بریده‌هایی از کتاب فرسودگی

هر روز قلبت را می‌بافی و هر شب آن را می‌شکافی

بیکاری حاصل کمبود کار نیست بلکه نتیجهٔ گستردگی بیش از حد آن است؛ نتیجهٔ حاکمیت این تفکر ناسالم که باید کار کنیم تا بتوانیم زندگی کنیم و حق زیستن را برای خود بخریم.

به تنهایی وابستگی خاصی دارم و به همین دلیل هیچ‌گاه ازدواج نکرده‌ام

عشق آن چیزی است که شما را به خانه می‌کشاند و روح را به جسم باز می‌گرداند.

مرگ همانند یک استاد است، زیرا همه چیز می‌داند و زندگی، همانند یک کودک است، زیرا دوست داشتن را ایفا می‌کند.

انسان خویشتن را در هیچ تصویری، در هیچ داستان و یا خاطره‌ای نمی‌یابد؛ گویا هرگز وجود نداشته است.

برای نوشتن نیز به همان اندازه اسلوب و روش وجود دارد که برای عشق ورزیدن. در هر دو مورد باید به تنهایی و بدون موعظه و نصیحت رفت، و بدون رعایت هیچ‌گونه آداب و شناختی...

عشق آن چیزی است که شما را به خانه می‌کشاند و روح را به جسم باز می‌گرداند.

عشق آن چیزی است که شما را به خانه می‌کشاند و روح را به جسم باز می‌گرداند.

تنهایی، همانند بیماری‌ایست که تنها راه درمان آن، واگذاری او به حال خودش است؛ این که اجازه دهیم هر کاری می‌خواهد انجام دهد و برای علاج آن هیچ اقدامی نکنیم.

یک روز از این عشق که ذرّه‌ای در وجودش تردید ندارم، خواهم گفت و اعتراف خواهم کرد که چگونه مرا از هر چیز و ابتدا از خویشتن خود، رها کرد و چگونه از آن زمان تا به اکنون مرا همراهی می‌کند، سبکبال و سرمست... یک روز از این تحول عشق که در خود عشق ایجاد شد، داستانی خواهم نوشت.