کتاب بیداری قهرمانان درون

وقتی ما با خویشتن عمیق‌ترمان در تماس قرار می‌گیریم توانایی درتماس بودن با دنیا را هم به‌دست می‌آوریم.

ما مسئول اعمال خودمان هستیم، نه مسئول واکنش‌های دیگران

«معیار سنجش سفر شما در سال‌های بزرگسالی، سن شما نیست ... معیار حقیقی زندگی شما جایی است که در حالِ تبدیل شدن به یک انسان کامل هستید».

معصومیت مطلق باعث می‌شود تا استاد را بپرستیم و به‌جای در پیش گرفتن راه خودمان، دنبال استاد بیفتیم.

جستجوگری آغاز فرآیند «فردیت» است که در آن ما شروع به کشف خودمان همان‌گونه که حقیقتآ هستیم، می‌کنیم تا معنای زندگی‌مان را بیابیم. نه معنای زندگی؛ بلکه «معنای زندگی خودمان و جایگاه خودمان در نظام هستی»

اژدهای کمال‌طلبی اغلب اوقات ما را وادار می‌کند فکر کنیم دیگران هم باید کامل باشند و فکر می‌کنیم وظیفه ما این است که دیگران را مطابق معیارهای خودمان درآوریم.

موهبت یتیم، توانایی تجربه کامل عواطف و احساساتی است که به نوبه خود همدلی با دیگران را برای ما ممکن می‌سازد. یتیم به ما نشان می‌دهد که چطور به دیگران بپیوندیم و تشخیص دهیم که همه ما به نحوی زخم‌خورده، آسیب‌دیده و آسیب‌پذیر هستیم. یتیم ما را قادر می‌سازد تا هم از دیگران حمایت کنیم و هم حمایت دریافت کنیم.

وقتی ما با خویشتن عمیق‌ترمان در تماس قرار می‌گیریم توانایی درتماس بودن با دنیا را هم به‌دست می‌آوریم.

این کتاب بر اساس ترکیبی از کار کارول س. پیرسون (به‌خصوص بیدار کردن قهرمانان درون و شاخص کهن‌الگوی پیرسون ـ مار) و کار «مؤسسه هودسون» به‌صورتی که در کتاب حرکت زندگی به قلم هودسون و مک‌لین ارائه‌شده استوار است.

آمادگی سفر یعنی پرورش قدرت «من» به نحوی که درنهایت ما را قادر سازد تا از وضعیت وابستگی به استقلال برسیم و این وضعیت را در طول سفر حفظ کنیم.

زنده کردن تصویر یا تجربه مراقبت کردن از خود دشوارتر است. برای بسیاری از مردم، بخشش آسان‌تر از دریافت کردن است و بخشیدن به دیگران بسیار آسان‌تر از بخشیدن به خود است.

روان‌درمانگران با یکی شمردن همه قربانیان و وابسته کردن طولانی‌مدت مراجعان به درمانگر و اجازه ندادن به آن‌ها برای دسترسی به منابع درونی‌شان، دوباره آن‌ها را قربانی می‌کنند.

سفر روح چیزهایی است که شما می‌نویسید و در تنهایی خود، درباره خودتان می‌فهمید. هیچ شخص دیگری لازم نیست آن‌ها را بفهمد یا با آن‌ها موافق باشد.

بسیاری از ما «نه» گفتن برای‌مان خیلی سخت است و مربیان و درمانگران اغلب اوقات مراجعان‌شان را موظف می‌کنند که هفته بعد چندین بار «نه» بگویند.

کودک برای مستقل شدن از والدین، باید اعتماد و اقتدار را یاد بگیرد. باید یاد بگیرد به‌جای تکیه به دیگران به خودش اعتماد کند. کودکان برای مستقل شدن از والدین باید بتوانند خودشان را تسکین داده و آرام کنند. به‌علاوه وقتی کودکان بزرگ می‌شوند باید یاد بگیرند مستقل و مقتدر باشند و بدانند که می‌توانند از خودشان دفاع کنند، اهداف و حدومرزشان را تعیین کنند و همزمان دامنه اختیارات شخصی خود را بشناسند.

«زندگی به‌صورت روندهای چرخه‌ای و خود ـ احیاگری پیش می‌رود که با چرخه‌ها و فصول سنجیده می‌شود، نه با موفقیت‌های خطی.

(حامی نامتعادل و بی‌ارتباط با کهن‌الگوهای دیگر) در پشت شخصی کمین کرده که خودش را در راه دیگران فدا می‌کند. او با این کار به هیچ‌کس کمک نمی‌کند و حتی مانع از این می‌شود که دیگران طرز مراقبت از خودشان را یاد بگیرند.

وقتی والدین درونی‌مان را بیدار نکرده‌ایم، تا ابد دنبال کسی دیگر می‌گردیم، مثل درمانگر، همسر یا رئیس که از ما مراقبت کند، تأییدمان کند و به ما بگوید چکار کنیم. و متأسفانه حتی اگر چنین افرادی را پیدا کنیم هرگز کاملا کافی نیستند. در حوزه روابط مهم انسانی، بعضی‌ها تا ابد کودک و یا نوجوان باقی می‌مانند.

معصوم، یتیم، جنگجو، حامی، عاشق، جستجوگر، آفرینشگر، نابودگر، حاکم، فرزانه، جادوگر، دلقک

همان‌طور که جوزف کمپبل هشدار می‌دهد، افراد به سختی از نردبان موفقیت بالا می‌روند تا سرانجام (معمولا در اواخر عمرشان) دریابند که نردبان را به دیواری اشتباه تکیه داده بودند!

برای بسیاری از مردم، بخشش آسان‌تر از دریافت کردن است و بخشیدن به دیگران بسیار آسان‌تر از بخشیدن به خود است.

او پیشنهاد می‌دهد که بعد از پایان هر مرحله سخت زندگی، بهتر است وارد یک پیله شویم. این یک واکنش مقطعی است و به ما کمک می‌کند تا از زندگی کناره‌گیری کنیم، آن‌چه واقعآ نیاز داریم را بسنجیم و کشف کنیم که در اصل چه کسی هستیم (هودسون و مک‌لین ۱۹۹۶).

این عشق مشفقانه است که قادرمان می‌سازد عزیزان‌مان را به‌خاطر تطبیق نیافتن با تصویر ما از آن‌ها و ناتوانی ناگزیرشان از رفع نیازهای ما، ببخشیم.»

سمت مرحله جدیدی از زندگی است؛ اما در سطح روح، این مرحله جدید لزومآ با دستاورد یا شکوفایی همراه نیست. پیرسون می‌گوید که ما برای به‌وقوع پیوستن یک تغییر واقعی، نیاز به «مُردن خودهای گذشته‌مان» داریم! ما باید «نابودگر» را فرابخوانیم، با اژدهاها مواجه شویم و خود را از شر تمام چیزهایی که از پیشروی سفر جلوگیری می‌کنند و مانع از به «فردیت» رسیدن ما می‌شوند، خلاص کنیم.

وقتی ما قدرت‌مان را اعمال می‌کنیم، دیگران همیشه خوششان نمی‌آید. اما جنگجو یادآوری می‌کند که ما مسئول اعمال خودمان هستیم، نه مسئول واکنش‌های دیگران. ما همیشه باید این را به‌خاطر داشته باشیم و مثل ذکر تکرار کنیم.

اگر مدام کارهایی می‌کنید که دیگران دوست‌تان بدارند یا فکر کنند حال‌تان خوب است و اشکالی ندارید، بدانید که کاملا برای سفر آماده نیستید. نشانه‌های دیگر عدم‌آمادگی شما برای سفر می‌تواند این‌ها باشد: ناتوانی از محول کردن کارها به دیگران و این احساس که همه کارها را خودتان باید انجام دهید، ترس از بیان آنچه می‌خواهید بگویید به این دلیل که شاید کسی عصبانی شود، ناتوانی از ترک رابطه یا شغل‌تان از ترس این‌که نتوانید روی پای خودتان بایستید، یا شاید ببینید که در خانواده یا محل کارتان دارید از همه مراقبت می‌کنید، به‌جز خودتان. هیچ‌یک از این‌ها نشانه نقص شخصیت یا موانعی غیرقابل‌عبور نیستند بلکه فقط نشان می‌دهد که هنوز وظایف یادگیری اعتماد به خودتان و ایستادن روی پای خودتان (اختیار و اقتدار) را کامل نکرده‌اید.

آگاه شدن از وجود کهن‌الگوها ما را قادر می‌سازد تا این منابع درونی را فعال کنیم و به‌طور آگاه زندگی کنیم؛ یعنی زندگی‌مان را خودمان بسازیم و اداره‌اش کنیم. اما وقتی از وجود کهن‌الگوها ناآگاهیم، به‌جای این‌که ما آن‌ها را زندگی کنیم آن‌ها «ما را زندگی می‌کنند».

وظیفه قهرمان این است که به‌جای این‌که بگذارد دیگران جایگاه او و زندگی‌اش در دنیا را تعیین کنند، خودش جایگاه خویش در دنیا را تعیین کند و اختیار زندگی خود را به‌دست گیرد.

«بزرگسالانی که به درستی زندگی می‌کنند، همیشه در حال یادگیری هستند. یادگیری از نظر آن‌ها یک عقیده، نگرش، عادت و طرز زندگی است. یاد گرفتن یعنی تبدیل مشکلات به موضوعات تحقیق و تبدیل بحران‌ها به فرصت‌ها».

پرسش معجزآسا این است: اگر فردا صبح بیدار شوید و ببینید وقتی خواب بودید معجزه‌ای رخ داده و به زندگی رؤیایی‌تان دست یافته‌اید، زندگی‌تان چگونه خواهد بود؟