کتاب نامه‌ای از زندان بیرمنگام

گر نمی‌توانی کاجی بر تپه باشی درختچه‌ای در دره باش ـ

«عدالتِ بیش‌ازحد به‌تعویق‌افتاده، عدالتِ انکارشده است.»

جان بان‌یان: «تا آخر عمر در زندان می‌مانم اما وجدانم را به کشتارگاه تبدیل نمی‌کنم.»

از طریق تجربه‌ای دردناک دریافتیم آزادی هرگز داوطلبانه از سوی ستم‌گران اعطا نمی‌شود؛ باید از سوی ستم‌دیده مطالبه شود.

هرچه مستقیم روی یک نفر تأثیر بگذارد، غیر مستقیم روی همه تأثیر می‌گذارد. دیگر هرگز نمی‌توانیم با ایدهٔ محدود و استانی «آشوب‌گر خارجی» زندگی کنیم.

باید به این گفتهٔ یکی از حقوق‌دانان برجسته‌مان برسیم، که «عدالتِ بیش‌ازحد به‌تعویق‌افتاده، عدالتِ انکارشده است.»

درک سطحی مردمی که حسن نیت دارند ناامیدکننده‌تر از سوء تفاهم کامل مردمی‌ست که سوء نیت دارند. پذیرش بی‌اشتیاق، بسیار گمراه‌کننده‌تر از عدم پذیرش آشکار است.

جواب این سئوال در این حقیقت نهفته است که ما دو نوع قانون داریم: عادلانه و ناعادلانه. من بیش از همهٔ مردم هوادار پیروی از قوانین عادلانه هستم. مردم جز مسئولیت قانونی، در قبال پیروی از قوانین عادلانه مسئولیت اخلاقی هم دارند. درست برعکس، مردم در قبال گردن‌ننهادن به قوانین ناعادلانه مسئولیت اخلاقی دارند. با آگوستین قدیس موافقم که می‌گفت «قانون ناعادلانه اصلا قانون نیست.» خب، فرق این دو چیست؟ چطور می‌توان تشخیص داد یک قانون عادلانه است یا ناعادلانه؟ قانون عادلانه ضابطه‌ای‌ست ساختهٔ بشر که با قانون اخلاق یا قانون خداوند هم‌خوانی دارد. قانون ناعادلانه ضابطه‌ای‌ست که با قانون اخلاق هماهنگی ندارد.