از احمد بن محمّد بن اقرع روايت شده است که میگويد : حديث کرد مرا أبوحمزه نصير الخادم که مکرّر شنيدم ( مشاهده نمودم ) که ابامحمّد عليهالسلام با غلامان خود با هرکدام با لغت و زبان خودشان سخن میگفت ، درحالیکه بين آنها ترک و رومی و صقالبة ( آفريقايی ) بودند ، پس من تعجّب کردم و گفتم که حضرت در مدينه متولّد شده و بين مردم آمد و رفت نداشته تا امام هادی عليهالسلام وفات نمود و امام عسکری کمتر بين مردم ظاهر میشد ، پس اين زبانها را از کجا آموخته و همينگونه که فکر میکردم امام عليهالسلام به من توجّه نمود و فرمود :
خداوند عزوجلّ حجّت خود را آشکار نمود بين خلق خود و معرفت همه چيز را به او داد ، پس میداند لغات و انساب و حوادث را و اگر چنين نباشد فرقی بين حجّت و غيرحجّت نخواهد بود .