بریده‌هایی از کتاب افی بریست

آن‌چه آدمی آن را «خوشبختی» می‌نامد - البته اگر به‌راستی وجود داشته باشد - چیزی غیر از این برق است: «خوشبختی، به‌عقیدهٔ من دو معنا دارد: قرار داشتنِ فرد درست در جایی که او واقعاً به آن‌جا تعلق دارد (اما کدام کارمند چنین حرفی را در موردِ خود می‌زند؟) و حالتِ دوم و بهتر، صورت دادنِ بی‌دغدغهٔ اعمالِ روزانه است، طوری‌که آدم سیر خوابیده باشد و یکی از لنگه‌های پوتینِ نو پایش را نزند. اگر برای کسی این هفتصدوبیست دقیقهٔ یک روزِ بیست‌وچهار ساعتی، بدون دغدغه و عصبانیت سپری شود، می‌شود گفت که روزِ خوشبختی داشته است.»

برخی چیزها که بویِ همدلی و محبت دارند، فقط نوعی فضولی هستند

درحقیقت، آدمی آن‌چه را می‌جوید، می‌یابد.

اگر همهٔ امور تصادفی در زندگی مهم تلقی بشوند، زندگی ارزشِ ادامه دادن نخواهد داشت. همهٔ خوبی‌ها و مواهب ورای این امور است. بیاموز که از این چیزها شادمان شوی.

فقط می‌خواهم بمیرم، چون که نمی‌توانم زنده بمانم.

جایی که عشق هست، باید عشقِ متقابل هم باشد.

«گناه، هرگاه واقعاً اساسی باشد، به مکان و ساعتش بستگی ندارد و چیزی نیست که بشود امروز و فردایش کرد. گناه کیفر دارد. معقول همین است. مرورِ زمان امری نیمه‌معقول و از آثارِ ضعف است و خیلی رسمی است.»

انتقام، عملِ زیبایی نیست، اما انسانی است و حقوق و قانونی انسانی دارد

هرآن‌چه باید برایمان شادی بیاورد، به زمان و اوضاع ما بستگی دارد. آن‌چه امروز خوشحالمان می‌کند، فردا برایمان بی‌ارزش است.

فقط در حال اعتراف‌اند، ولی معصیت اصلی را هیچ‌وقت در اعتراف نمی‌گویند.

فقط می‌خواهم بمیرم، چون که نمی‌توانم زنده بمانم.

«ماجرایی که انتهایش جدایی و صرف‌نظر کردن از هم باشد، همیشه هم ناخوشایند نیست،

«نباید در تقدیر به آزمون پرداخت. غرور همیشه قبل از شکست است.»

درست است که از تو مسن‌تر است، اما چیزی که برای خوشبختی مهم است، شخصیت و جایگاه اجتماعی و مشربِ خوبِ مرد است،

«آه، خدایی در آسمان هست که وقتی بلا و گرفتاری به نهایت خود می‌رسد، رحمت خود را می‌فرستد.

«درست است روسویتا، رحمت همیشه وقتی که هیچ انتظارش را نداریم، به‌صورتی رضایت‌بخش و در بهترین حالت ممکن از راه می‌رسد.

تفاوتی بینِ فکر و آرزو وجود دارد. افکار، مواردی هستند که در پس‌زمینه و نهان قرار دارند، اما آرزوها همیشه نوکِ زبان‌اند.»

آدم حتماً لایق همهٔ چیزهایی است که دریافت می‌کند.»

چه ساده فراموش می‌کنیم که نعمتی را که در اختیارِ ما گذاشته شده، باید روزی بازگردانیم.

عیار هم برای تعیینِ ارزشِ طلا به‌کار می‌رود و هم برای تعیین ارزشِ انسان‌ها.

غرور همیشه پیش از شکست می‌آید..

امروز که دیگر نمی‌توانست در آن تغییری بدهد، فردا هم که او از پیش بر آن نشده بود که تغییری در آن بدهد. منع و معماگونگی بر او سیطره داشتند.

مردها همیشه بیش از آن‌چه بشود تصور کرد، بی‌انصاف‌اند.

اگر آدم بترسد، بهتر از آن است که امید داشته باشد.

کارِ بزرگی است که کسی بتواند همیشه به قولش عمل کند. آدم از پسش برنمی‌آید.

هرچند بیرون پاییز است، من بهار را در تو می‌بینم.

آدم نیازی ندارد خوشبخت باشد، نهایتاً حقِ کوچکی نسبت به آن دارد و لازم هم نیست کسی را که خوشبختیِ آدم را زایل کرده، از هستی ساقط کنیم و این آدم اگر بخواهد دور از مردم به زندگیِ خود ادامه بدهد، باید بگذارد آن شخص هم زندگی‌اش را بکند؛ ولی آدمی در زندگیِ جمعی و مشترک با انسان‌ها، متفاوت و تعلیم‌دیده بار آمده است، درست مثلِ همین زندگیِ خودمان؛ ما خود را با آن وفق داده‌ایم و دربارهٔ خود و دیگران قضاوت می‌کنیم. این را هم نمی‌توان نقض کرد. جامعه تحقیرمان می‌کند. کار به جایی می‌رسد که خود ما هم خودمان را تحقیر می‌کنیم و دیگر نمی‌توانیم آن را تحمل کنیم، پس گلوله‌ای در مغزمان خالی می‌کنیم. ازاین‌که در مقابلِ شما چنین افاضه‌هایی می‌کنم، باید مرا ببخشید. چیزهایی هست که همه آن را صدها بار گفته‌اند. خُب، مگر کسی می‌تواند سخنِ تازه‌تری بگوید

شما که با تکیه‌کلام و شعارِ من آشنا هستید: همیشه آزاد، همیشه دور

همهٔ کسانی را که خوبیِ مرا می‌خواهند و با من مهربان‌اند و مرا لوس بار آورده‌اند، دوست دارم.

سن زیاد ما قادر به تمسخر آن روزگار نیست، چراکه به خود ما مربوط می‌شود.»