کتاب یادداشت‌هایی برای سیاره‌ی پراسترس

وقتی به دنیا آمده‌اید اصلاً موبایلی نداشته‌اید و با این وجود زندگی همچنان زیبا بوده.

راز باشید، نه آماری همیشه در دسترس.

نگران این نباشید که کسی از شما خوشش نمی‌آید. قرار نیست همگی از شما خوششان بیاید. بهتر است به این خاطر که خودتان هستید از شما متنفر شوند تا اینکه کس دیگری باشید و شما را بپسندند. زندگی نمایش نیست

درمان تنهایی نه داشتنِ همراهی دائمی بلکه پیدا کردن راهی برای لذت بردن از خلوت کردن با "خود" است. نمی‌خواهم جامعه‌ستیز باشم اما اعتقاد او بر این بود که نباید از تنهایی و خلوتِ با خود ترسید.

چگونه خوشحال باشیم ۱. خودت را با دیگران مقایسه نکن. ۲. خودت را با دیگران مقایسه نکن. ۳. خودت را با دیگران مقایسه نکن. ۴. خودت را با دیگران مقایسه نکن. ۵. خودت را با دیگران مقایسه نکن. ۶. خودت را با دیگران مقایسه نکن. ۷. خودت را با دیگران مقایسه نکن.

"وقتی احساس می‌کنیم که همه چیز می‌خواهیم احتمالاً دلیلش این است که به شکل خطرناکی در مرز هیچ چیز نخواستن قرار گرفته‌ایم."

"کسی که از رنج کشیدن می‌ترسد، از همین ترسش نیز رنج می‌کشد."

در واقع جملهٔ "چاق شدی!" در فرهنگ مردم فیجی نوعی تعریف و تمجید به حساب می‌آمد تا اینکه برنامه‌های تلویزیونیِ آمریکایی از راه رسیدند و تعریف زنان و دختران از اندام ایدئال را تغییر دادند.

می‌توانیم امید داشته باشیم وقتی که می‌دانیم دیگر امیدی در کار نیست.

قرن بیست و یکم قرنِ هیولاهای دیجیتالی است؛ قرنِ گجت‌های قوطی کبریتیِ درون جیب‌مان، قرنِ دیوهای اینترنتی. قرنِ نقاب‌هایی که روی صورت گذاشتیم تا کسی باشیم که نیستیم و کسی باشیم که دیگران دلشان می‌خواهد باشیم.

ما باید جهان را به مکانی تبدیل کنیم که در آن صحبت از رنج‌هایمان کار آسانی باشد.

به خاطر داشته باشید که هیچ‌کس به چگونگی ظاهرِ شما اهمیتی نمی‌دهد. همه نگران ظاهر "خودشان" هستند. در این دنیا شما تنها کسی هستید که نگران چهره شماست.

پس به خاطر داشته باشید: تماشا نکردن اخبار شرم نیست. در توییتر فعالیت نداشتن شرم نیست. قطع اتصال شرم نیست.

رنج یک معلم تمام عیار است.

دنیا همیشه این‌طور نبوده. همیشه این همه کتاب وجود نداشته و دلیل کاملاً روشنی هم برایش وجود دارد. پیش از اختراع ماشین‌های چاپ، کتاب‌ها با نوشته شدن روی سطح خاکِ رُس، پاپیروس، کاغذهایی از موم یا پوست آهو و به دست انسان‌ها تولید می‌شدند.

این کار حربهٔ خاصِ خودم بود: تلاش برای پرت کردن حواسم از یک عذاب با پیدا کردن عذابی دیگر. سال‌ها پیش از ظهور توییتر و وسواسِ خسته‌کننده و غیر ارادیِ چک کردن شبکه‌های اجتماعی، به شدت به این حواس‌پرتی احتیاج داشتم. اما این کار هیچ فایده‌ای نداشت. مبارزه کردن با علائم بیماری خیلی بیشتر از پذیرش آنها منجر به تشدید شدن‌شان می‌شود. پرت کردن حواس تلاشی برای فرار است که به ندرت به موفقیت ختم می‌شود. با نادیده گرفتنِ شعله آتش موفق به خاموش کردنِ آن نمی‌شوید.

کتاب خوبی پیدا کن و بنشین و آن را بخوان. زمان‌هایی در زندگی‌ات فرا خواهند رسید که در آنها احساس سردرگمی و گم شدن می‌کنی. با خواندن و مطالعه است که می‌توانی دوباره خودت را پیدا کنی. این را به خاطر داشته باش. هرچه بیشتر بخوانی، بیشتر راه خودت را از میان یورش سختی‌ها پیدا می‌کنی.

اینستاگرام باعث می‌شه حسادت کنم. فیسبوک باعث احساس خشم می‌شه و توییتر گاهی مضطربم می‌کنه.

شاید راز زیبایی‌ای که هیچ مجله‌ای دلش نمی‌خواهد از آن به ما بگوید این است که بهترین راه برای راضی بودن از ظاهرمان، پذیرشِ "ظاهر کنونی‌مان" است.

شاید هدف زندگی رها کردنِ قطعیت و در آغوش کشیدنِ زیباییِ عدمِ قطعیت در زندگی است.

"تلاش مداوم در جهت پنهان کردن رنج روانی تنها بارِ این رنج را افزایش می‌دهد. اینکه بگویی "دندانم درد می‌کند" خیلی ساده‌تر از این است که بگویی "قلبم شکسته"." ما باید جهان را به مکانی تبدیل کنیم که در آن صحبت از رنج‌هایمان کار آسانی باشد. این صحبت کردن فقط در جهت بالا بردن میزان آگاهی نیست. همان‌طور که انواع مختلفِ گفتاردرمانی‌های موفق در طی قرن گذشته نشان می‌دهند، صحبت کردن می‌تواند مزایای درمانی نیز داشته باشد. در واقع چنین کاری می‌تواند نشانه‌های بیماری را کاهش دهد.

اندامِ شما حتی برای سایر افرادِ حاضر در ساحل نیز اهمیتی ندارد. واقعاً اهمیتی ندارد. آنها به ساحل خیره شده‌اند یا نهایتاً درگیرِ "ظاهرِ خودشان" هستند. حتی اگر هم به ظاهرِ شما فکر کنند، چرا این موضوع برای شما اهمیت دارد؟ چرا شما انسان‌ها تا این اندازه نگرانِ نظرِ یک غریبه هستید؟ چرا کاری که من می‌کنم را نمی‌کنید؟ همچون موجی که بر من می‌ریزد و می‌رود، بگذارید دیگران نظرشان را بدهند و بروند. به خودتان اجازه دهید تا همانی که بودید باشید. مثلِ من باشید. فقط ساحل.

حالا هربار که زندگی‌ام از چرندیاتِ بی‌ارزش و غیر ضروری و اضطراب‌آور پُر می‌شود، سعی می‌کنم اتاقِ بیمارستان را به خاطر آورم. همان جایی که بیمارها حتی از تماشای منظره بیرون از پنجره و تماشای تابش نور آفتاب و درختان افرا نیز شکرگزار بودند. همان جایی که زندگی، به خودیِ خودش یعنی همه چیز.

یا بجنگ یا بمیر.

مشکل آشفتگی ذهنی این است که تمام آنچه که باعث می‌شود در کوتاه مدت احساس بهتری داشته باشی، در طولانی مدت حال تو را خراب‌تر می‌کند.

وقتی یک تُن بار ذهنی را با خود حمل می‌کنید، حتی ورود به یک فروشگاه هم می‌تواند نشان‌دهنده شجاعت شما باشد.

چگونه خوشحال باشیم ۱. خودت را با دیگران مقایسه نکن. ۲. خودت را با دیگران مقایسه نکن. ۳. خودت را با دیگران مقایسه نکن. ۴. خودت را با دیگران مقایسه نکن. ۵. خودت را با دیگران مقایسه نکن. ۶. خودت را با دیگران مقایسه نکن. ۷. خودت را با دیگران مقایسه نکن.

"کسی که از رنج کشیدن می‌ترسد، از همین ترسش نیز رنج می‌کشد."

چه زندگی‌هایی که با ترس به هدر رفته.

"تنها یک گوشه از جهان است که می‌توانی از پیشرفت آن اطمینان داشته باشی و آن جایی نیست جز درونِ تو." آلدوس هاکسلی