بریده‌هایی از کتاب دو نمایش نامه‌ شب دشنه های بلند، قلعه انسانات

اگر چیزی خورده‌اید که خدا را شکر، اما اگر نخورده‌اید چه بد که نخورده‌اید چون ما هم چیزی برای خوردن نداریم.

اگر چیزی خورده‌اید که خدا را شکر، اما اگر نخورده‌اید چه بد که نخورده‌اید چون ما هم چیزی برای خوردن نداریم.

مَرد و زَنه منتظر معجزه‌ن. یکی میاد و بهشون توانایی می‌ده ... منتظر معجزه بودن لذت بخشه. بدبختن بس که؛ می‌خوان با معجزه از عجز فرار کنن. اینجا دارم می‌گم معجزه از عجز میاد. گلاره: از اعجاز میاد!

گلاره: بذار یه چیزی رو بهت بگم ما وقتی از یه نفر اصلاً خوشمون نمیاد، بهش فحش می‌دیم؛ اما وقتی اون آدم کارشو بلده، مستعده، آدم حسابیه، کم غلطه، حینی که فحشش می دیم، تو ته دلمون توأمان ستایشش هم می‌کنیم.