کتاب و توی دروازه

وقتی یکی دو صفحهٔ دیگر جلو رفتی و فهمیدی هیچ خبری نیست،

همان شب خلیل تا صبح بیدار بود و فکرهای عجیب‌غریب می‌کرد. دو دل بود. یک دلش می‌گفت: «برو» یک دلش می‌گفت: «بمون.» در نهایت دید دارد آفتاب می‌زند؛ این شد که پا شد وضو گرفت و به خدا گفت: «چه کنم مهربون؟ برم؟ نرم؟ اگه برم می‌میرم یا سالم برمی‌گردم؟ یا شاید هم جانباز بشم!» دلش گرفت. به سجده رفت که صدایی گفت: «برو فرزندم!» کریم رنگش پرید. می‌دانست که خدا سمیع و شنواست ولی خداوکیلی انتظار جواب را نداشت. می‌ترسید سر از سجده بردارد. پس در همان حالت با صدایی لرزان گفت: «خودتی خدا؟» که بابایش یک اردنگی حواله‌اش کرد و گفت: «دیوونه شدی خلیل؟ گفتم برو! سریع هم برو تا پشیمون نشدم.»

یکی آن وسط دم گرفت: «ای اهل حرم سید و سالار نیامد، ای اهل حرم سید و سالار نیامد، علمدار نیامد علمدار نیامد...» همه سر پُست‌هایشان بودند و در همین حالت زیر لب زمزمه می‌کردند: «سقای حسین سید و سالار نیامد، آن شاه وفا مأمن و دلدار نیامد، علمدار نیامد...»

حسن‌گچ‌کار در خانه‌ها را یکی‌یکی با لگد می‌زد و آش پشت‌پای کریم را تقدیمشان می‌کرد.

من کِی گفتم؟ برو گم شو نمی‌خوام کمک کنی. دقیقاً همین جا بود که محمود پسر داوود برای همیشه گم شد. دست خودش نبود، از بچگی حرف‌شنو بار آمده بود. محمود رفت و رفت و رفت تا جایی که کاملاً گم شد. باور کردید محمود گم شد!؟ مگر مسخره‌بازی است که به همین سادگی یک پسر، حالا گیرم پانزده شانزده ساله، بهش بگویند برو گم شو و طرف هم برود واقعاً گم شود؟ خدا می‌داند تا اینجای داستان هم چه لاف‌هایی که نپراندم و شما هم تحقیق‌نکرده پذیرفتید.

بعضی وقت‌ها توی زندگی، چند ثانیه قبل از یک اتفاق، فهمیدید که قرار است چیزی بشود. مثلاً یک روزی ده بار موبایلتان زنگ خورده و خیلی معمولی جوابش را دادید، اما بار یازدهم که صدای زنگش آمده، کاملاً بی‌دلیل، نگران شُدید و وقتی جواب دادید فهمیدید که مامانِ یکی از صمیمی‌ترین رفیق‌هایتان فوت کرده. البته ممکن است حالا صد تا مثال نقض هم برای این مورد پیدا کرده باشید که اصلاً مهم نیست! و بهتر است به همان موردهای صادق فکر کنید.