بریده‌هایی از کتاب فرسودگی

هر روز قلبت را می‌بافی و هر شب آن را می‌شکافی

به تنهایی وابستگی خاصی دارم و به همین دلیل هیچ‌گاه ازدواج نکرده‌ام

بیکاری حاصل کمبود کار نیست بلکه نتیجهٔ گستردگی بیش از حد آن است؛ نتیجهٔ حاکمیت این تفکر ناسالم که باید کار کنیم تا بتوانیم زندگی کنیم و حق زیستن را برای خود بخریم.

عشق آن چیزی است که شما را به خانه می‌کشاند و روح را به جسم باز می‌گرداند.

انسان خویشتن را در هیچ تصویری، در هیچ داستان و یا خاطره‌ای نمی‌یابد؛ گویا هرگز وجود نداشته است.

مرگ همانند یک استاد است، زیرا همه چیز می‌داند و زندگی، همانند یک کودک است، زیرا دوست داشتن را ایفا می‌کند.

برای نوشتن نیز به همان اندازه اسلوب و روش وجود دارد که برای عشق ورزیدن. در هر دو مورد باید به تنهایی و بدون موعظه و نصیحت رفت، و بدون رعایت هیچ‌گونه آداب و شناختی...

عشق آن چیزی است که شما را به خانه می‌کشاند و روح را به جسم باز می‌گرداند.

عشق آن چیزی است که شما را به خانه می‌کشاند و روح را به جسم باز می‌گرداند.

تنهایی، همانند بیماری‌ایست که تنها راه درمان آن، واگذاری او به حال خودش است؛ این که اجازه دهیم هر کاری می‌خواهد انجام دهد و برای علاج آن هیچ اقدامی نکنیم.

یک روز از این عشق که ذرّه‌ای در وجودش تردید ندارم، خواهم گفت و اعتراف خواهم کرد که چگونه مرا از هر چیز و ابتدا از خویشتن خود، رها کرد و چگونه از آن زمان تا به اکنون مرا همراهی می‌کند، سبکبال و سرمست... یک روز از این تحول عشق که در خود عشق ایجاد شد، داستانی خواهم نوشت.

خلاصه می‌گویم: آن‌چه رخ می‌دهد، عشق است!