پویا پانا
۲
امروز، تراژدی ما ترسی است همگانی و جهانی و فیزیکی که تاکنون آنقدر ادامه داشته که به تحملش عادت کردهایم. دیگر سخن از مشکلات روح به میان نمیآید. فقط یک سؤال باقی مانده است: من چه زمان به انتهای راه خواهم رسید؟
پویا پانا
۲
ما آدما رو فراموش کردیم. زندگی ارزشش رو از دست داده. ولی زندگی بیارزش نیست. این زندگی لعنتی چیز خیلی باارزشیه. منظورم اینه که زندگی از این فیش حقوقی به اون یکی فیش حقوقی رسیدن نیست، بلکه شرافت و غرور و نظمه که ارزش موندن آدم رو نشون میده و آدم رو باارزش میکنه.
این چیزیه که باید دوباره یادش بگیریم. شاید یاد گرفتن دوبارهش برای ما سخت باشه، خیلی سخت.
پویا پانا
۱
ما آدما رو فراموش کردیم. زندگی ارزشش رو از دست داده. ولی زندگی بیارزش نیست. این زندگی لعنتی چیز خیلی باارزشیه. منظورم اینه که زندگی از این فیش حقوقی به اون یکی فیش حقوقی رسیدن نیست، بلکه شرافت و غرور و نظمه که ارزش موندن آدم رو نشون میده و آدم رو باارزش میکنه.
این چیزیه که باید دوباره یادش بگیریم. شاید یاد گرفتن دوبارهش برای ما سخت باشه، خیلی سخت.
پویا پانا
۱
ما آدما رو فراموش کردیم. زندگی ارزشش رو از دست داده. ولی زندگی بیارزش نیست. این زندگی لعنتی چیز خیلی باارزشیه. منظورم اینه که زندگی از این فیش حقوقی به اون یکی فیش حقوقی رسیدن نیست، بلکه شرافت و غرور و نظمه که ارزش موندن آدم رو نشون میده و آدم رو باارزش میکنه.
این چیزیه که باید دوباره یادش بگیریم. شاید یاد گرفتن دوبارهش برای ما سخت باشه، خیلی سخت.
پویا پانا
۱
ما آدما رو فراموش کردیم. زندگی ارزشش رو از دست داده. ولی زندگی بیارزش نیست. این زندگی لعنتی چیز خیلی باارزشیه. منظورم اینه که زندگی از این فیش حقوقی به اون یکی فیش حقوقی رسیدن نیست، بلکه شرافت و غرور و نظمه که ارزش موندن آدم رو نشون میده و آدم رو باارزش میکنه.
این چیزیه که باید دوباره یادش بگیریم. شاید یاد گرفتن دوبارهش برای ما سخت باشه، خیلی سخت.
z
۰
گفتهاند آسایش و تمول هرگز به اندازهٔ شرایط سخت، دنیا را غنی نکرده است. نغزترین ترانهها و جذابترین داستانها از دل درد و مشکلات بیرون آمدهاند.