کتاب مبانی اخلاق در آیات و روایات؛ جلد اول

نهی قرآن کریم از عیب‌جویی مسالهٔ دوّم: عیب‌جویی نکنید! «لمز» به معنای عیب است. اشخاصی که عیب کسی را با اشاره و کنایه می‌گیرند و یا با گوشهٔ چشم، اشاره می‌کنند که: مثلاً ببین این چه حرف بدی می‌زند، یا چه قامت نا زیبایی دارد، یا چه صورت زشتی دارد، یا چه اخلاق نا رسایی دارد؛ اینها ولو اینکه به‌عنوان کنایه و اشاره هم باشد، لَمز حساب می‌شود و حرام است! (وَیۡلٞ لِّکلِّ هُمَزَةٖ لُّمَزَةٍ)؛ «هُمَز

کسی که دارای اخلاق حسنه می‌شود، این بدین معنا است که به صفات باری تعالیٰ متّصف می‌شود، که بازگشت آن به مسئلهٔ توحید و اصل توحید است؛ و این نهایت حرکت انسان و سیر انسان خواهد بود.