کتاب نذر نصرانی

به فرمودهٔ مولایم علی بن ابیطالب هرچند در دینم شریک نیستی، اما در انسانیت که شریک منی!

ای یوسف، برخی گمان می‌کنند که ولایت و دوستی ما اهل‌بیت پیامبر به شما سودی نمی‌رساند. به خدا سوگند دروغ می‌گویند. همانا ولایت ما اهل‌بیت برای مانند تو نیز سودمند است، پس برو به‌سوی آنچه فراخوانده شده‌ای که جز خوبی و خیر نخواهی دید.

مولایم در انتظار توست.

برای آنچه آمده‌ای، ادامه بده که به‌زودی آنچه را دوست داری خواهی دید!

به فرمودهٔ مولایم علی بن ابیطالب هرچند در دینم شریک نیستی، اما در انسانیت که شریک منی!

هیچ‌کس اکنون بی‌پناه‌تر از رافضیان در سامرا نیست

ی یوسف! گروهی گمان می‌کنند که ولایت ما بر افرادی همانند تو سودی ندارد. سوگند به خدا آنان دروغ گفته‌اند. ولایت ما، امثال تو را نیز سود می‌بخشد ...

دوباره صدای امام در گوش او طنین‌انداز شد: ای یوسف، برخی گمان می‌کنند که ولایت و دوستی ما اهل‌بیت پیامبر به شما سودی نمی‌رساند. به خدا سوگند دروغ می‌گویند. همانا ولایت ما اهل‌بیت برای مانند تو نیز سودمند است، پس برو به‌سوی آنچه فراخوانده شده‌ای که جز خوبی و خیر نخواهی دید.

تمام وجودش را آرامش فرا گرفته بود. سخن ابن‌الرضا اضطراب و نگرانی‌اش را شسته بود، چون باران بهاری که گردوخاک را از روی سنگ می‌شست. هنوز طراوت بارانی سخن حضرت هادی در جانش بود.

ای یوسف، برخی گمان می‌کنند که ولایت و دوستی ما اهل‌بیت پیامبر به شما سودی نمی‌رساند. به خدا سوگند دروغ می‌گویند. همانا ولایت ما اهل‌بیت برای مانند تو نیز سودمند است،

به فرمودهٔ مولایم علی بن ابیطالب هرچند در دینم شریک نیستی، اما در انسانیت که شریک منی!

بدان که هیچ عملی از شیعیان از چشم و رأی ایشان پنهان و مغفول نمی‌ماند.

تو اسلام بیاور و بدان که هیچ عملی از شیعیان از چشم و رأی ایشان پنهان و مغفول نمی‌ماند.

«ای یوسف! گروهی گمان می‌کنند که ولایت ما بر افرادی همانند تو سودی ندارد. سوگند به خدا آنان دروغ گفته‌اند. ولایت ما، امثال تو را نیز سود می‌بخشد ...»

کلام خدا قدیم است، چراکه منظور از کلام، معانی ذهنی است که کلام لفظی بر آن‌ها دلالت می‌کند. این معانی هم همان علوم خداوند متعال هستند که قائم به ذات اویند. چون ذات او قدیم است، پس کلام او هم قدیم است.

به فرمودهٔ مولایم علی بن ابیطالب هرچند در دینم شریک نیستی، اما در انسانیت که شریک منی!

لحظاتی بعد، کافور وارد دالان شد. با لبخند به یوسف نگاه کرد و گفت: مولایم در انتظار توست. خوشحالی و شعف مانند خون در رگ‌های یوسف جاری شد. دست از پا نمی‌شناخت و حال غریبی داشت. پاهایش در اختیار خودش نبود. ناخودآگاه لبخند به لبش نشست. به همراه کافور دالان را به مقصد اندرونی خانه ترک کرد. سبک‌بال بود و گویا بین زمین و آسمان قدم برمی‌داشت.