بریده‌هایی از کتاب اتاق تاریک

بین دوران کودکی و بزرگ‌سالی زمین ناهمواری هست که احتمالاً حتی بایرتر از کودکی است. به این می‌ماند که درونت مانند صحرا خشک و خالی از سکونت باشد. گیاهان رونده و خارها به نظر پشت‌سر گذاشته شده‌اند، اما در واقع، از آن‌چه از بیرون به چشم می‌آیند انبوه‌تر و گمراه‌کننده‌ترند. آن چند سال مخاطره‌آمیز راهی برای صعود به تپه‌های ناشناخته است. گاهی نفسِ آدم را می‌گیرد و چشم‌ها را تار می‌کند.

اگر رگ‌ها می‌توانستند آن عشق‌های نخستین را در خود نگه دارند بهتر نبود؟ ولی اگر چنین می‌شد، پیش از آن‌که وقتش برسد رگ‌ها از هم می‌شکافتند و شور و احساسات در تاریکی گسترده می‌شدند.