کتاب برایم حافظ بگیر (مدافعان حرم ۱۷)

او گفت: «هیچ وقت با شکستن غرورت کوچک نمی‌شی! قول می‌دم بزرگ شی!»

می‌گفت: «این‌قدر شهدا را بزرگ و دست‌نیافتنی نکنید. آن‌ها مثل همه ما آدم‌هایی معمولی بودند. جوک هم می‌گفتند، شوخی هم می‌کردند. بعضی‌هایشان سیگار هم می‌کشیدند. حتی گاهی ممکن بود نماز صبحشان هم قضا شود، ولی هر چه به زمان رفتنشان نزدیک می‌شدند، تغییرات درونی‌شان عمیق‌تر می‌شد. آن‌ها روی خودشان کار می‌کردند و در آخر آن‌قدر خدایی می‌شدند تا پذیرفته شوند.»

آدم باید خصوصیات بدش رو بشناسه و کنار بذاره. باید روی خودش کار کنه و به خودش سختی بده تا ساخته بشه.

شهید شدن شجاعت می‌خواهد؛ شجاعت عبور از وابستگی‌ها.

می‌گفت: «آدم توی سختی‌ها رشد می‌کنه، خدا خیلی تو رو دوست داشته که بهت فرصت داده، بزرگ بشی و رشد کنی».

این‌که یک‌نفر به خواست خودش برود در مقامی پایین‌تر قرار بگیرد فقط به این دلیل که فکر می‌کند آن‌جا می‌تواند مفیدتر و مؤثرتر باشد، کاری نادر و درس‌آموز بود که از هر کسی برنمی‌آمد!

می‌گفت: «باید برای همسری که قراره نصیبتون بشه، خیلی دعا کنید. در قنوت نماز شبتون با تضرع از خدا بخواهید همسرتون کسی باشه که دستتون رو بگیره و از نظر معنوی از خودتون برتر باشه.»

هر کتاب خوبی که می‌خواند و خوشش می‌آمد، چندتا از آن می‌خرید و به دیگران هدیه می‌کرد. گاهی هم سفارش می‌کرد که کتاب را دست به دست کنید و بخوانید.

«این رو بدون که همیشه آدم‌های بزرگ، کارهای بزرگ و سخت انجام می‌دن و هر کسی که بخواد بزرگ شه، کارهای سخت و سخت‌تر رو بهش واگذار می‌کنن. اگه تونست انجام بده، می‌ره مرحلهٔ بعد.

حاج شعبان رفت و کنار او نشست. با حوصله نقاشی‌هایش را نگاه و از آن‌ها تعریف کرد. بعد هم به من گفت: «این بچه رو می‌بینی؟ بزرگ می‌شه و یه روز حسرتِ این رو می‌خوری که حتی بهت زنگ بزنه و چیزی ازت بخواد. پس تا وقتی بهت نیاز داره، با همهٔ وجودت، درکش کن. نگاهش کن و بزرگ شدنش رو ببین.»

امام حسین (ع) می‌فرماید: «آرزوهای بزرگ داشته باشید و خودتان را خرج آرزوهای کوچک نکنید.»

گفته بودم ساعت ۲ بعد از ظهر جهیزیه را بار بزنند که کسی نبیند. آن موقع‌ها کفش هم اگر می‌خریدیم، خاکی‌اش می‌کردیم که کسی دلش نخواهد!

گاهی فکر می‌کنم در آن دنیا، یکی از مشکلات ما حجت‌ها و افراد شاخص هم عصرمان هستند؛ مثل حاج شعبان! اگر قرار باشد اخلاص ما با اخلاص آن‌ها، انقلابی‌گری ما با انقلابی‌گری آن‌ها، دلسوزی ما با دلسوزی آن‌ها و... مقایسه شود، قطعاً کارمان خیلی سخت می‌شود!

بعدها حاج قاسم در مراسم چهلمین روز شهادت حاج شعبان گفت: «از روزی که ایشان را دیدم، در جبهه‌های تکریت، احساس کردم که به زودی شهید خواهد شد. نور شهادت در وجود او؛ تعبد و معنویت و دین‌داری و خلوص، و اصرار برگمنامی... اصرار بر گمنامی و عمل در گمنامی... بی‌نظیر بود شهید نصیری. خداوند این شخصیت را در همهٔ قلب‌های جوانان ما جا دهد.»

حاج شعبان گفت: «این رو بدون که همیشه آدم‌های بزرگ، کارهای بزرگ و سخت انجام می‌دن و هر کسی که بخواد بزرگ شه، کارهای سخت و سخت‌تر رو بهش واگذار می‌کنن. اگه تونست انجام بده، می‌ره مرحلهٔ بعد.»

آدم‌ها همان‌طوری که زندگی می‌کنند می‌میرند

«چرا شهدا رو آدم‌هایی بزرگ و دست‌نیافتنی معرفی می‌کنید. من که چیز غیر معمولی در آن‌ها ندیدم. باور کنید اون‌ها آدم‌های معمولی‌ای بودن.»

«آدم باید خصوصیات بدش رو بشناسه و کنار بذاره. باید روی خودش کار کنه و به خودش سختی بده تا ساخته بشه.»

اگر اهداف بزرگی پیش روی آدم باشد، وجود سنگلاخ و سنگریزه، او را از پای درنمی‌آورد.

هیچ وقت با کسی بحث بی‌فایده نمی‌کرد. بحث اگر اصولی و ثمربخش بود، مشارکت می‌کرد؛ وگرنه بلند می‌شد و بیرون می‌رفت. می‌گفت: «چرا در مورد چیزی که محل اختلاف دو دسته است، بحث می‌کنید؛ وقتی که هیچ‌کدوم قرار نیست منطق دیگری رو قبول کنید؟!»

اگر جایمان را در هستی بدانیم، حتی خوفناک‌ترین اتفاقات هم نمی‌تواند دلمان را بلرزاند

«ببین اگه این کار، پایه‌های انقلاب اسلامی رو مستحکم‌تر می‌کنه و وصلمون می‌کنه به اون وعده‌ای که اسلام داده، انجامش بده؛ اگر نه، رهاش کن و وقت روش نذار

حاج شعبان معتقد بود هیچ چیزی درست نمی‌شود؛ مگر از خود من و از خود ما. او هیچ وقت منتظر نمی‌ماند شرایط مهیا شود؛ بلکه خودش شرایط را مهیا می‌کرد. تکلیف‌گرا بود و به جای برشمردن تکالیف دیگران، تکالیف خودش را انجام می‌داد؛ حتی اگر دست‌تنها بود.