کتاب از همان راهی که آمدی برگرد

انگار وقتی به خودم دروغ می‌گویم، اوضاع بهتر است.

یعنی چه‌طور می‌شود آدم مثل پیاز همه‌چیز را پای قسمت و تقدیر بگذارد؟

و چون هر چیزی که جلوش را بگیری، بالاخره از یک جایی می‌زند بیرون

هیچ مردی حق ندارد پایش را از گلیم خودش روی گلیم من بگذارد. این بزرگ‌ترین دروغی بود که یک بعدازظهر که حالم از همهٔ دنیا به‌هم می‌خورد و داشتم از زورِ فشارِ همه‌چیز خفه می‌شدم، به خودم گفت

ایستاد. گاهی باید تاوانِ زهری را که ریخته‌ای خودت بدهی. باید چیزی را قربانی کنی.

هیچ مردی حق ندارد پایش را از گلیم خودش روی گلیم من بگذارد.

مان جا هم بود که یاد گرفتم اسب باشم. اسب، نجیب و برازنده و شوخ و سرزنده و بوالهوس است و هر مانعی را که سر راهِ آرزوهاش باشد، لگدکوب می‌کند.

همان جا هم بود که یاد گرفتم اسب باشم. اسب، نجیب و برازنده و شوخ و سرزنده و بوالهوس است و هر مانعی را که سر راهِ آرزوهاش باشد، لگدکوب می‌کند.

هر کدام از انگشت‌های آدم که بریده شود، درد دارد. درد. درد. می‌گفت تو چه می‌فهمی این چیزها را. درد داریم تا درد. دل‌پیچه هم درد است، مثل دندان‌درد. نمی‌دانم. شاید هم راست می‌گفت

وقت گذاشتن برای زن‌ها مثل وقت‌گذرانی در قهوه‌خانه‌های بین‌راهی است. هر چه بیشتر بمانی، بیشتر وقتت را تلف کرده‌ای. باید زودتر راهی ش

آدم‌ها این‌طوری هستیم. دروغ‌های کوچک را با دروغ‌های بزرگ پنهان می‌کنیم. اشتباهات کوچک را با اشتباهات بزرگ‌تر و همین‌طور در مردابی بی‌انتها فرو می‌رویم.

همین کافی بود که خیال کند دوستش دارم و غرور مردانه‌ام اجازهٔ ابراز عشق نمی‌دهد. نمی‌دانم کدام احمقی این باور را در سر زن‌های ما فرو کرده که گفتن «دوستت دارم» سخت‌ترین کار عالم برای یک مرد است. بیچاره رضوان. نمی‌دانست من در زندگی‌ام هزاربار این جمله را به زن‌هایی که دوست‌شان داشته‌ام و نداشته‌ام، گفته‌ام. با حرارت و از تهِ قلب حتا، و هربار هم با این تصور که هیچ‌کسی را تا این حد دوست نداشته‌ام. یعنی وقتی می‌گفته‌ام راست می‌گفته‌ام.