کتاب چمروش

یکی از دوستان تعبیر قشنگی داشت و می‌گفت: «شهدا همه‌جا زرنگ هستند، همه‌چیز را مدیریت می‌کنند، خوب نگاه کنیم، می‌بینیم بچه‌ها قصه کربلا را از شام شروع کردند، برای اینکه بعد از شهادت کاروان اسارتی راه نیفته»

چند روز قبل از شروع پیاده‌روی کمال گفت: «بچه‌ها به انگشتای پاتون حنا بذارید، اینجوری پاها مثل سری قبل تاول نمی‌زنه».

کمال به‌خاطر درجه و موقعیتی که داشت، می‌توانست اصلاً به منطقه درگیری وارد نشود، اما همیشه می‌گفت: «من نگاه نمی‌کنم که چه چیزی در شأن منه؟ من نگاه می‌کنم که چه کاری روی زمین مونده و باید انجام بشه، همون کار رو انجام میدم». همین اخلاق باعث شده بود که وارد درگیری شود و به عنوان سوغات با خودش چند ترکش ریز بیاورد.

پیامک از یک خط عراقی بود؛ «السلام علیک یا ابا عبدالله، کمال شیرخانی کربلایی شد».

اولین پهپاد بعد از ساعت‌ها کار علمی و عملی به اسم «چمروش» متولد شد.

ننه هاجر وارد اتاق شد. همین‌طور که با من و مادرم سلام و احوال‌پرسی می‌کرد. بین حرف‌ها یش گفت: «قدم بچه‌ات ان‌شاءالله به خیر باشه. یک پسر زبروزرنگ که دشت و کوه را زیر قدم‌هاش بذاره به دنیا میاری».

این یک اصل نظامی بوده و هست که: «نیروی مخصوص هر منطقه‌ای که عمل می‌کند، بعد از پایان کار هیچ رد و نشانی نباید باقی بماند». کمال به این چک کردن خیلی حساس بود، همیشه می‌گفت: «قبل از ترک محل، یک نگاه آخر بندازید». بین بچه‌ها این نگاه آخر معروف به «نگاه کمالی» شد.

اواسط جلسه شنیدم کمال گفت: «ساعدک الله» مهمان ها خواستند جلسه را ترک کنند که من برای ادامه کار از آنها دعوت کردم. وقتی با کمال تنها شدم گفتم: «شما وسط حرف‌هات میگی "ساعدک الله"»! کمال نگاهی به من کرد و گفت: «خب، آره». با خنده گفتم: «آقا جان، این کلمه برای ما معنی خسته نباشی داره، برای اینها میشه خدانگهدار و آخر کارهاشون برای خداحافظی استفاده میکنن. شما وسط کار میگی خدانگهدار، اینها هم بلند میشن، میرن دیگه». کمال خیلی خندید و گفت: «پس اینجوریه. بریم سید جان به سرویس برسیم. ساعدک الله»

توکل که باشد، همه‌چیز دست به دست هم می‌دهد تا اتفاق‌های خوبی بیفتد.

یک مرتبه که مهمان داشتیم کمال با خودش عسل آورد. تبلیغ کمال و طعم خوب عسل نظر مسئول گروه را که خیلی به زبان فارسی آشنا نبود، جلب کرده بود که با زبان نیمه عربی نیمه فارسی به کمال می‌گفت: «کمال عسل». کم‌کم بین بچه‌ها این اسم جای خودش را باز کرد و گاهی به شوخی کمال عسل صداش می‌کردیم.

یک گرم زیاد شدن وزن پرنده، روی تمام سیستم پرواز تأثیر داشت.

چند روز پیش سر یک موضوع کاری کوچک بین کمال و سید نقی در حد یکی دو کلام، یک اختلاف نظر و بحثی پیش آمده بود و سید نقی اصرار داشت که کمال مقصر است. همان روز کمال دست سید نقی را در دستش گرفت و صورتش را بوسید، با لبخند نگاهی به سید نقی کرد و گفت: «واقعاً من مقصرم؟» -بله. -پس بیا یه ماچ دیگه‌ات بکنم! این کارش باعث خنده همه بچه‌ها شد و خدا را شکر مشکل بینشان حل شد.

کار قشنگ کمال این بود که به خاطر حساسیتی که روی بیت‌المال داشت، می‌گفت: «جعبه فشنگ‌ها و پوکه‌ها به دلیل آلیاژی که دارند، بازیافتی هستند». به محض اینکه کار تمام می‌شد، با کمک بچه‌ها می‌رفت و این جعبه‌های خالی مهمات و پوکه‌ها را جمع می‌کرد. ا

چترهای اتوماتیک به لحاظ شکل فیزیکی گرد هستند. با پرش از بالگرد یا هواپیما به‌صورت اتوماتیک بعد از هفده متر باز می‌شوند و نیازی به کشیدن قلاب رهایی نیست.

باورت میشه یه لحظه بغض کردم که ای وای اینجا مردم و شهید نشدم.