بریده‌هایی از کتاب شیوه‌ی چوپان

«پدرم به ما یاد داده که مصالحه نکنیم. او همیشه می‌گوید: انسان می‌تواند درستکاری‌اش را به یک سکه بفروشد، اما با تمام پول‌های دنیا نمی‌تواند دوباره آن را پس بگیرد.»

«باید به هر کدام از افراد زیردستت، به تنهایی توجه کنی. باید مهارت‌ها و علایق‌شان را کشف کنی. باید اهداف و آرزوهایشان را بشناسی؛ باید بدانی وقتی صبح از در وارد می‌شوند، چه چیزی به آن‌ها انگیزه می‌دهد، آرزوها و نارضایتی‌های شغلی‌شان چیست.

اگر فوت آخر را انجام ندهی، این امر غیر ممکن می‌شود.» پرسیدم: «و فوت آخر چیست؟» «باید واقعاً به کارمندانت اهمیت بدهی. تو می‌توانی تمام مکانیسم‌های درست را انجام بدهی، اما اگر واقعاً افرادی که زیر دستت هستند، برایت مهم نباشند، هرگز رهبری نمی‌شوی که زیردستانت همه چیز را رها کنند و به دنبالت راه بیافتند.

کیفیت برداشتت به کیفیت سرمایه‌گذاری‌ات بستگی دارد. اگر می‌خواهی افرادت به تو وفادار باشند و اعتماد کنند، ابتدا تو باید در آن‌ها اعتماد و وفاداری را سرمایه‌گذاری کنی. به خاطر همین به آن برداشت می‌گویند.

زمانی که مردم می‌دانند چقدر به آن‌ها اهمیت می‌دهید، برایشان مهم نیست که چقدر اطلاعات دارید.

نیومن به پهنای صورتش خندید و گفت: «تو حتی از من هم بهتر صدایشان کردی. در واقع، فکر کنم بهترین گوسفندصداکٌنی باشی که من تا حالا دیده‌ام!» گفتم: «بس کنید! جدی می‌گویم. چرا وقتی من صدایشان کردم مثل وقتی که شما صدایشان کردید، به سمتم نیامدند؟» او جواب داد: «خیلی خُب، تِد، هر قدر هم که گوسفندها کودن باشند، اما دقت زیادی دارند که جواب چه کسی را می‌دهند. این یک حقیقت است که گوسفندها دنبال غریبه‌ها نمی‌روند.» پرسیدم: «چرا؟» «چون آن‌ها نمی‌دانند که آیا به آن غریبه می‌توانند اعتماد کنند یا نه. تِد، تو می‌توانی بزرگترین چوپان دنیا باشی، اما اگر آن‌ها تو را به عنوان چوپان خودشان نشناسند، تو برایشان فقط یک غریبه هستی.» «در اینجا اصل مهمی وجود دارد. امتحان نهایی رهبری، تعیین جهت برای گله‌ات نیست. امتحان نهایی این است که: آیا می‌توانی گله‌ات را به جایی که می‌خواهی ببری؟ تِد، اگر افرادت در GT تو را به عنوان چوپان خودشان نبینند، برایشان سخت است که به تو اعتماد کنند و دنبالت بیایند. دلیل این که برخلاف تو، وقتی من گوسفندها را صدا زدم، آن‌ها به پیشم آمدند، این است که آن‌ها به من به عنوان چوپانشان اعتماد دارند.»

«پدرم به ما یاد داده که مصالحه نکنیم. او همیشه می‌گوید: انسان می‌تواند درستکاری‌اش را به یک سکه بفروشد، اما با تمام پول‌های دنیا نمی‌تواند دوباره آن را پس بگیرد.»

شیوه چوپان: - چراگاهت را ایمن بساز. - افرادت را مطلع نگه دار. - با تمام مشاغل با اهمیت برخورد کن. - ستیزه‌جویان ذاتی را از گله‌ات خارج کن. - به طور مرتب گوسفندان را به چراگاهی تازه ببر. - جلوی چشم بمان تا گوسفندانت اطمینان خاطر داشته باشند. - به مشکلات فرصت رشد کردن نده.

شیوه چوپان: - به گوسفندانت کمک کن تا با تو آشنا شوند. - با نشان دادن راستی، درستی و شفقت، کاری کن تا پیروانت به تو اعتماد کنند. - استانداردهای اجرایی بالایی را وضع کن. - بدون خستگی، ارزش‌ها و مأموریتی که دارید را منتقل کن. - هدف را برای افرادت تعیین کن و به آن‌ها بگو که کجا بهترین عملکرد را دارند. - به خاطر داشته باش که رهبری عالی فقط یک تخصص نیست، بلکه داشتن روابط نزدیک است.

یادداشت‌هایی که برداشته بودم، نگاهی انداختم: شیوه چوپان: - وضعیت گله‌ات را بدان. - وضعیت کارکنانت را همانند وضعیت کار پیگیری کن. - گله‌ات را بشناس، هر زمان یک نفر. - با افرادت به طور منظم در ارتباط باش. - گوش‌ها و چشم‌هایت را باز کن، سؤال بپرس و مسائل را دنبال کن.

رهبریِ عالی بهایی دارد که افراد کمی تمایل به پرداختنش دارند.»

«بحث اصلاح کردن است. یعنی در خلوت نشستن با یک نفر و گفتن این عبارت که: آهای، درست جلوی تو چاهی هست و من نمی‌خواهم که تو صدمه ببینی. می‌فهمی؟ تو افرادت را تأدیب می‌کنی نه برای اینکه به آن‌ها صدمه بزنی، بلکه برای این که آن‌ها را از خطر دور نگهشان داری.»

«برای آدم‌ها هم همین‌طور است. فرق نمی‌کند که چقدر تلاش کنی تا همه را در کنار هم و در جهت درست نگه داری؛ بعضی افراد دوباره منحرف می‌شوند و خودشان را به دردسر می‌اندازند. این اتفاق ردخور ندارد. در تمام مکان‌هایی که من بوده‌ام، این اتفاق افتاده است.»

بعضی از ما درون‌گرا و بعضی دیگر برون‌گرا هستیم. بعضی آدم‌ها عاشق تکرار هستند. آن‌ها عاشق این هستند که بدانند فردا قرار است همان کاری را انجام بدهند که امروز انجام داده‌اند. بعضی دیگر اگر تغییری وجود نداشته باشد، خیلی زود یک گودال حفر می‌کنند و می‌میرند. بعضی درون چهارچوب موفق هستند و بعضی دیگر در تغییر. نکته اینجاست که باید هر کس را جایی قرار بدهی که متناسب با شخصیتش باشد

تو می‌توانی بزرگترین چوپان دنیا باشی، اما اگر آن‌ها تو را به عنوان چوپان خودشان نشناسند، تو برایشان فقط یک غریبه هستی.

کیفیت برداشتت به کیفیت سرمایه‌گذاری‌ات بستگی دارد. اگر می‌خواهی افرادت به تو وفادار باشند و اعتماد کنند، ابتدا تو باید در آن‌ها اعتماد و وفاداری را سرمایه‌گذاری کنی.

فرصت‌ها را بین افراد مختلف گله‌ات بچرخان. به این شیوه آن‌ها نیازی به جنگیدن بر سر فرصت‌ها را ندارند.»

اگر می‌خواهی هدف زندگی‌ات را پیدا کنی، اگر حداقل می‌خواهی مطمئن شوی در زمینه‌ای کاری می‌کنی که بیشترین پتانسیل را برای موفقیت در آن داری، نگاهی به «شکل» خودت بیانداز و مطمئن شو که برای این کار مناسب هستی.»

«با قرار دادن علامت خودت بر روی گوسفندهایت. قبلاً به تو گفتم که اتیکت نشان می‌دهد که گوسفند به گله تعلق دارد. تِد! افراد از جنبه‌های گوناگونی مثل گوسفندها هستند. انسان‌ها هم مثل گوسفندها غریزه گله شدن را دارند. آن‌ها نیاز شدیدی به داشتن احساس تعلق دارند. رهبران بزرگ این را می‌فهمند و تقویت می‌کنند.»

چیزی که چوپان را چوپان می‌کند، چوب‌دستی یا ترکه نیست؛ بلکه قلبش است. چیزی که رهبری بزرگ را از رهبری متوسط متمایز می‌کند، این است که رهبر بزرگ قلبی بزرگ برای افرادش دارد.»

اگر من چوپان خوبی برای افرادم باشم، به آن‌ها نشان می‌دهم که ارزش پیروی شدن را دارم

شیوه چوپان: - چوب‌دستی جهت‌دهی - بدان به کجا می‌روی، به جلو برو و گله‌ات را به حرکت دربیاور. - حین راهنمایی از ترغیب بیشتر از تهدید استفاده کن. - به افرادت آزادی حرکت بده، اما مطمئن شو که آنها می‌دانند حصارها کجا هستند. مرزها را با افسار اشتباه نگیر. - زمانی که افرادت به دردسر افتادند، برو و آنها را بیرون بیاور. - به افرادت یادآوری کن که اشتباهشان مرگ‌بار نیست.

شیوه چوپان: - ترکه اصلاح - محفاظت کن: در وسط میدان بایست و برای گوسفندت بجنگ. - اصلاح کن: از تأدیب کردن به عنوان فرصتی برای آموزش استفاده کن. - بررسی کن: به طور مرتب پیشرفت افرادت را جویا باش.

«نکته بعد، افرادی که قابلیت تحریک کردن دیگران را دارند، از میان گله‌ات جدا کن. تِد، آدم‌هایی در زندگی وجود دارند که هرگز نمی‌توانند شاد باشند، مگر در ناراحتی. حضور فقط یک آدم ستیزه‌جو کافی‌ست تا جَو همکاری کل واحد را از بین ببرد. اگر افرادت دائماً مجبور باشند با یک چشم گوسفندی کله شق و ستیزه‌جو را زیر نظر داشته باشند، نمی‌توانند بر روی کار خود متمرکز شوند.»

«مدیر نمی‌تواند چیزی را که نمی‌شناسد، مدیریت کند. بنابراین علاوه بر این که باید وضعیت کار را بدانی، باید وضعیت افرادت را هم بشناسی. خیلی از مدیران به شدت بر انجام پروژه‌ها تمرکز می‌کنند و به افرادشان توجه کافی ندارند.

شبانان خوب، تشویق گاه و بی‌گاه افرادشان را فراموش نمی‌کنند. بعضی اوقات بهترین رهبری‌ای که می‌توانی انجام دهی این است که کارمندی زخمی را کنار بکشی و حمایتت را به او نشان دهی. شاید او اشتباه کرده و خطای حسابداری وحشتناکی انجام داده باشد؛ قضیه هر چه که باشد، اکنون زمانی است که کارمندت نیاز دارد تا اعتماد به نفسش را به دست آورد. کل چیزی که او احتیاج دارد یک یا دو نوازش از طرف تو است تا بداند در واحد تِد مک‌براید این خطا مرگ بار نیست. این کار را بکن، آن‌وقت چوپانی می‌شوی که گوسفندانش می‌خواهند دنبالش بروند.»

هیچ چیز بدتر از یک رهبر ضعیف و بدون مهارت که سعی می‌کند شریک دزد و رفیق قافله باشد، روحیه گروه را تضعیف نمی‌کند

پرسیدم: «دکتر نیومن، علامت رهبران بزرگ چیست؟» او نفس عمیقی کشید و گفت: «می‌توانم یکی از علامت‌های رهبر خوب را به تو بگویم. او هرگز به جای افرادش فکر نمی‌کند.

انسان می‌تواند درستکاری‌اش را به یک سکه بفروشد، اما با تمام پول‌های دنیا نمی‌تواند دوباره آن را پس بگیرد.

شیوه چوپان: - شکل گوسفندت را کشف کن. - انتخاب گوسفند می‌تواند مدیریت گله را ساده‌تر یا سخت‌تر کند. - با گوسفندان سالم شروع کن و گرنه وارث مشکلات دیگران می‌شوی. - شکل گوسفندانت را بشناس تا مطمئن شوی که آنها در جای درستی هستند.