کتاب تلفن همراه

از طریق پیشرفت خودمان شکست‌مان دادند

و جهان نیز تبدیل به خاطره شد... همان‌طور که بود.

آدمی که در شهر زندگی می‌کند، تفاوت آژیرها را به‌راحتی تشخیص می‌دهد

به ذهن‌اش خطور کرد که بدن وقتی مجبور باشد، می‌داند، چگونه از خودش دفاع کند و بجنگد. این راز بدن است

خوشحال بود که دست پلیس کمی می‌لرزد. او تا حدی از پلیس می‌ترسید، اما اگر دست پلیس ثابت و بدون لرزش بود، وحشت کلی دوصدچندان می‌شد.

مرد ریزه میزه‌ای بود با موهای پرپشت سفید. متأسفانه سرش به گونه‌ای وحشتناک کج شده بود، مثل آدمی به‌دارآویخته شده ــ سری که موهایش هم‌چنان قصد رویش داشتند...

داد زد: «من حال‌ام خوب است.»

شاید اگر فرصتی به همه‌ی آدم‌ها داده شود، اکثرشان تغییر ذهنیت دهند و عوض شوند.

«بله، همه‌ی ما کسی را از دست داده‌ایم، چون زمان، زمان امتحان و آزمایش بزرگ و دشوار است. همه‌چیز در این است، در الهام و فاش‌سازی.»

در خانه اگر کس است، یک حرف بس است!

اما حاضرم، هر کاری بکنم تا از شر این لباس لعنتی راحت شوم. بوی عرق و خون می‌دهد.

به‌نظرم اگر می‌خواهیم، برای آینده‌مان نقشه بکشیم، و با آن‌چه که پیش رو داریم، دست‌وپنجه نرم کنیم، بهتر است، راهی پیدا کنیم تا حساسیت‌های‌مان را تحت اختیار بگیریم و به خودمان مسلط شویم.