کتاب گاه ناچیزیِ مرگ

زندگی در راهِ خدا، دشوارتر از مرگ در راهِ خُداست؟

خداوندا! سه گناهِ مرا ببخش: به سوی تو آمدم و فراموش کردم که تو همه‌جا هستی؛ به تو فکر کردم و فراموش کردم که تو از افکار، عمیق‌تری؛ برایت نماز خواندم و فراموش کردم که تو از نمازها والاتری

تقوایی که باعث خروجِ تو از سختی‌ها نَشَود بی‌فایده است.

وقتی حاکمِ رعیت فاسد شود، فساد، عادتِ عمومی مردم می‌شود

جوانِ خسته، حُکمِ پیر را دارد.

کسی که حکمت ندارد حکومت ندارد.

«لو لا المطامع لانقطعت الهمم » اگر آرزوها نبودند، همّت‌ها می‌گسستند. ابن‌عربی

آن‌که غفلت ورزد افول کند.

زندگی، گاهی این‌چنین است. آدمیزاد، روزهایی هم دارد که بر مَدارِ مُرادند. پی‌درپی اتّفاقاتِ خوشایند می‌افتد. شاید امیدِ بودنِ این روزهاست که آدمی را سَرِ پا نگه می‌دارد.

«الحُبُّ سِرٌّ اِلهی» عشق، رازی الهی است.

«یأتی باللین ما یأتی بالقهر، ولایأتی بالقهر ما یأتی باللین» آن‌چه با زور می‌شود با مهربانی هم می‌شود، اما آن‌چه با مهربانی می‌شود، با زور نشدنی است.

استخاره کردم که اگر در بودنِ من و نظام در کنارِ هم، خیری است، خداوند، ما را گِرد آوَرَد و اگر شرّ است، پس از برطرف کردنِ اسبابِ شر، ما را به هم برسانَد! چه استخارهٔ بی‌طرفانه‌ای!

هرگز چیزی از دین نصیبِ تو نخواهد شد مگر آن‌که همهٔ خلایق را محترم بشماری.

باید می‌رفتم. آدمیزاد به رفتن زنده است

کاری که امروز، خودِ دیوانگی است شاید فردا عینِ عقل و درایت باشد.

ببین! راهِ خدا، یک راه است. اما راه به سوی خدا، به عددِ تمامِ انسان‌هاست.

«تأمن مِن کلّ شی‌ء إذا أمن منک کل شی‌ء» اگر همه‌چیز از تو در امان باشد از همه‌چیز در امان خواهی بود. ابن‌عربی

«الزّمانُ مکانٌ سائلٌ، والمکانُ زمانٌ مُنجَمد» زمان، مکانی سیال و مکان، زمانی جامد است. ابن‌عربی

إلهی ما اُحببتک وحدیلکن اُحببتک وحدک خدایا تنها من نیستم که تو را دوست دارماما من، تنها تو را دوست دارم ابن عربی

شنا، غوطه‌ور شدن در ملکوتِ الهی است و تیراندازی، گفتن حقیقت به هنگامِ ترس و اسب‌سواری، سفر برای کسبِ علوم

تمامِ دمشق، پُر از ملخ شد. به جز خانقاهی که من در آن تدریس می‌کردم. ملخ‌ها از خانقاه من دوری می‌کردند. گویی اصلاً آن را نمی‌دیدند. هنگامی که از خانه به خانقاه می‌رفتم، یک ملخ هم، بر من ننشست. حتی یک ملخ! حتی یک بار! عده‌ای گفتند: ـ حتّی ملخ‌ها هم از نشستن بر این صوفیانِ نجس، اِبا می‌کنند؛ و گروهی دیگر گفتند: ـ حتّی ملخ‌ها هم از آزار رساندن به صوفیان که میهمانِ خداوند بر زمین‌اند اِبا دارند. هر کس، آن‌چه می‌دید را به رأی خود تفسیر می‌کرد.

بر تنی که در او همّت نباشد اعتماد نتوان کرد. ابن‌عربی

عشقی که روح را پاک کند بهتر از ازدواجی است که نیاز را مرتفع سازد

هرگز زیرِ پرچمی که به آن ایمان ندارم نخواهم جنگید! نمی‌خواهم سپاه، شکست بخورد ... فقط ای کاش با توافق و صلح، به عقب باز گردند. آیا نمی‌دانند که زندگی در راهِ خدا، دشوارتر از مرگ در راهِ خُداست؟

تقدیرِ الهی از کسی برداشته نمی‌شود. اگر هر کدامتان بی‌دلیل دلگیر شُدید و بی‌علّت احساسِ درد کردید بدانید این همان قرضی است که از یاد بُرده بودید و خداوند به یاد داشته است.

وقتی تمامِ دنیا در سینهٔ تو باشد، تفاوت میانِ خانه و زندان چیست؟

راهِ خدا، یک راه است. اما راه به سوی خدا، به عددِ تمامِ انسان‌هاست

خداوند، کلیدِ سوره‌هایش را تنها به اولیاء می‌بخشد. اولیایی که خود را به تمامی به او داده باشند

هیچ‌چیزِ زندگی، زیباتر از خودِ زندگی نیست آن‌گاه که در عادی‌ترین حالتِ خویش، جریان می‌یابد.

وقتی انگشت کسی قطع شود، احساس می‌کند که انگشت هنوز هست. این احساس همان چیزی است که به روح تعلق دارد، وگرنه انگشت دیگر جدا شده و نسبتی با ما ندارد. پس مرگ یعنی آگاهی، آگاهی از این‌که جسمِ حی متفاوت از جسم جماد است.