بریده‌هایی از کتاب بازی درمانی؛ نظریه‌ها، انجام پژوهش و روش‌های مداخله

احساسات، برقراری ارتباط، توصیف تجارب و برآوری آرزوها ست. مشکلاتی که کودکان در بازی‌های خود نشان می‌دهند از شخصیت آنان جدا نیست. بنابراین، بازی‌درمانی ساختار درونی پویای کودکان را با استفاده از شیوه‌ای پویا مورد مقایسه قرار می‌دهد.

در جریان بازی، کودک خود مدیر و راهنما است و قاعده می‌سازد، اقدام به خلق جهانی می‌کند که بر آن تسلط می‌یابد و مهارت‌های اجتماعی را از آن طریق کسب می‌کند.

لباس‌هایی که می‌پوشند را بایستی خاکی و کثیف کنند. علاوه بر شادی و لذت بایستی خاک و خُل را هم به خانه بیاورند. خلاصه هر آنچه که نشانه‌ای از آرامش و نظم بیمارگونه دارد، در این مرحله غیر ممکن است.

مورد ضرورت بازی برای کودکان نکته‌ای جالب در کتاب برنامه‌ریزی برای بازیاز جرج برناردشاو نقل شده است که ذکر آن بی‌ارتباط با موضوع نیست، او می‌گوید: کودکان بایستی خستگی ناپذیر، پر سرو صدا و سرشار از میل به بازی باشند. غیر از زمان غذا خوردن، بایستی دست‌های خاک آلود داشته باشند.

بازی چیست؟ بازی تجربه اصلی کودک برای ادراک جهان پیرامون است و جایگاه وی در جهان را مشخص می‌کند. سوزان ایزاکز (۱۹۹۳) می‌گوید: «بازی زندگی کودک است و وسیله‌ای است که با استفاده از آن جهانی را که در آن زندگی می‌کند می‌شناسد». به تدریج که کودک رشد و نمو می‌یابد در ارتباط با خود و جهان مادی و اجتماع پیرامونش اقدام به معنا سازی می‌کند و از طریق ابزار «بازی کردن» خود را کشف می‌کند.

بازی را از نظر شناختی می‌توان به چهار نوع تقسیم کرد: - بازی عملکردی، که غالباً ساده است و با استفاده از حرکات تکراری عضلات انجام می‌شود این بازی‌ها را می‌توان بدون استفاده از اسباب بازی هم انجام داد (مثلاً جهیدن، تکان دادن و…) - بازی ساختاری، که عبارت از دستکاری اشیا به

منظور خلق شیء دیگر (مثلاً بریدن و چسباندن عکس، ساختن برج از مکعب و لگو) - بازی نمایشی، در این بازی یک شیء یا شخص به صورت استعاره‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. کودک این شخص یا شیء را به صورت نمادین چیز دیگری فرض می‌کند. (مثلاً یک تکه چوب به عنوان اسب ویا یک همبازی به عنوان درخت فرض می‌شود) - بازی‌های قاعده دار، که بر اساس پیروی از اصول مشخص و محدودیت‌های مورد توافق انجام می‌شود (مثلاً لی‌لی، هفت سنگ و …)

کودکان دارای مشکل اغلب تصور می‌کنند که خود مسئول اتفاقاتی هستند که برای آنان پیش می‌آید. احساس حماقت و بی‌ارزشی می‌کنند. اضطراب ناشی از حس حماقت آنان و عدم توانایی ادراک جهان بزرگ‌سالان خمیر مایه بسیاری از