کتاب باز هم ماجراجویی‌های پیرمرد صدساله

ساعت و نیم بعد از جلسهٔ احضار روح با حضور وزیر امور خارجه و مرد نازی، سه دوست داشتند آپارتمان را ترک می‌کردند. ژولیوس و سابینه با تابوتِ پر از مرد نازی درگیر بودند، آلن چند قدم عقب‌تر از آن‌ها می‌آمد و با دهان بسته صداهایی درمی‌آورد.

و همین‌طور فکر می‌کرد اگر کسی کیم جونگ-اون و بنیامین نتانیاهو را توی یک اتاق بگذارد، چه اتفاقی می‌افتد؟ فقدان عظیم خوش‌مشربی و خودآگاهی در برابر فقدان عظیم خوش‌مشربی و خودآگاهی. تنها چیزی که کم است،‌ دانلد ترامپ است در نقش میانجی.

ژولیوس گفت: «یعنی از این عجیب‌تر هم می‌شه؟ از این یکی هم جون به در می‌بری، آلن.» آلن گفت: «این‌طور که پیداست، تو هم.»

ژولیوس به گروه کوچکی از آدم‌ها تعلق داشت که فکر می‌کنند شارلاتان‌ها موجودات دوست‌داشتنی‌ای هستند.

گفت: «هی، هی، آقای مهندس! قرار نیست این‌طوری باهم حرف بزنیم، قراره؟ یه‌بار رفیق استالین هم توی مسکو بدجوری از دست من عصبانی شده بود و فقط به همون خاطر من رو کلی راه فرستاد سیبری. ولی تنها چیزی که نصیب خودش شد ایست قلبی بود. باید بگم عصبانیت برای سلامتی‌تون خوب نیست.»

«درحال‌حاضر، رَویهٔ جاری اینه: کسایی که در رفاه و آسایش‌اند ترجیح می‌دن کاری به کار اونایی که بد آوردن نداشته باشن.»

فاز اولِ به‌دست‌گرفتنِ کنترل، فیلترکردن بود.

پرسید: «آلن، به چی فکر می‌کنی؟» آلن گفت: «به خیلی چیزا.» «به خیلی چیزا.»

رهبر اعظم وانمود کرد نشنیده. شروع کرد به سخنرانی دربارهٔ صلح و آزادی. ظاهراً «صلح» شاملِ تجهیز کشورش به مرگ‌بارترین تسلیحات بود. اینکه «آزادی» دقیقاً از چه تشکیل شده، این‌قدر آشکار نبود. احتمالاً به‌جز اینکه تک‌تک شهروندان کشور حق داشتند رهبرشان را دوست داشته باشند، به‌علاوه وظیفه داشتند که از دوست‌نداشتن خودداری کنند.

ولی چیزی موجب نگرانی‌اش بود. در جریانِ اخبار در تبلت سیاهش الگویی می‌دید. در مجموع،‌ دنیا نسبت به صد سال قبل جای بهتری بود، حتی باوجودی‌که به نظر نمی‌رسید پیشرفت به خط مستقیم رخ داده باشد. اوضاع در مسیرهای دایره‌ای بالا و پایین رفته بود. تا جایی که آلن می‌فهمید، الان در مسیر رو به پایین قرار داشت. خطرش وجود داشت که تا پیش از آنکه تعدادی کافی از مردم، به مدت زمانی کافی، بلاهایی به‌قدر کافی وحشتناک سر هم نیاورده باشند مسیرش رو به بالا نشود. بعدش مردم دوباره شروع به فکرکردن می‌کردند.

برای خودش فکر کند! از این مرحله تا برنامه‌ریزیِ کودتا شیبی تُند وجود داشت.

تاریخ نشان داده بود که کشورهایی که نمی‌توانستند در جواب گاز بگیرند، قورت داده می‌شدند