بریده‌هایی از کتاب دخترم ناهید

ـ اسمت چیست؟ ـ ناهید. ـ کجایی هستی؟ ـ سنندجی. ـ تو که کردی، غریب نیستی، پس جرمت چه بوده؟ ناهید گفت: «دین‌داری.» گفت که به خاطر شرکت در کلاس قرآن و حمایت از امام دستگیرش کردند. گفت که از او خواستند به امام توهین کند و نکرد. گفت: «بمیرم هم این کار را نمی‌کنم. این آرزو را باید به گور ببرند.»

ناهید گفت: «من از مرگ نمی‌ترسم. راه من همین است.» تهمینه گفت: «چگونه می‌شود راضی‌شان کنم آزادت کنند؟» ناهید گفت: «راهی ندارد.» تهمینه گفت: «چرا؟» گفت: «چند ماه است که شکنجه‌ام می‌کنند. تن به خفت ندادم. حاضر نیستم برای زنده‌ماندن ذلیل بشوم.»

دوست داشت پدر و مادرش را صدا بزند اما از ته دل نالید: «خدااااا!»

خودش را رو به قبله فرض کرد و یادش آمد که عاشق این آیه بود که «وَ لِلّه المشرقُ و المغربُ فَأینَما تُوَلّوا فَثَمّ وَجهُ‌الله». گفت: «پس هر طرف رو کنم سمت خداست.» زیر لب آیه‌الکرسی خواند که آن روزها ورد زبان‌اش شده بود. آیه کمک می‌کرد طاقت بیاورد؛ که جلوی این‌ها بایستد؛ کم نیاورد؛ که حرف خودش را بزند و به امام توهین نکند.

آرزو به دل‌شان می‌گذارم. به شما توهین کنم؟ به پسر پیغمبر؟ هرگز. اگر تکه تکه‌ام کنند، به شما توهین نمی‌کنم. امام! می‌دانی چه بلایی سرم آمده؟ خبر داری که چه‌قدر کتک‌ام زدند؟ می‌دانی زنده‌ام نمی‌گذارند؟ من خیلی شما را دوست دارم. حاضرم بمیرم و دشمن را شاد نکنم. می‌میرم؛ به خاطر شما می‌میرم. فقط دعا کن پاک بمیرم. دعا کن باایمان از دنیا بروم. دعا کن...

فانوس که به پت‌پت افتاد، نماز صبح‌اش را همان‌جور درازکش خواند. از کجا می‌فهمید وقت و ساعت را؟ گفت: «خدایا تو ارحم‌الراحمین هستی. من را ببخش.» به هر زحمتی نشست و دوباره نمازش را خواند. باز هم در رکعت دوم سوره والعصر را خواند.

التماس؟ داغ‌اش را به دل‌شان می‌گذارم. نباید خردشدن‌ام را ببینند. آن‌ها فکر کردند با بچه طرف‌اند. فکر نمی‌کردند همین بچه عاشق امام است و عشق امام او را مثل کوه استوار نگه داشته است. استوار؟ کوه؟ هه! خوب است کسی نیست این‌ها را بشنود. مگر استواربودن به چیست؟ مگر من نایستادم؟ هنوز نتوانستند یک کلمه توهین به امام از دهن‌ام بشنوند. اگر تکه تکه‌ام هم بکنند... .

یکی بالش آورد و دیگری پتوی آبی، با نقش پلنگ، حالا شده بودند دو پلنگ از پاافتاده و در حال جان‌کندن