کتاب انار ترش

برای یه شکست باید یه بار خوب گریه کرد، انقد زیاد که اشکات خشک بشن، بعد تن خسته‌تو بچلونی و دفتر زندگیتو ورق بزنی، پاهاتو حرکت بدی و همه چیزو از نو شروع کنی.

تلفن به دست گرفت و سری به شبکه‌های مجازی‌اش زد.

آغوش خدا درد نداشت، درمان داشت.

آدمیزاد تقریبا از دو سالگی یاد می‌گیره حرف بزنه و درست از وقتی که یاد می‌گیره داد بزنه حرف زدن یادش می‌ره! چرا؟

حرم خلوت بود... آن‌قدر خلوت که تعداد زائرین اطرافش به انگشتان دست هم نمی‌رسید! راه افتاد. کوتاه و آهسته قدم برمی‌داشت، نه برای سرما، دلش نمی‌آمد جایی که بال فرشته‌ها پهن بود محکم قدم بردارد.

ــ امروز برات انار می‌چینم. ــ ترش؟ ــ ترش و شیرین... مثل خودم!

نظرم همهٔ آدما همین‌جوری‌ان، یه سری خصوصیاتشون مخفیه، مال خودشونه و به کسی نشونش نمی‌دن، یه بعد بیرونی‌شونم مال نمایش به مردمه. یه جاهایی برای این‌که کم نیارن و با جماعت باشن مجبورن هم‌رنگشون بشن.

سیمرغ، یه پرنده افسانه‌ای و اصالتاً ایرانی، پرنده‌ای که نقش پررنگش توی شاهنامه‌ست و مظهر خرد و داناییه و دو چهرهٔ متفاوت داره و توی شاهنامه در واقع دوقلوی متضاد داره، سیمرغ یزدانی همونی که دایهٔ زال شد و سیمرغ اهریمنی که تو خان پنجم به دست اسفندیار کشته شد. سیمرغ توی شاهنامه تو سه قسمت مهم حضور داره، یکی وقت پیدا کردن نوازد زال، یکی وقت دنیا اومدن رستم و یکی وقت نبرد اسفندیار و رستم که رستم رو مداوا می‌کنه و به اون آموزش می‌ده چه‌طور اسفندیار رو شکست بده.

آدمیزاد تقریبا از دو سالگی یاد می‌گیره حرف بزنه و درست از وقتی که یاد می‌گیره داد بزنه حرف زدن یادش می‌ره! چرا؟

ــ تو دنیا صد برابر آدمای خوب آدمای بد وجود داره نارگل و هزار برابر آدمای بد آدمای شیطان‌صفت

روزای زندگی برای من مثل جعبهٔ مداد رنگیه، یه روز آبی، یه روز سبز، یه روز نارنجی، یه روز زرد، یه روز خاکستری، یه روز نیلی... هیچ‌کدومشون تو ذهنم موندگار نمی‌شن و به مرور زمان محو می‌شن و کم‌رنگ... اما بعضی روزا و خاطره‌ها نه... پاک نمی‌شن، اصلا پاک شدنی نیستن. تا ابد تو ذهن می‌مونن.

ــ هیچی نشده می‌گم، دلم گرفته این چند وقته فشار این گنج و مشکل شما دل نازکم کرده، همین. عمه نفس سختی کشید و طعنه زد: ــ ایشالان ای دروغی که مِگی راست بِشه. (باشه)

ققنوس یه پرندهٔ افسانه‌ایه که تو ادبیات ایران، یونان، مصر و چین ازش نام برده شده. پرنده‌ای مقدس که توی تقریباً همهٔ فرهنگ‌ها نماد عمر جاویدانه، هزار سال عمر می‌کنه و زاد و ولدی نداره، بعد از هزار سال روی قلهٔ یه کوه هیزم جمع می‌کنه و شروع به آواز خوندن می‌کنه و اون‌قدر از خوندن آواز خودش به وجد می‌آد که خود به خود آتش می‌گیره و بعد از به خاکستر نشستنش از خاکسترش یه ققنوس دیگه به وجود می‌آد. تو بعضی فرهنگ‌ها معتقدن آواز و موسیقی از وجود ققنوس پدید اومده یا حتی اشک ققنوس شفابخشه که این خیلی مستند نیست و نمی‌شه بهش اتکا کرد. البته تو فرهنگ ایران خیلی به ققنوس بها داده نشده و فقط عطار نیشابوری ازش حرف زده که اونم به‌کل شکل دیگه‌ای توصیفش کرده و تو اون نسخه ققنوس عمر جاویدانی نداره و فقط ذات موسیقایی داره که از آیین هند سرچشمه گرفته شده.

برو پیش مشاور و قبل از این‌که زخم زندگیت چرک کنه درمانش کن.

حرف دل باید در همان دل می‌ماند، بیرون رنگ می‌باخت و به خاکستر می‌نشست.

برای یه شکست باید یه بار خوب گریه کرد، انقد زیاد که اشکات خشک بشن، بعد تن خسته‌تو بچلونی و دفتر زندگیتو ورق بزنی، پاهاتو حرکت بدی و همه چیزو از نو شروع کنی.

یه جا خوندم برای یه شکست باید یه بار خوب گریه کرد، انقد زیاد که اشکات خشک بشن، بعد تن خسته‌تو بچلونی و دفتر زندگیتو ورق بزنی، پاهاتو حرکت بدی و همه چیزو از نو شروع کنی.

«یا درد و غمی که داده‌ای بازش گیر، یا جان و دلی که برده‌ای بازم ده.»