علفهای هرز روان ما، اندیشههای درونی شدهٔ خانواده، دوستان و فرهنگ هستند که برای ما مناسب نیستند. علاوه بر این، صدای درونی خودِ سرزنشگری که اکثر ما آن را تجربه میکنیم، صدایی که ما را با دیگران مقایسه میکند و برایش فرقی نمیکند که اگر ما بیشتر به دیگران شبیه باشیم شادمانتر خواهیم بود یا نه، علف هرز دیگری است که درون روان ما رشد کرده است. وظیفهٔ ما این است که بذر استعدادهای درونمان را بیابیم، آنها را بکاریم تا جوانه بزنند و علفهای هرزی را که نور و غذای بذرهای مفید را هدر میدهند، از ذهن خود خارج کنیم.