کتاب اردی‌بهشت نام دیگر توست

چرا آدمیزاد انقدر بی‌وفاست. چطور می‌شه روح پاکی رو که تو وجودش دمیده شده، یه جا زندونی کنه و به امیال پلیدش اجازهٔ جولون دادن بده. درد بزرگیه... .

عدالت جز با ظهور یک معصوم، محقق نمی‌شود.

«انار فصل ندارد؛ هر وقت تو بخندی می‌شکفد.»

«ما مهمون خونه‌ای هستیم که عشق از در و دیوارش می‌باره، ولی حرمت صاحبخونه رو نگه نمی‌داریم، یادمون می‌ره زندگی تو این خونه قانون داره و باید رعایتشون کنیم.»

به قول بی‌بی‌جانم: «بنی‌آدم بنی‌عادت است!»

تنبل نرو تو سایه، سایه خودش میایه!

زنی که صورتش چین و چروک ندارد، اما دیوار قلبش شکسته و پر از تَرَک است.

مثل گنجشکی بی‌پناه و خسته، در آغوش گرم چادری آرام گرفته‌ام که معنویت زهراسلام‌الله علیها از دل آن می‌جوشد. چادری که علیعلیه‌السلام و فرزندانش از سایهٔ آن آرام گرفتند. همچون آرامش یک چشمه که در عمق بیشه‌ای سبز و ساکت، زیر نور مهتاب خفته و از دل آن دانه‌های الماس می‌جوشد

بدبخت آن‌هایی که ماه‌گرفتگی را نقص می‌دانند و به این فکر نمی‌کنند که شاید ماه، تن آن‌ها را بوسیده باشد!

روی ماسه‌ها دراز کشیده و می‌خواهد رویش شن بریزم تا به قول خودش حمام آفتاب بگیرد. سطل دوم را که رویش خالی می‌کنم، برق نگاهش مرا می‌گیرد. - تو که همیشهٔ خدا نیشت بازه، الان به چی می‌خندی؟ - نه، انگار واردی! خدا خیرت بده. خیالم رو راحت کردی. - چی رو واردم؟ - همین که بلدی روم خاک بریزی! می‌ترسم. یخ می‌کنم. می‌نشینم. با گریه، تند و تند تمام ماسه‌ها را از رویش کنار می‌زنم و لباسش را می‌تکانم.

انار دل من ترک برداشته است!

- پیوندِ جان جدا شدنی نیست جان من! تن نیستی که جان دهم و وارهانمت...

- پیوندِ جان جدا شدنی نیست جان من! تن نیستی که جان دهم و وارهانمت...

قلبم آبستن درد بزرگی‌ست؛ فراق! دلم را، قلب و روحم را گذاشته‌ام پیش مَردَم و مثل یک جسم تو خالی، راه خانه را پیش گرفته‌ام.

انار دلم هزار ترک دارد!

مهربانی بهترین صفت خداست که سرچشمهٔ تمام خوبی‌هاست.

تو آن باد بهار بودی؛ که میوهٔ دلش را از روی بند برداشته و برده بود. و من همان که تن ز تو نپوشاندم!

به حورالعینم در این دنیا رسیدم. زیبایی‌ات نه، زیبایی‌ات شیفته‌ام نکرد که زیبارویان بسیارند! هنوز هم نمی‌دانم چطور، اما موجی از دریای روح تو برخاست، شَتَک زد و مرا به تو پیوند داد.

دلم مثل یک انار پر ترک در حسرت پریدن از روی شاخه‌های سرد این روزگار است

گه‌گداری که بیکار باشم، عکس هنرپیشه‌های زن را ذخیره می‌کنم و دقت می‌کنم ببینم چه طور آرایش کرده‌اند و چه لباس‌هایی پوشیده‌اند. اهل آرایش نیستم، ولی وقتی می‌بینم آن‌ها این‌طور به خودشان می‌رسند، وسوسه می‌شوم من هم مثل همان‌ها سر و شکلم را رنگ بزنم. اما هروقت می‌نشینم جلوی آینه و کرم و رژ و ریمل می‌زنم، احساس می‌کنم یک زن دیگر نشسته جلوی من، یک زن غریبه و ناآشنا

به نظرم مرد و زنی که دل به هم نبندند، مجبورند بند دلشان را گره بزنند به بچه، به کتاب، به کار و عاقبت یک روز، یک باد سرخوشانه می‌آید و آن دلبستگی را از روی بند برمی‌دارد و می‌برد.

می‌دانی مارال؛ به نظرم مرد و زنی که دل به هم نبندند، مجبورند بند دلشان را گره بزنند به بچه، به کتاب، به کار و عاقبت یک روز، یک باد سرخوشانه می‌آید و آن دلبستگی را از روی بند برمی‌دارد و می‌برد.

عشق، یک وجه و دو وجه ندارد. عشق فقط میان زن و شوهر نیست. عشق ممکن است میان دو مرد باشد؛ عشق پدر و پسر. ممکن است میان دو کودک باشد. ممکن است میان یک مرد باشد و یک بانو! ممکن است یک معشوق باشد و هزار عاشق؛ مثل محمد، علی، فاطمه و فرزندانش.

مثل دریا می‌ماند؛ عظیم، قشنگ، زلال. ماهی‌های کوچک توی دلش را می‌بینم که با چه ملاحتی دهان کوچک‌شان را باز و بسته می‌کنند تا بگویند: «مرا ببین! این پایین... دوستت دارم. می‌شنوی؟»

آره، به قول بی‌بی‌جانم: «بنی‌آدم بنی‌عادت است!»

اهل آرایش نیستم، ولی وقتی می‌بینم آن‌ها این‌طور به خودشان می‌رسند، وسوسه می‌شوم من هم مثل همان‌ها سر و شکلم را رنگ بزنم. اما هروقت می‌نشینم جلوی آینه و کرم و رژ و ریمل می‌زنم، احساس می‌کنم یک زن دیگر نشسته جلوی من، یک زن غریبه و ناآشنا. خوشم نمی‌آید. از اینکه خودم نباشم، خوشم نمی‌آید.

«ما مهمون خونه‌ای هستیم که عشق از در و دیوارش می‌باره، ولی حرمت صاحبخونه رو نگه نمی‌داریم، یادمون می‌ره زندگی تو این خونه قانون داره و باید رعایتشون کنیم.»

«مثل گنجشکی بی‌پناه و خسته، در آغوش گرم چادری آرام گرفته‌ام که معنویت زهراسلام‌الله علیها از دل آن می‌جوشد. چادری که علیعلیه‌السلام و فرزندانش از سایهٔ آن آرام گرفتند. همچون آرامش یک چشمه که در عمق بیشه‌ای سبز و ساکت، زیر نور مهتاب خفته و از دل آن دانه‌های الماس می‌جوشد.»

«زندگی یک روز است، از سحر تا خنکای دم صبح یا غروب خورشید زندگی یک لحظه‌ست لحظه‌ای که تپش قلب محبت و صدای وزش باد بهار و نگاه پر از احساس گلی را با تمام دل خود لمس کنی

چایی‌ات سرد نشه. حالا فکر نکن منم چشمم به دره تا خواستگار بیاد. راستِ راستش من دلم می‌خواد پیش مامانم بمونم. شوهر می‌خوام چه‌کار! تازه از درس خوندن راحت شدم. ولی خب مامان می‌گه همین‌طور چشم بسته نگو «نه». بذار هر کی می‌خواد بیاد، بیاد. می‌گه باید یاد بگیرم انتخاب کنم. بتونم از میون آدما، یه نفر، اونی که قسمت خودمه رو پیدا کنم.