کتاب مار و پله

چه‌قدر کیف دارد یکی همیشه حواسش به آدم باشد.

فقط به خدا توکل کن

مامورهای اطلاعات ایران، آدم‌های عجیبی هستند. نه به آن جلال و جبروتی که پشت میز کارشان دارند و آدم را می‌ترسانند و نه به این رأفتی که برای متهم اغفال‌شده و بدبختی مثل من، خرج می‌کنند.

وقتی من عملیات ریگی‌رو می‌بینم، هیچ حسی ندارم، ولی وقتی عملیات داعش و تبلیغ اون ها رو برای جهاد می‌بینم، دوست دارم من هم جهاد کنم. تبلیغات خیلی تاثیر داره، وگرنه منِ خانه‌دار رو چه به داعش!

مامورهای اطلاعات ایران، آدم‌های عجیبی هستند. نه به آن جلال و جبروتی که پشت میز کارشان دارند و آدم را می‌ترسانند و نه به این رأفتی که برای متهم اغفال‌شده و بدبختی مثل من، خرج می‌کنند.

کلاس عقیدتی دیگری داشتیم که استادش، مرد بود و ما سر کلاس اصلا نباید حرف می‌زدیم، اگر سوالی داشتیم، باید در برگه‌ای می‌نوشتیم از زیر پرده می‌گذاشتیم آن طرف. بعد استاد می‌خواند و جواب می‌داد. به‌هیچ وجه نباید از طرف زن‌ها صدایی بلند می‌شد. زن‌ها با سختی می‌توانستند این قانون را رعایت کنند، دخترهای کوچک را نمی‌شد خفه کرد. بچه بودند و نمی‌فهمیدند چرا نباید حرف بزنند. حتی اگر دختربچه آب می‌خواست، نباید صدایش را مردها می‌شنیدند. اگر چیزی به مادرش می‌گفت، مادرش هم حق نداشت جوابش را بدهد تا وقتی که بروند خانه

از دور خوب بودند و خیلی تبلیغ می‌کردند، ولی وقتی با واقعیت مواجه شدم، دیدم زمین تا آسمان فرق می‌کنند و دولت اسلامی هیچ احترامی برای زن قائل نیست.

بچه‌هارو می‌ترسونند که اگه حتی یک کلمه از مدرسه بگید، سرتونو می‌بریم. سر عروسک و حیوونا رو جلوی بچه‌ها می‌بُرند و فیلم سر بُریدن آدم‌ها رو نشون می‌دهند.

سیمین، مثل هوای توی گل فروشی است، آدم حتی اگر برای ختم هم گل بخرد و غمگین باشد، هوای گل فروشی حالش را خوب می‌کند. سیمین هر وقت بیاید، حالم خوب می‌شود.

تو که نمی‌تونی راست و دروغ‌رو تشخیص بدی، نباید صبح تا شب می‌نشستی پای این کانال‌ها.

وقتی یک‌تنه می‌خوای به چند جا ضربه بزنی، ممکن‌ه از چند جا هم بخوری!

مامورهای اطلاعات ایران، آدم‌های عجیبی هستند. نه به آن جلال و جبروتی که پشت میز کارشان دارند و آدم را می‌ترسانند و نه به این رأفتی که برای متهم اغفال‌شده و بدبختی مثل من، خرج می‌کنند.

می‌روم زیر پتو. گریه می‌کنم، آن‌قدر که به هق‌هق می‌افتم و مثل بچه‌ها دلم مادرم را می‌خواهد که بیاید، بغلم کند و بگوید: " مدینه، بازم خواب بد دیدی؟ پاشو صبح شده!"

طبق قوانین دولت اسلامی، زن‌ها به‌هیچ وجه حق نداشتند بدون محارم مرد از خانه خارج شوند. کسی که محارمش به جنگ رفته یا کشته شده، باید آن‌قدر در خانه بماند که بپوسد! این‌قدر شرایط را برای زن تنها سخت می‌کردند که مجبور شود بالاخره با مردی ازدواج کند، وگرنه هیچ کاری نمی‌توانست انجام بدهد.

در سرزمین خلافت، برخلاف اسلام، با زن مثل کنیز و برده رفتار می‌کنند. زن، ارزشی ندارد. در ایران، من با شوهرم مشکل داشتم، ولی آزاد بودم. می‌توانستم بروم پیش مولوی و بگویم به دادم برس و همسرم را نصیحت کن. اینجا می‌توانستم برای خودم کاری کنم، ولی آنجا اصلا این شرایط را نداشتم. از این چیزها خیلی ناراحت و اذیت می‌شدم.

چرا رهبران داعش تا سال ۲۰۱۰ در زندان آمریکایی‌ها بودند؟ و چرا یک‌دفعه همه باهم آزاد شدند؟

ما به اطراف خود بی توجهیم. گاهی خلأهای زندگی، آدم ها را به سمتی می برد که حس می کنیم کیلومترها از ما فاصله دارند.

سخنرانی‌های رهبر ایران است درباره احترام به مسلمانان اهل‌سنت. می‌گوید: " کسی نباید به مسلمانان اهل‌سنت توهین کند. وقتی به حج می‌روید، پشت سر آن‌ها بایستید و نماز جماعت و نماز جمعه بخوانید. مسلمانان شیعه و سنی باید به هم احترام بگذارند و وحدت را حفظ کنند." باورم نمی‌شود این کلمات را از زبان رهبر ایران می‌شنوم. چه‌قدر به ما می‌گفتند که ایرانی‌ها مخصوصا رهبرشان، مخالف اهل‌سنت هستند و می‌خواهند تمام مسلمانان اهل‌سنت را بکشند.

فقط بی‌آبرویی و فرار، گناه است، بی‌نمازی که عیب نیست!

جواد می‌رود و موقع رفتن، در را می‌کوبد. با صدای در، من از جا می‌پرم. این در وقتی کوبیده می‌شود، باز می‌ماند. وقتی دستگیره را آرام می‌کشند، بسته می‌شود. خیلی درها همین‌طورند، قلق دارند. مثل آدم‌ها که قلق دارند و وقتی آن‌ها را بکوبی، بدتر لج می‌کنند.

بازجو سرش پایین است و یک‌دفعه با صدای بلند داد می‌زند که بگو. این بازجو، ترسناک‌تر از بازجوی خودم است. تازه می‌فهمم این‌ها با زن‌ها بهتر رفتار می‌کنند.

هر تصمیمی که آدم می‌گیره تبعاتی داره، باید بایستی و بپذیری.

شیعه‌ها رو تو کانال‌ها شناختم. کسانی‌که به همسران پیامبر و خلفا توهین می‌کنند، کار بدی می‌کنند.

چه انتخاب سختی است؛ مادری و آزادی، یا خواب و خیال راحت گوشه زندان.

مادرم می‌گفت: " معلوم نیست تو گوش بچه‌های مردم چی می‌خونند که یک جوون حاضر می‌شه خودشو منفجر کنه. من با بدبختی و نداری بچه بزرگ نکردم که بدم این مرتیکه روانی ابوبکر بغدادی، اونم عکس جنازه تیکه‌پاره‌شو بذاره تو این گوشی‌های بی‌صاحاب و پُز بده!"

مامورهای اطلاعات ایران، آدم‌های عجیبی هستند. نه به آن جلال و جبروتی که پشت میز کارشان دارند و آدم را می‌ترسانند و نه به این رأفتی که برای متهم اغفال‌شده و بدبختی مثل من، خرج می‌کنند.

رفتم سرزمین خلافت اسلامی که این‌قدر ازش تعریف می‌کردند، ولی بعد دیدم نه بابا خبری نیست. نکته‌ای‌رو هم به شما بگم، درسته که برای زن‌ها کلاس عقیدتی گذاشته بودند، ولی کلا زن‌هارو به حساب نمی‌آوردند. اگر نمی‌رفتم، خیلی پیگیر نمی‌شدند. بیشتر برای آموزش مردها و بچه‌ها تلاش می‌کردند. برای دولت اسلامی با این همه ادعا، زن‌ها همین که به مجاهدان رسیدگی کنند و بچه بیاورند، بس است.

ما به اطراف خود بی توجهیم.

در سرزمین خلافت، برخلاف اسلام، با زن مثل کنیز و برده رفتار می‌کنند. زن، ارزشی ندارد. در ایران، من با شوهرم مشکل داشتم، ولی آزاد بودم. می‌توانستم بروم پیش مولوی و بگویم به دادم برس و همسرم را نصیحت کن. اینجا می‌توانستم برای خودم کاری کنم، ولی آنجا اصلا این شرایط را نداشتم. از این چیزها خیلی ناراحت و اذیت می‌شدم.

این در وقتی کوبیده می‌شود، باز می‌ماند. وقتی دستگیره را آرام می‌کشند، بسته می‌شود. خیلی درها همین‌طورند، قلق دارند. مثل آدم‌ها که قلق دارند و وقتی آن‌ها را بکوبی، بدتر لج می‌کنند.