کلمه پیاده رو در ایران و یونان و رم باستان معانی گوناگون و مختلفی داشته است و کاربرد آن مغایر و منحای عصر حاضر بوده است.
در قدیم الایام پیاده نظام و پیاده سوار، جزء جنگ جویان و سپاهیان بوده اند. اصطلاح ((پیاده رو))، در اصل پیاده نرو بوده است که نمی دانم کدام آدم شیر پاک خوردهای حرف ((ن)) آن را قیچی کرده است و آیا این موضوع را با سوء نیت و یا سهواً انجام داده، مدرک قابل قبولی در دست نیست!
عزیزان دلبند باید بدانند که پیاده رو در اصل جای موتور سواری، پارک کردن موتور سیکلت و بساط پهن کردن و هر چیزدیگری که دارای کردن است، جایش در پیاده رو قرار دارد!
چه کسی اظهار داشته که آدم ها باید در ایران از پیاده رو تردد و استفاده نمایند؟ انسان، آدم (البته در کشور خودمان) اصلاً و اساساً حق ندارد در پیاده رو راه برود، شهروند های محترم می بایست همواره سوار تاکسی و یا خودرو باشند و اگر از پیاده رو جهت تردد خشک و خالی استفاده نمایند ظلم بزرگی در حق موتور سوارانی است که در پیاده رو در حال تردد هستند و ضمناً اجحاف بزرگتر در حق مغازه دارانی که هم مغازه را خریده و هم پیاده رو و هم خیابان را...!