بریده‌هایی از کتاب حالا جلوی مرا نگیر

اگه رشد نمی‌کنی، پس داری می‌پوسی. طبیعت همینه، با تموم درنده‌خویی تمام‌عیارش.

هیچ‌وقتِ هیچ‌وقت فراموش نکن که داشتن تو، مهم‌ترین و خارق‌العاده‌ترین اتفاقی بود که برای من افتاد.

اهمیتی نداره که چقدر احتمال موفقیت وجود داره، هر چیزی همیشه ارزش امتحان‌کردن رو داره!

«یه پیچ توی جاده به‌معنای انتهای جاده نیست!»

هیچی ارزشمندتر از این نیست که بتونی کاری کنی که مردم احساس خوبی درباره خودشون داشته باشن. بهترین حسِّ دنیاست!

وقتی یه نفر رو دوست داری، می‌خوای اون هر چیزی رو که احتیاج داره، داشته باشه.

«اگه یه مدت طولانی برای عشق صبر کنی، وقتی اتفاق بیفته، اتفاق بزرگیه.».

نباید صبر کنم تا بقیه برام فرصت‌سازی کنن یا امیدوار باشم فرصت‌ها خودشون سر راهم سبز بشن، بلکه باید فرصتِ مناسب رو خودم برای خودم بسازم و کاری کنم که این فرصت‌ها برام پیش بیان.

پدر علم روان‌شناسی، کارل جونگ گفته، بذار به‌خاطر اون چیزی که هستیم ما رو دوست داشته باشن، نه فقط به‌خاطر کاری که انجام میدیم و تصمیمی که درباره کار بعدی می‌گیریم!

فردِ تسلی‌دهنده به حرف‌هایی بیشتر از شعارهای سطحی و از این شاخه به اون شاخه پریدن نیاز داره، تا بتونه شخصی رو که همه زندگیش داره از هم می‌پاشه، درک کنه!

سرت رو بالا نگه دار! یادت باشه به چه چیزایی دست پیدا کردی و توانایی‌های خودت رو باور داشته باش! من تو رو دیدم، وقتی با موانع بزرگ‌تر از این، توی زندگیت روبه‌رو شدی و بهشون غلبه کردی، و دوباره هم می‌تونی این کار رو انجام بدی!

در آخر، این روابطته که تو رو شاد نگه می‌داره، که تو رو عاقل نگه می‌داره، و باعث می‌شه همچنان به راهت ادامه بدی.

می‌دونم اتفاق‌های خوب برای اونایی پیش می‌یاد که مهربون و باملاحظه هستن! برای اونایی که سخت تلاش می‌کنن و نهایتِ سعیشون رو می‌کنن.

به تک تک واژه‌هایی که به زبون میارم، گوش می‌ده و نکته جالبش اینه که طوری به حرف‌هام گوش می‌ده که باعث می‌شه خودمم به حرف‌هایی که می‌زنم، گوش کنم. حرف‌هایی از دهانم بیرون میاد که تا حالا با صدای بلند به کسی نگفته بودم؛ که اصلا نمی‌دونستم همچین حرف‌هایی توی دلم مونده بود.

به ما یاد دادن از گناه متنفر باشیم، اما گناهکار رو دوست داشته باشیم

هشتاد درصد از لحظه‌های سرنوشت‌سازِ زندگی تو سنِ سی و پنج‌سالگی اتفاق میفته. این یعنی هشت تصمیم از ده تا؛ تجربه‌ها و اتفاق‌های تغییردهنده زندگی که باعث میشه زندگی ارزشمند بشه، تو نیمهٔ دههٔ سی‌سالگی اتفاق میفته.

شاید فکر می‌کنی این لحظهٔ جادویی زندگی کیه که سرعتِ تغییر یهو از سینه‌خیز رفتن به چهارنعل رفتن تبدیل میشه؟ اون دههٔ سرنوشت‌ساز کدومه؟ پاسخ اینه که همیشه از بیست تا سی‌سالگی نیست، پاسخ الانه! تو هر مرحلهٔ سنی‌ای که باشی

چه فایده‌ای داره که آرزو کنی کاش این اتفاق‌ها جور دیگه‌ای پیش میومد، وقتی ته دلت می‌دونی هیچ قدرتی نداری که بخوای تغییرشون بدی؟

برای همینه که دارم پول درمیارم دیگه، نه؟ کار می‌کنم تا بتونم زندگی کنم، زندگی نمی‌کنم تا بتونم کار کنم که...

می‌دونم که عاشقشم، چون اون زندگیم رو روشن کرد. بهم این حس رو میده که انگار من کافیم.

«بدون اینکه برای چیزی تلاش کنی، بهش نه نگو!».

اگه رشد نمی‌کنی، پس داری می‌پوسی. طبیعت همینه، با تموم درنده‌خویی تمام‌عیارش.

چطوری تونستی همه اون چیزها رو پشت‌سر بذاری و به راه خودت ادامه بدی؟» «خب، تو باید تصمیم بگیری چه نتیجه‌ای از کاری که انجام میدی به‌دست میاری. بعد از اون نتیجه استفاده کنی، بهش بال و پر بدی و قدردانش باشی. همه عشق و توجهت رو بهش بدی. و بقیه چیزها رو بذاری توی یه پوشه و روش بنویسی: «خرده‌ریزهای مزخرف!». و تو یه جایی بایگانیش کنی که دیگه اذیتت نکنه. ساده‌ست، اما آسون نیست اگه درکم کنی!»

خب، تو باید تصمیم بگیری چه نتیجه‌ای از کاری که انجام میدی به‌دست میاری. بعد از اون نتیجه استفاده کنی، بهش بال و پر بدی و قدردانش باشی. همه عشق و توجهت رو بهش بدی. و بقیه چیزها رو بذاری توی یه پوشه و روش بنویسی: «خرده‌ریزهای مزخرف!».

می‌خوام تا اونجا که ممکنه سروصدا کنم. می‌خوام دنیا بدونه هر کسی با حمایتِ درست و کمی ایمان و حتی اگه یه مقدار احساس ترس در وجودش باشه، اما به هرحال اون کار رو انجام بده، درواقع می‌تونه زندگیش رو تغییر بده.