وقتی میخواست خانه بخرد، با اینکه توان و تمکن مالی خرید خانه در محلههای بالا شهر را داشت، این کار را نکرد. آمد در محلهای خانه خرید که تقریباً همهٔ ساکنانش فقیر و از قشر مستضعف و سختی کشیده بودند. خودش در این خصوص میگفت: «باید جایی زندگی کنم که همسایه و همنشین نیازمندان باشم. انسان وقتی همنشین مستضعفین باشد و با آنها رفت و آمد کند، به یاد آنها خواهد بود. وقتی در محلهای باشم که همهٔ ساکنینش مرفه و پولدارند، به طور طبیعی فقرا از یادم خواهند رفت. من نمیخواهم برای لحظهای فقرا و نیازمندان را فراموش کنم.»