کتاب شجاع باش دختر

پسران آموزش دیده‌اند که شجاع باشند؛ درحالی‌که دختران آموزش دیده‌اند که بی‌عیب‌ونقص باشند. به‌دلیل این‌که از سنین کم بابت بی‌عیب‌ونقص‌بودن پاداش گرفته‌ایم، در بزرگ‌سالی به زنانی تبدیل شده‌ایم که از شکست‌خوردن هراس دارند. در زندگی‌های شخصی و حرفه‌ای خود خطر نمی‌کنیم؛ زیرا می‌ترسیم در صورت خطاکردن قضاوت شویم، خجالت‌زده و بی‌اعتبار شویم، وجههٔ عمومی‌مان افول کند یا اخراج شویم. به‌طور خودآگاه یا ناخودآگاه از انجام هرکاری که از موفقیت در آن اطمینان نداریم، خودداری می‌کنیم تا از ناراحتی و تحقیر احتمالی آن اجتناب بورزیم.

پسران پیام کاملاً متفاوتی دریافت می‌کنند. به آن‌ها آموزش داده شده است که کاوش کنند، خشن بازی کنند، با تاب ارتفاع بگیرند، به بالای میلهٔ بارفیکس بروند و در تلاش برای انجام آن زمین بخورند. آن‌ها تشویق می‌شوند که تازه‌ها را امتحان کنند، اسباب‌بازی‌ها و ابزارها را تعمیر و سرهم‌بندی کنند و اگر در بازی ضربه خوردند، از جا بلند شوند و دوباره وارد زمین شوند. پسران از سنین کم برای ماجراجویی آماده شده‌اند. تحقیقات نشان داده است که آن‌ها آزادتر هستند که به‌تنهایی بازی کنند و تشویق می‌شوند که فعالیت‌های فیزیکی جسورانه‌تری را با هدایت و کمک کم‌تر از جانب والدین امتحان کنند. زمانی که پسران به نوجوانی رسیده‌اند و با کسی قرار ملاقات می‌گذارند یا به بزرگ‌سالی رسیده‌اند و در حال مذاکره برای اولین افزایش حقوق خود هستند، از قبل عادت داده شده‌اند که مدام ریسک‌پذیرباشند و معمولاً از شکست‌خوردن آشفته نمی‌شوند. برخلاف دختران، بابت ریسک‌کردن تحسین و تأیید دریافت می‌کنند؛ حتی اگر نتیجهٔ مناسبی نداشته باشد. به‌عبارت‌دیگر، پسران آموزش دیده‌اند که شجاع باشند؛ درحالی‌که دختران آموزش دیده‌اند که بی‌عیب‌ونقص باشند.

«شجاع باش، نه بی‌نقص»

در همان حین که دختران‌مان را بابت مهربانی، مؤدبی و بی‌عیبی تحسین می‌کنیم، به‌شیوه‌ای نه‌چندان نامحسوس به آن‌ها می‌گوییم که شجاعت مخصوص پسران است.

«چطور می‌تونم برای بی‌نقص‌بودن تلاش نکنم، وقتی دنیا به بی‌نقصی پاداش می‌ده؟»

ما عادت داده شده‌ایم که شکسته‌نفسی کنیم تا دوست داشته شویم. مشکل این است که وقتی سخت می‌کوشید تا علاقهٔ همه را به خود جلب کنید، اغلب در انتها علاقهٔ چندانی به خودتان ندارید. اما به‌محض آن‌که می‌آموزید به‌حدی شجاع باشید که نگران خوشی دیگران نباشید و خود را در اولویت قرار دهید (که چنین کاری نیز خواهید کرد!) در آن حالت است که نویسندهٔ قدرتمند زندگی خودتان می‌شوید. جنس «لطیف‌تر»

زمانی که سطح انتظار ما از بی‌نقصی خودمان بیش از اندازه بالاست، درحقیقت مفهومی به‌نام «موفقیت» وجود ندارد؛ زیرا هیچ‌چیز هرگز کافی نیست.

شجاعت فطری نیست. مردان ازلحاظ زیست‌شناختی جنس شجاع‌تر مقرر نشده‌اند و تستوسترون تک‌بلیت مخصوص شجاعت نیست.

بیش‌ازاندازه به کمال‌گرایی می‌پردازیم و به‌اندازهٔ کافی عمل نمی‌کنیم.

در همان حین که دختران‌مان را بابت مهربانی، مؤدبی و بی‌عیبی تحسین می‌کنیم، به‌شیوه‌ای نه‌چندان نامحسوس به آن‌ها می‌گوییم که شجاعت مخصوص پسران است

در دنیایی که پر از پرنسس است، شهامت هات‌داگ‌بودن را داشته باشید

اگر چند قدم اول را برندارید، همیشه در این فکر خواهید بود که چه‌چیزهایی را از دست داده‌اید. خیلی بهتر است در حین تلاش زمین بخورید تا این‌که هرگز تلاش نکنید.

من عقیده دارم این نظام فکری «بی‌عیب باش یا ناکام بمان» بخش بزرگی است از دلیل نمایانی کم‌تر زنان در سمت‌های مدیریت ارشد، هیئت‌رئیسه، کنگره و تقریباً هرجایی که نگاه کنید.

«وظیفهٔ من این نیست که دوست داشته بشم. وظیفهٔ من اینه که منظورم رو برسونم.»

اما زیر آن لبخند روشن، اوضاع چندان آفتابی نیست.

ما عادت داده شده‌ایم که شکسته‌نفسی کنیم تا دوست داشته شویم. مشکل این است که وقتی سخت می‌کوشید تا علاقهٔ همه را به خود جلب کنید، اغلب در انتها علاقهٔ چندانی به خودتان ندارید. اما به‌محض آن‌که می‌آموزید به‌حدی شجاع باشید که نگران خوشی دیگران نباشید و خود را در اولویت قرار دهید (که چنین کاری نیز خواهید کرد!) در آن حالت است که نویسندهٔ قدرتمند زندگی خودتان می‌شوید.

با شکست‌خوردن آموختم که چگونه عیب‌ونقص را بپذیرم.

روان‌شناس دانشگاه کالیفرنیا به گروهی از دختران و پسران یک لیوان شربت آب‌لیمو داد که بدمزه بود (به‌جای شکر، به آن نمک اضافه کرده بودند) و از آن‌ها پرسید که از آن لذت بردند یا خیر. پسران بلافاصله جواب دادند که «آه... حال‌به‌هم‌زنه!» درحالی‌که همهٔ دختران مؤدبانه آن‌را به‌طور کامل نوشیدند. تنها زمانی که محققان به‌اصرار از دختران پرسیدند که چرا به آن‌ها نگفتند شربت آب‌لیمو به‌شدت بدمزه بود، دختران اعتراف کردند که نمی‌خواستند محققان ناراحت شوند.

کمال‌گرایی ما را وادار می‌کند شمع را از دو سر بسوزانیم.

بی‌نقصی شاید در حد چند لحظهٔ گذرا احساس خوبی به ما دهد؛ اما شجاعت است که در سختی‌ها و خسارت‌های فائق‌نیامدنی به ما قدرت می‌دهد. با شجاعت، نه با بی‌نقصی، می‌توانیم زندگی‌ای بسازیم که فقط خوش‌ظاهر نیست، بلکه کاملاً و مسرورانه از آن ماست.

ما از دختران مطیع به زنان مطیع تبدیل می‌شویم و با ازخودگذشتگی، سازگاری و دل‌پذیربودن در چرخهٔ بی‌پایان نیاز به اثبات ارزش‌مان به دیگران و خودمان گرفتار می‌شویم.

اما حقیقت این است که این عیب‌ها و کاستی‌ها هستند که ما را جالب و زندگی را غنی می‌کنند. پذیرفتن عیب و نقص لذت‌آفرین است. به‌علاوه، اگر بی‌نقص باشید، آموختن و تلاش‌کردن چه لذتی خواهند داشت؟

ما عادت داده شده‌ایم که شکسته‌نفسی کنیم تا دوست داشته شویم.

من به شما نمی‌گویم که برای رسیدن به اهداف‌تان بیش‌تر تلاش کنید. آن‌چه به شما می‌گویم، این است که اجازه ندهید ترس مانع از دنبال‌کردن اهداف‌تان شود.

اگر صبر کنید که همه‌چیز هماهنگ شود، باخته‌اید.»

زمانی که چالش یا فرصتی را رد می‌کنید، از خود بپرسید: آیا انجام این کار واقعاً عاقلانه نیست یا من به‌دلیل ترس و بیرون‌بودن از نقطهٔ امن خود مایل به انجام آن نیستم؟

کمال‌گرایی ساده یا تک‌بعدی نیست. گره پیچیده‌ای از باورها، انتظارات و ترس‌های مادام‌العمر است.

شجاعت کلید دستیابی به بهترین زندگی‌ای است که می‌توانیم برای خود بسازیم

جسور و شجاع باشید؛ اما دقت کنید که به کسی توهین نکنید. خواسته‌های خود را دنبال کنید... تا زمانی که خواستهٔ شما انتظار ما از شماست. نظر خود را بیان کنید... اما حتماً هنگام اظهارنظر لبخند بزنید. به کم‌تر از ارزش خود قانع نشوید... اما مؤدبانه آن‌را درخواست کنید. سخت تلاش کنید... اما آن‌را آسان جلوه دهید.

به‌عبارت‌دیگر، پسران آموزش دیده‌اند که شجاع باشند؛ درحالی‌که دختران آموزش دیده‌اند که بی‌عیب‌ونقص باشند.