کتاب کات کبود

انقد دنبال قاتل نگرد. پسر تو خودش قاتل خودشه. داشت گیسوی منم به کشتن می‌داد. اعدام بازی یادِ بچه‌م داده بود. گیسوی من از این چیزا بلد نبود. یه بار اومدم دیدم طنابو بسته به بارفیکس، گیسو هم ازش آویزوون، داشت خفه می‌شد بچه‌م. یه دیقه دیر رسیده بودم، مُرده بود.

مقدمه به قلم دکتر قطب الدین صادقی فرشته فرشاد در نمایشنامهٔ «کات‌کبود» یک بار دیگر دل‌مشغولی اصلی خود دربارهٔ جهان نااَمنِ کودکان و آزار آنان توسط بزرگ‌سالان در جامعه کنونی ما را پی می‌گیرد. نخستین بار نویسندهٔ این اثر با نمایشنامهٔ «دور از دسترس اطفال نگهداری شود» بود که رابطهٔ هولناک و سادومازوخیستی (خودآزاری - دیگرآزاری) زوجی جوان و معتاد در ارتباط با آزار کودک خود در برابر چشمان حیرت‌زدهٔ ما را به نمایش درآورد. «کات‌کبودِ» او گرچه دوباره بر همان ناهنجاری بیمارگونه به شکلی دیگر تأکید می‌کند

گیتی: تو حرف نزن خائن بی در و پیکر. افشین: خائن تویی، معلوم نیست از کِی با این دوستی. امینه: به تو چه ربطی داره آخه افشین؟ این مگه زنته؟ گیتی: این فکر می‌کنه همهٔ زنا بهش ربط دارن. می‌خواد مشکل همه‌شونو حل کنه. می خواد واسه همه‌شون قهرمان باشه. بعد هر غلطی هم بکنه، عیب نداره. فقط زنا نباید بهش گیر بدن تا این بره غلطاشو بکنه.

تو همین خونه چپ و راست می‌گفتی برات می‌میرم، عشق منی، قشنگم. (مکث) حالا فهمیدم همهٔ اینا واسه تو لعنتی بوده، فقط من نمی‌دونستم.