کتاب کرب‌وبلای امام زمان (عج) و مرابطه‌ی مؤمنانه‌ی منتظران

فرزند آدمی، همچون طلایی است که در فراز و نشیب «زندگی بی‌امام»، به صد آلودگی ملوّث شده و قیمت و شفّافیت خود را از دست داده و اساساً قابل اعتنا نیست.

ابتلاء، نردبان ارتقاء است.

«وقتی پنجمین فرزندم غایب شد، مواظب دین خود باشید. مبادا کسی شما را از دین خارج کند! او ناگزیر غیبتی خواهد داشت؛ به طوری که گروهی از مؤمنان از عقیدهٔ خویش برمی‌گردند. این محنتی است که خدای تعالی خلقش را به واسطهٔ آن می‌آزماید.»

«مَنْ أَحَبَّنَا أَهْلَ الْبَیْتِ فَلْیَسْتَعِدَّ لِلْبَلَاء؛ «هرکس ما اهل بیت را دوست دارد، پس خودش را برای بلا آماده کند.»

آب کم جو تشنگی آور به دست تا بجوشد آب از بالا و پست

انتقال عهد ولایت و امامت، امری اعتباری، چنان‌که میان جمیع ملوک عرب و عجم مرسوم است، نبود؛ بلکه امری حقیقی و وجودی بود که به اذن الله اتّفاق می‌افتاد و هر امام، واجد همهٔ شئون ولایی خاصّی می‌شد که امر امامت و ولایت کلّیهٔ تصرّفی بر جمیع ساکنان عالم امکان را برای ایشان محقّق و ثابت می‌نمود.

خانه‌نشینی بیست و پنج‌سالهٔ امام علی (ع) و شهادت در سحرگاه مسجد «کوفه»، زخم در میدان جهاد و صلح ناگزیر و سرانجام مسمومیّت امام حسن مجتبی (ع)، میدان‌داری سالار دشت «کربلا» و شهادت در ظهر عاشورای امام حسین (ع)، اسارت در محبس هارون و شهادت در عزلت با سمّ سندی بن شاهک برای امام موسی بن جعفر (ع)، همه و همه صورت‌های مختلف کرب‌وبلایی بودند که آنان با شیرینی تمام خود را مهیّایش ساخته بودند.

از سنّت‌های خداوندی است که مردم در بحبوحهٔ ابتلائات در معرض امتحان قرار می‌گیرند؛ شاید واسپس کسب روسپیدی و موفّقیت، بال به بال امام، طیّ طریق کرده و مراتب عالی قرب را به تجربه بنشینند یا در روی دیگر سکّه، با زردرویی و گسست عهد، متحمّل خسارات سنگین دنیوی و اخروی شوند.

این مراجعه و حاجت‌خواهی ما نزد امام معصوم (ع)، ناظر بر قبول و اعتراف و اعتقاد ماست به ولایت تصرّفی آن امام همام. چنان‌که عرض کردم، عهد امامت و مسئولیت، پس از هر امام، به امام دیگر منتقل می‌شود؛ به عبارتی، امام صامت به امام ناطق تبدیل می‌گردد. صامت، یعنی فرمان نمی‌دهد. فرمانروایی از مقامات امام است، آن امامی که بالفعل است و فرمان می‌دهد و دیگران اطاعت می کنند، امام ناطق و آن امام که در حضور و عصر امام ناطق فرمان نمی‌دهد، امام صامت است!

خانه‌نشینی بیست و پنج‌سالهٔ امام علی (ع) و شهادت در سحرگاه مسجد «کوفه»، زخم در میدان جهاد و صلح ناگزیر و سرانجام مسمومیّت امام حسن مجتبی (ع)، میدان‌داری سالار دشت «کربلا» و شهادت در ظهر عاشورای امام حسین (ع)، اسارت در محبس هارون و شهادت در عزلت با سمّ سندی بن شاهک برای امام موسی بن جعفر (ع)، همه و همه صورت‌های مختلف کرب‌وبلایی بودند که آنان با شیرینی تمام خود را مهیّایش ساخته بودند.

از سنّت‌های خداوندی است که مردم در بحبوحهٔ ابتلائات در معرض امتحان قرار می‌گیرند؛ شاید واسپس کسب روسپیدی و موفّقیت، بال به بال امام، طیّ طریق کرده و مراتب عالی قرب را به تجربه بنشینند یا در روی دیگر سکّه، با زردرویی و گسست عهد، متحمّل خسارات سنگین دنیوی و اخروی شوند

ولایت حضرت معصوم (ع)، مقام، توانایی و قدرت تصرّف در جزء و کلّ عالم است

بی‌او زیستن را عادت کرده‌ایم. بی او رفتن را هم و همهٔ آنچه را که دور و نزدیک در اختیار داریم، برای رفتن، رسیدن و سعادت کافی می‌شناسیم.

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن شرط اوّل قدم آن است که مجنون باشی نقطهٔ عشق نمودم به تو هان سهو مکن ورنه چون بنگری از دایره بیرون باشی