کتاب تلفن همراه

از طریق پیشرفت خودمان شکست‌مان دادند

با این وجود، بدن هم‌چنان احتیاجات خودش را می‌طلبد، مگر نه؟

«اما ما همه‌اش در تاریکی راه رفتیم. و الان دیگر تاریکی واقعاً تاریک است!»

اگر کل اندیشه‌ی خودآگاه، کل حافظه و خاطره، و کل توانایی استدلالی بشر، لحظه‌ای از ذهن‌اش جدا شود، آن‌چه که باقی می‌ماند، پدیده‌ای خالص و وحشت‌ناک است.

بله. در نهایت شما متوجه می‌شوید که ما انسان اندیشه‌ورز نیستیم. هسته‌ی مرکزی ما جنون است. راهنمای اصلی ما قتل است. دوستان من، داروین این قضیه را مؤدبانه بیان کرد که ما آمدیم تا بر جهان حکمرانی کنیم، اما نه به‌خاطر این‌که با هوش‌ترین بودیم، یا حتی پست‌ترین، بلکه به این دلیل که همواره دیوانه‌ترین بوده‌ایم، جانی‌ترین قاتل جنگل.

علاقه‌ ندارم، کیفرخواست نوع بشر را پشت در پشت بیان کنم. اگر بخواهم، این کار را بکنم، باید خاطرنشان کنم که برای هر میکل آنژ یک مارکوس دوسید وجود دارد، برای هر گاندی یک آیخمن، برای هر مارتین لوترکینگ یک اسامه بن لادن. بیا تمام‌اش کنیم. انسان آمده است تا کره‌ی زمین را تصاحب کند، با چه؟ به لطف دو کیفیت ذاتی. یکی هوش. دیگری تمایل مطلق به کشتن هر کسی و هر چیزی که سر راه‌اش قرار می‌گیرد.

و جهان نیز تبدیل به خاطره شد... همان‌طور که بود.

آدمی که در شهر زندگی می‌کند، تفاوت آژیرها را به‌راحتی تشخیص می‌دهد

به ذهن‌اش خطور کرد که بدن وقتی مجبور باشد، می‌داند، چگونه از خودش دفاع کند و بجنگد. این راز بدن است

خوشحال بود که دست پلیس کمی می‌لرزد. او تا حدی از پلیس می‌ترسید، اما اگر دست پلیس ثابت و بدون لرزش بود، وحشت کلی دوصدچندان می‌شد.

مرد ریزه میزه‌ای بود با موهای پرپشت سفید. متأسفانه سرش به گونه‌ای وحشتناک کج شده بود، مثل آدمی به‌دارآویخته شده ــ سری که موهایش هم‌چنان قصد رویش داشتند...

داد زد: «من حال‌ام خوب است.»

شاید اگر فرصتی به همه‌ی آدم‌ها داده شود، اکثرشان تغییر ذهنیت دهند و عوض شوند.

«بله، همه‌ی ما کسی را از دست داده‌ایم، چون زمان، زمان امتحان و آزمایش بزرگ و دشوار است. همه‌چیز در این است، در الهام و فاش‌سازی.»

در خانه اگر کس است، یک حرف بس است!

اما حاضرم، هر کاری بکنم تا از شر این لباس لعنتی راحت شوم. بوی عرق و خون می‌دهد.

به‌نظرم اگر می‌خواهیم، برای آینده‌مان نقشه بکشیم، و با آن‌چه که پیش رو داریم، دست‌وپنجه نرم کنیم، بهتر است، راهی پیدا کنیم تا حساسیت‌های‌مان را تحت اختیار بگیریم و به خودمان مسلط شویم.

فرض کردن دمار از روزگار همه‌مان درمی‌آورد.

در هر حال آن ها هم‌چنان جسد بودند، و زخم‌های‌شان برهنه و بی‌دفاع در معرض دید بود. او می‌توانست، چیزی پیدا کند تا روی جسد‌ها را بپوشاند... اما... چه فایده؟ می‌بایست روی هزاران جسد را می‌پوشاند... بحث یکی دو تا که نبود. پوشاندن اجساد چه وقت تمام می‌شد؟ کجا تمام می‌شد؟ با چه کسی؟

در رمان‌های علمی تخیلی محبوب دوران نوجوانی‌اش این جمله مدام تکرار می‌شد: چرا با هم نباشیم؟ قهرمانان آن داستان‌ها می‌خواستند که آدم‌ها در کنار هم باشند.

وقتی به‌خاطر فقدان سلامت روانی، در سرزمین مادری، امنیت وجود نداشته باشد، مردم این‌طوری رفتار می‌کنند.

هیچ دانشی بدون خطر کردن به‌دست نمی‌آید.