کتاب تشنگان قله‌های برفگیر؛ خاطرات بخشعلی ثابتی

«اونم مثل شما دانش‌آموز بود. حبیب‌الله رو می‌گم، فقط شونزده سال داشت. شنیدم جنازه‌شم تحویل ندادند. فکر می‌کنم پس از اینکه پول فشنگ رو از پدرش گرفتند، جنازه رو بی‌سروصدا تو تاریکی دفن کردند.»

«برادرای عزیز، اگر زنده موندید و به خونه‌هاتون برگشتید، به مردم بگید شلمچه کربلا بود. به مردم بگید زخمی‌های کربلای چهار با دست و پای در گچ برگشتند و اینجا با گلوله‌های توپ و خمپاره سر و دست و پاشون از بدن جدا شد. می‌ترسم شهید بشم، ولی به شما سفارش می‌کنم اینا رو به مردم بگید. اینا خاطرات من و شما نیست. خاطرات مردم و بچه‌های آینده است.»