عزا خبر از مرگ تو می‌دهد. جان دان، شاعر و عارف انگلیسی

زندون جز ایجاد نفرت کار دیگه‌ای نمی‌کنه. باید همهٔ دشمنامون تعلیم ببینن.

شاید خدایی وجود داشته باشه، هر چند ما اونو از همه جا حذف کرده‌ایم.

فکر می‌کنم تو دوران مشکلی به دنیا اومده‌ایم. فکر می‌کنم هر موقع دیگه‌ای بود، زندگی می‌تونست آسون‌تر باشه. آدم حالا زیاد رنج نمی‌بره چون به رنج بردن عادت کرده. اونایی که رنج می‌برن واسهٔ این آب و هوا ساخته نشده‌ان.

ما میون وقاحت و جهل گیر کرده‌ایم. ولی جاهل‌ها رو آدم می‌کنیم و وقیح‌ها رو هم ترتیب‌شونو می‌دیم.

«امکان داره که من تنبل باشم و زیادی هم نوشابه بخورم، حتا می‌تونین منو یه بزدل بدونین. اگرچه در این مورد اشتباه می‌کنین. ولی من هر چه باشم، ابله نیستم.»

اعتقادهای مذهبی اونا رو خیلی تسکین می‌ده، ولی ما می‌دونیم چیزی وجود نداره که آدم ازش بترسه.

به خودش گفت: شاید همهٔ عمر من در همین سه روز خلاصه شده. اگه این‌طوره ترجیح می‌دم این آخرین شب رو طور دیگه‌ای بگذرونم. ولی آخرین شب‌ها هیچ وقت شب‌های موفقیت‌آمیزی نبوده‌ان. آخرین‌های هر چیزی هیچ وقت موفقیت‌آمیز نیستن. چرا آخرین حرف‌ها گاهی بوده‌ان: «زنده باد شوهرم، کدخدای این ده»، این حرف‌ها موفقیت‌آمیز بوده‌ان.

ترجیح می‌دم هیچ‌وقت، هیچ چی رو ندونم. اون وقت هر اتفاقی می‌خواد بیفته، می‌افته و دیگه من نیستم که حرفی زده باشم.

غم با آفتاب محو می‌شه، درست مث مه.

برای متعصب شدن، آدم باید کاملاً مطمئن باشد که حق با اوست، و هیچ چیز این اطمینان و این احساس حق داشتن را بیشتر از پاکدامنی به آدم نمی‌دهد. پاکدامنی دشمن ارتداد است.

مملکتی که بورژواها اون‌قدر می‌خورن که معده‌شون به هم می‌ریزه و بدون جوش شیرین نمی‌تونن زنده بمونن، مملکتی که فقیرا از موقع تولد تا دم مرگ گرسنه‌ان

در یک انقلاب، نمی‌توان برای همهٔ مردم فاش کرد چه کسی از شما پشتیبانی می‌کند، و نه بیشتر از آنچه لازم است بدانند، چیز یادشان داد.

بعضی زن‌ها از شدت حماقت و خشونت واقعاً تحمل‌ناپذیرن.

تف به این کشور خائن‌ها و تف به این اسپانیایی‌ها، چه این طرفی‌ها و چه اون طرفی‌ها، همگی‌شون برن به درک،

مرده‌شور این کشور خائن پرور رو ببره، با اون غرور لعنتی‌شون، خودخواهی‌هاشون، خیانتاشون، همگی‌شون برن به درک، تف به روی همگی‌شون. چه واسه‌شون بمیرم و چه زنده بمونم، گور پدر همگی‌شون

اون چه رو آدم شب فکر می‌کنه، به درد روز نمی‌خوره.

در ناقوس عزا در سوگ که می‌زند باز هم ماجرای مرگ و زندگی در میان است، و در این میانه عشق در دنیایی سخت ناپایدار و لرزان شکوفا می‌شود. ولی خوب، در آن بحبوحهٔ برادرکشی و طلیعهٔ جنگی عالمگیر، چه کسی می‌تواند نسبت به آینده امیدوار یا خوش‌بین باشد. طبعاً عشق هم در این دنیایی که همه چیز در آن رو به زوال می‌رود نمی‌تواند سرانجامی خوش و شادمانه داشته باشد.

طوری با تو حرف می‌زنم که انگار خیلی وقته می‌شناسمت. ــ آدما وقتی حرف همدیگه رو می‌فهمن، همین‌طوری می‌شن.