کتاب در کام نهنگ و چند مقاله‌ی دیگر

اما در نهایت همیشه گرایش، مقصد و پیام شاعر یا نویسنده است که او را محبوب یا منفور می‌گرداند.

ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که در حال کوچک و کوچک‌تر شدن است. «افق‌های دموکراتیک» به سیم‌های خاردار منتهی می‌گردد. کم‌تر احساس خلاقیت و رشد وجود دارد و کم‌تر و کم‌تر تأکید بر آرامش و آسایش است و تأکید بیش‌تر و بیش‌تر بر حرکت و جنبش است

هر آن‌چه در سطح زمین افتد، حفاری و بیل زدن بی‌وقفه باید ادامه یابد یا به ترتیبی حداکثر می‌تواند چند هفته متوقف شود. برای این‌که هیتلر بتواند به پیشروی‌اش ادامه دهد، برای این‌که پاپ بتواند بلشویسم را نفی کند، برای این‌که بازی کریکت در لروز برگزار شود و جمعیت گرد آید، برای آن‌که شاعران بتوانند یک‌دیگر را مدح یا ذم کنند، زغال سنگ باید استخراج شود. اما با تمام این احوال از این موضوع بی‌خبریم؛ همه می‌دانیم که به زغال سنگ نیازمندیم و باید زغال سنگ داشته باشیم، اما به ندرت می‌دانیم یا هرگز نمی‌دانیم استخراج زغال سنگ چه مراحلی دارد.

خواه کسی مبهوت شود و احساس تهوع و بیزاری کند، خواه کسی احساس اشمئزاز پیدا کند و خواه کسی تصمیم بگیرد کم‌ترین تأثیری نپذیرد. آخرین آن‌ها احتمالا متداول‌ترین و رایج‌ترین واکنش است، زیرا کتاب‌های وقیح‌نگاری کم‌تر از آن‌چه شایسته‌اش هستند مورد توجه قرار می‌گیرند.

در آن روزگاران هم فقر وجود داشت و هم اختلافات طبقاتی، اما به جز برای سیاهان؛ ماندن در یک طبقه فرودست به طور دایم معنایی نداشت. هر کسی در درون خویش نوعی بذر خوش‌بینی نهادینه کرده بود که سرانجام می‌تواند به یک زندگی آبرومند دست یابد و این زندگی را بدون چاپلوسی و چکمه‌لیسی به دست خواهد آورد.

داوری درباره یک کتاب بر مبنای موضوع آن گناهی نابخشودنی است و حتا آگاهی بر محتوای کتاب به عنوان ضعف ذائقه و استعداد نگریسته می‌شود.

رمان‌های خوب هرگز نه توسط متعصبان نوشته می‌شود و نه توسط کسانی که ضمیر آگاه‌شان دچار عصبیت بی‌اعتقادی شده است. رمان خوب توسط مردمی نوشته می‌شود که وحشت‌زده و مرعوب نشده‌اند و از این‌جاست که بازمی‌گردم به مدار رأس‌السرطان و هنری میلر.

بالضروره نباید یک رمان سازنده و اخلاقی باشد، بلکه رمانی که شایستگی و ارزش خواندن را داشته باشد و احتمالا بعد از آن‌که خوانده شده، در خاطر بماند.

پناه گرفتن در کام نهنگ ــ یا دیگر پذیرفتن این‌که در کام نهنگ جای داری (برای این‌که به واقع جای گرفته‌ای). خود را بر فراز این فرایند جهانی قرار مده، در برابر آن مقاومت نکن، یا وانمود کن که آن را کنترل می‌کنی فقط آن را بپذیر، تحملش کن و آن را ثبت کن. به نظر می‌رسد این تنها راهی است که هر رمان‌نویس صاحب احساسی احتمالا باید پذیرای آن شود. چون تصور نگارش رمانی مثبت، سازنده و غیراحساسی دشوار به نظر می‌رسد.

با مشاهده معدن‌چیان در هنگام کار، در یک آن درمی‌یابید با چه تفاوت‌هایی مردم جهان زندگی می‌کنند. در آن اعماق، جایی که زغال سنگ حفر می‌شود، دنیایی متفاوت از جهانی است که فردی در آرامش زندگی را می‌گذراند، بی‌آن‌که بداند آن پایین چه خبر است. یحتمل اکثریت مردم ترجیح می‌دهند حتا در این‌باره چیزی نشنوند.

(هرگز به من نگویید که در هر حال مرده در آرامش بود، بیش‌تر جسدهایی که دیده‌ام شیطانی به نظر می‌رسیدند.)