کتاب معنای زندگی

«در ذهن نابغه‌ها همان افکاری را می‌بینیم که در ذهن خود آن‌ها را نادیده گرفته‌ایم».

بی‌نهایت قدردان فردی خواهیم بود که می‌تواند کاری را بکند که به‌نظر ما غیرممکن می‌رسد: ما را واقعاً بشناسد و بازهم دوست‌مان داشته باشد.

خانواده‌های خوب چشم‌شان را روی نواقص ما نمی‌بندند، فقط از این اشتباهات علیه ما استفاده نمی‌کنند.

کتاب‌ها مانند مردم‌اند؛ تعداد زیادی از آن‌ها را ملاقات می‌کنیم، اما به‌ندرت عاشق‌شان می‌شویم.

ضعیف‌ها از آن‌چه فکر می‌کنیم قوی‌ترند، قدرتمندان از آن‌چه تصور می‌کنیم ناتوان‌ترند.

اگر نتوانیم با کسی که عقاید مخالف با ما دارد رفاقت کنیم، احتمالاً هرگز نمی‌توانیم مدافع قدرتمندی برای عقاید خودمان باشیم؛ چون نمی‌توانیم به‌طور صحیح درک کنیم چه‌چیزی افراد را به‌سمت عقایدی که ما با آن‌ها مخالفیم هل می‌دهد، و نیز هرگز نخواهیم فهمید برای تغییر دیدگاه‌شان چه باید بکنیم.

«در ذهن نابغه‌ها همان افکاری را می‌بینیم که در ذهن خود آن‌ها را نادیده گرفته‌ایم».

خانه یعنی جایی که روح‌مان احساس کند مکان فیزیکی مناسب را پیدا کرده است، جایی که هر روز اشیایی که در میان‌شان زندگی می‌کنیم، عشق و تعهدی معتبر را به ما یادآور شوند.

«در ذهن نابغه‌ها همان افکاری را می‌بینیم که در ذهن خود آن‌ها را نادیده گرفته‌ایم».

«در ذهن نابغه‌ها همان افکاری را می‌بینیم که در ذهن خود آن‌ها را نادیده گرفته‌ایم»

خلاقیت یعنی نپذیرفتن دنیا به‌شکلی که هست، یعنی تعهدی برای بهترکردن چیزهایی که داریم. برای این‌که خلاق باشیم، نیازی به نوشتن رمان نداریم، فقط باید دائم به‌دنبال راه‌هایی گاه بسیار کوچک برای بهترکردن زندگی باشیم.

زندگی همیشه به ما درس‌هایی درمورد جدی‌بودن می‌دهد؛ باید سرمان را پایین نگه داریم، مثل احمق‌ها نباشیم و فردی بالغ به نظر برسیم. چنین اجباری می‌تواند طاقت‌فرسا و خطرناک باشد. به همین دلیل است که دائم به افرادی نیاز داریم که بتوانیم در کنارشان رفتاری احمقانه داشته باشیم.

زمان مرگ‌مان، ناگزیر می‌دانیم که خیلی چیزها در زندگی‌مان خوب پیش نرفت: رؤیاهایی بودند که به حقیقت نپیوستند و عشق‌هایی که بی‌پاسخ ماندند، دوستی‌هایی که هرگز ازنو شکل نگرفتند، و فجایع و دردهایی که هرگز بر آن‌ها چیره نشدیم. اما این‌را هم می‌دانیم که چیزهای ارزشمندی هم بوده‌اند که ما را سرپا نگه داشته‌اند، که منطقی والاتر را دنبال کرده‌ایم، که باوجود رنج‌ها، زندگی‌مان سراسر خشم و هیاهو نبوده است، که حداقل در مواقعی خاص، معنای زندگی را درک کرده‌ایم و از آن بهره برده‌ایم.

همهٔ ما اگر شخصیت خود هنگام اولین ملاقات با همسرمان، و زمانی را که در اوج قدرشناسی و خشوع بودیم به یاد داشته باشیم، در درازمدت عاشقان بهتری خواهیم بود

بی‌نهایت قدردان فردی خواهیم بود که می‌تواند کاری را بکند که به‌نظر ما غیرممکن می‌رسد: ما را واقعاً بشناسد و بازهم دوست‌مان داشته باشد.

هدف همهٔ ورزش‌ها هرقدر هم که باهم متفاوت باشند، رام‌کردن بدن در برابر نیروی اراده است.

یکی از راه‌های فهمیدن این‌که چرا عشق به معنای زندگی نزدیک است، این است که چالش‌های تنهابودن را بررسی کنیم. ما اغلب دربارهٔ تنهایی صحبتی نمی‌کنیم، منظور صحبت‌کردن دربارهٔ آن‌هایی است که کسی را ندارند که در آغوش بگیرند، خجالت می‌کشند، یا آن‌ها که کسی را دارند، اما ممکن است عذاب‌وجدان داشته باشند.

ثروت همان چیزی است که ارسطو فضیلت «اجرایی» می‌نامید: مثل قدرت جسمانی یا قیافهٔ خوب، پول هم نفوذ فرد در دنیا را افزایش می‌دهد. با پولْ مهربانی ما می‌تواند چندبرابر، و دانش ما می‌تواند مهم‌تر شود.

ازطریق لباس‌هایی که می‌پوشیم، به دیگران نشان می‌دهیم چه‌کسی هستیم و درعین‌حال آن‌را به خودمان هم یادآوری می‌کنیم. کمد لباس‌های ما حاوی چند خط از زندگی‌نامهٔ دقیق ماست.

تبعیض به‌نفع اعضای خانواده همان چیزی است که تضمین می‌کند بعضی از بدخلقی‌ها بخشیده خواهند شد، ویژگی‌های نامطلوب شخصیتی نادیده گرفته خواهند شد، وقتی اول صبح توپ‌وتشر می‌زنیم و عصبی هستیم، کسی از ما حمایت خواهد کرد، والدینْ فرزندان ناخلف خود را خواهند بخشید، و فرزندانی که والدین بی‌مسئولیتی دارند، به‌رغم هر اتفاقی که افتاده باشد، بازهم در تعطیلات به آن‌ها سر خواهند زد.

این‌که تنها در ذهن خودمان بدانیم چه‌کسی هستیم کافی نیست. به چیزی ملموس‌تر، مادی و لذت‌بخش نیاز داریم تا جنبه‌های گوناگون هویت‌مان را به آن سنجاق کنیم. نیاز داریم به کاردوچنگال، قفسه‌های کتاب، کمدهای لباس، و صندلی‌های دسته‌دار خاصی وابسته باشیم، تا هم‌راستا با آن‌چه هستیم و قصد داریم باشیم قرار بگیریم. خودنمایی نمی‌کنیم؛ داریم تلاش می‌کنیم هویت‌مان را در یک جا جمع کنیم و خود را در برابر نابودی و ازهم‌پاشیدگی مصون بداریم.

در زندگی عادی، نباید قویاً از چیزی طرف‌داری کنیم. همیشه باید این‌را تصور کنیم که در جبههٔ مخالف هم ممکن است میزان کمی از حقیقت وجود داشته باشد.

شاعر امریکایی رالف والدو امرسون گفته است، «در ذهن نابغه‌ها همان افکاری را می‌بینیم که در ذهن خود آن‌ها را نادیده گرفته‌ایم».

دوستان به ما کمک می‌کنند خودمان را دوست داشته باشیم، و در مقابلِ نواقصی که در خودمان پیدا می‌کنیم شکیبایی به خرج دهیم. آن‌ها رنج‌ها یا هیجانات یا خشم ما را جدی می‌گیرند، اما سؤالات مهربانانه‌ای می‌پرسند که به ما کمک می‌کند افکار و احساسات مبهم‌مان را بهتر درک کنیم.

افرادْ بخش زیادی از شخصیت ما را بلافاصله درک نمی‌کنند. بعضی از عمیق‌ترین دل‌واپسی‌های ما با نفهمیدن، کسالت یا ترس پاسخ داده خواهند شد. بیش‌تر مردم اصلاً اهمیتی نخواهند داد. افکار عمیق‌ترمان مورد توجه اندکی قرار خواهند گرفت. مجبوریم در ذهن تقریباً همهٔ افراد، همچون پاراگرافی خوشایندْ اما مختصر باشیم. عشق وعدهٔ بهبودبخشیدن این جنبه‌های زندگی انفرادی را به ما می‌دهد، جنبه‌هایی که در سکوت روح را از بین می‌برند.

ما عاشق افرادی می‌شویم که قول می‌دهند به‌نحوی ما را کامل کنند.

در زندگی عادی، نباید قویاً از چیزی طرف‌داری کنیم. همیشه باید این‌را تصور کنیم که در جبههٔ مخالف هم ممکن است میزان کمی از حقیقت وجود داشته باشد

خانواده‌های خوب چشم‌شان را روی نواقص ما نمی‌بندند، فقط از این اشتباهات علیه ما استفاده نمی‌کنند.

زندگی حکایتی است از زبان یک احمق، پراز هیاهو و کینه‌توزی، درحالی‌که هیچ معنایی ندارد. شکسپیر، مکبث، پردهٔ پنجم

شدیداً به این احساس نیاز داریم که بدانیم به‌خاطر هوش و قدرت‌مان، گوشه‌ای از دنیا را به جای اندکی بهتر تبدیل کرده‌ایم.