کتاب حنانه شو

«غم مخور! خدا با ما است»

نسیم خنکی گوشهٔ دستار پیامبر (ص) را تاب می‌دهد. عطر وجودش در همه جا می‌دود تا به من می‌رسد. جانم را نوازش می‌دهد و قلب خروشانم کمی آرام می‌گیرد. چقدر دلم می‌خواست عطر وجودش را برای یک بار هم که شده از نزدیک استشمام کنم. سرم را بر روی دامانش بگذارم و او مرا چون یتیم‌های مکه نوازش کند و من هم بوسه‌ای بر رخسارِ چون‌خورشیدش بزنم و بگویم بگذارد همیشه نزد او بمانم و عمری آوارهٔ شهرها و بیابان‌ها نباشم.

عده‌ای دیگر هم نزد پیامبر (ص) آمده‌اند و می‌خواهند باران چنین سیل‌آسا نبارد. پیامبر (ص) دست‌هایش را بالا می‌آورد و می‌گوید: «خدایا! باران بر حوالی مدینه ببارد، نه بر مدینه»، آن گاه به ابرها اشاره می‌کند. ناگهان در بین ابرها شکافی ایجاد می‌شود و آنها چون سربازهایی فرمانبردار به اطراف مدینه می‌روند و خورشید بر آسمان آبی نقش می‌بندد. ابرها چون حلقه‌ای بر دور شهر می‌بارند؛ ولی حتی یک قطره هم داخل شهر نمی‌ریزد. مدینة‌النبی در این آرامشِ بعد از طوفان، غرق فرح و شادمانی است. نگاه همه به ابرهای در اطراف آسمان است و بر زبانشان حمد و تکبیر؛ اما من نگاهم به رسول خدا (ص) است و دست‌هایی که از عشق، معجزه می‌کنند... .

«ای ابوجهل! نمی‌دانستی اگر من خفته باشم، خدایم بیدار است؟!».

«من هم بارها گفته‌ام که اگر آفتاب را در دست راست من و ماه را در دست چپ من قرار دهند، از آیین و هدف خود دست نمی‌کشم؛ تا پیروز شوم یا در این راه جان سپارم».

با چهره‌ای سفیدشده، نفس‌نفس می‌زند: «ماه... ماه...آیا... آیا شما هم آنچه ما در بیابان دیدیم، دیدید؟ گمانم... گمانم دنیا می‌خواهد به آخر برسد!». صدای خندهٔ کاروان در صحن کعبه می‌پیچد: «آری ما هم دیدیم؛ اما پایان دنیا نرسیده؛ پایان بت‌پرستی قبیله‌مان رسیده است!».