کتاب در خدمت و خیانت زنان

یکی از علل اصلی با شکست روبه‌رو شدن ازدواج‌ها، زیاده‌خواهی آرمان‌گرایانهٔ زن‌هایی است که در خانهٔ پدرْ دخترانی خیال‌پرداز، احساساتی و البته ناامید و افسرده بوده‌اند. آن‌ها همهٔ ناکامی‌ها و سرخوردگی‌های دخترانهٔ خود را به خانهٔ شوهر می‌برند و یقین دارند که پایان همهٔ شب‌ها سپید است.

زن بودن چیزی چنان شگرف، درهم‌آمیخته، چنان پیچیده است که هیچ تعریفی موفق به تشریح آن نمی‌شود و تعریف‌های متعددی که انسان بخواهد به کار گیرد چنان ضدونقیض هستند که فقط زن بودن قادر به تحمل آن‌هاست.

ژان ژاک روسو در رسالهٔ تربیتی خود با عنوان امیل، موفقیت زندگی زناشویی یک زن را به موقعیت و شرایط او در خانهٔ پدری وابسته می‌داند: «برای این‌که کسی زندگی خانوادگی را دوست بدارد، باید همیشه در خانهٔ پدری از لذت زندگی بهره‌مند شده باشد.»

کارن هورنای روان‌پزشک و روان‌کاو آلمانی (۱۹۵۲ ـ ۱۸۸۵) نیز که نظریه‌پردازی‌های خود را با رویکردی تکمیلی ــ و درعین‌حال انتقادی ــ نسبت به آرای فروید سامان داده است، بر اهمیت بلوغ و ثبات عاطفی پیش از ازدواج و نقش مهم آن در کیفیت زندگی مشترک تأکید دارد: «مشکلات ازدواج با تکیه بر حس وظیفه‌شناسی و گذشت یا آزاد گذاشتن کامل غرایز حل نمی‌شود... موفقیت ازدواج منوط به این است که زن و مرد قبل از ازدواج به ثبات عاطفی رسیده باشند.»

امروزه همهٔ حامیان اجتماعی و پژوهشگران مسائل زنان بر پدیدهٔ زن کتک‌خورده بیش از مقولهٔ شوهر کتک‌خورده متمرکز شده‌اند. این نابرابری طبیعی موجود در برخورد جامعهٔ امروز، حاصل نابرابری بنیادین در تقسیم قدرت بدنی مرد و زن است. اما آیا عینی بودن و قابل‌رؤیت بودن صدمات جسمانی زنان، دلیلی برای نادیده انگاشته شدن صدمات پنهانی که مردان می‌بینند نیست؟

آمار پژوهشگران امریکایی به این پرسش‌ها پاسخ مثبت می‌دهد: «کسی به‌درستی نمی‌داند که هر سال چه تعداد از مردان به دلیل عصبانی شدن از رفتار همسران خود که مبتلا به پی‌ام‌اس هستند، آن‌ها را کتک می‌زنند و کسی هم نمی‌داند چند زن مبتلا به پی‌ام‌اس، شوهرهای خود را کتک زده یا زخمی کرده‌اند! دو پژوهشگر در واشنگتن دی‌سی تخمین زده‌اند که احتمالا دوازده میلیون شوهر کتک‌خورده یا زخمی‌شده توسط همسران‌شان در امریکا وجود دارند. آن‌ها معتقدند که این موارد به علت غرور مردان به‌ندرت به پلیس گزارش می‌شوند.»

در کودکی از آلت جنسی او بسیار عادی و ــ البته با کمی افتخار ــ حرف زده‌اند.

می‌توان گفت مادرشوهر بداخلاق و عیب‌جو، همان زنی است که در زندگی زناشویی ناموفق بوده است.

زن درست با پایان گرفتن اولین هم‌آغوشی، عشقی تازه و کامل را تجربه می‌کند. کشش سطحی زن در روزهای اول، با نخستین رابطهٔ جنسی، به عشقی عمیق‌تر تبدیل می‌شود. همیشه نه، اما در اکثر موارد، مرد پس از این تجربه ــ که خود آغازگر آن بوده است ــ شوروشوق عاشقانهٔ خود را به‌یکباره از دست می‌دهد. عشق در یکی آغاز می‌شود و در دیگری اگر نگوییم پایان، سستی می‌گیرد. همزمانی این آغاز و پایان غم‌انگیزترین راز همهٔ ناکامی‌های عشقی است.

زن بودن چیزی چنان شگرف، درهم‌آمیخته، چنان پیچیده است که هیچ تعریفی موفق به تشریح آن نمی‌شود و تعریف‌های متعددی که انسان بخواهد به کار گیرد چنان ضدونقیض هستند که فقط زن بودن قادر به تحمل آن‌هاست. کی‌یر کگارد

انگلوساکسون‌ها خون‌ریزی ماهانه را «لعنت ماهانه» می‌نامند.

دوستان صمیمی قدیم پیوند دوستی خود را به‌زحمت برقرار می‌دارند تا از میزان پیشرفت و موفقیت یکدیگر باخبر باشند.