نقشه بعدی، تغییر پایتخت بود. تنها جمله ای که در خاطرات دوکرو در این مورد یافت می شود مربوط به نوشتار روز ۹ فوریه ۱۹۲۱ می باشد:
انگلیسی ها در کمتر از یک ماه دیگر آشوبی را ترتیب داده اند که من چندان از این موضوع تعجب نکردم. آنها می خواستند همه نمایندگی های کشورههای اروپایی و شاه را به شیراز یا اصفهان بکشند. آنها میخواهند به تدریج شمال ایران به هرج و مرج بسپارند (ریشار, نگاه فرانسوی به کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ ۲۰۱۴, ۲۵۹).
اما داستان تغییر پایتخت به همین کوتاهی نبود. مدارک نشان می دهد انگلیسی ها، خود نیز از این نقشه ناراضی بودن نایب السلطنه هند، لرد چلمز فورد به شدت با این نقشه مخالفت میکرد. نرمن نیز در تمام مدت مخالف این طرح بود چرا که رفتن پایتخت به اصفهان قدرت زیادی به ایل بختیاری می داد و عملا کار برای انگلیسی ها دشوار می شد. رفتن به شیراز هم باعث می شد راه برای نفوذ بلشویک ها به جنوب ایران و نواحی تحت سلطه بریتانیا باز شود. اما بالاخره پس از اصرارهای فراوان شاه، بریتانیا با تغییر پایتخت موافقت کرد (الهی, ۱۳۹۳, ص. ۴۱). دوکرو اما این