کتاب حسادت

زیر شخصیت سرد بیرونی‌اش حساسیت فوق‌العاده‌ای را پنهان می‌کند

ما فقط با چیزی زندگی می‌کنیم که عاشقش نیستیم، با آن‌چه که آورده‌ایم تا با ما زندگی کند، فقط برای این‌که عشق غیرقابل تحمل را بکشیم، چه این عشق به یک زن باشد، چه به یک مکان باشد یا به زنی باشد که به یک مکان تجسم بخشیده است.

حسادت اغلب اوقات نیازی مشتاق است تا به شکل مستبدانه‌ای بر موضوعات عشق اعمال شود.

بعد زبانش برمی‌گشت و می‌گفت: «عزیز ـ عزیزم» و به دنبالش اسم کوچکم را می‌گفت که اگر راوی را هم‌نام نویسندهٔ کتاب بدانیم این می‌شد «مارسل من» یا «مارسل عزیزم.» بعد از آن به هیچ یک از اعضای خانواده‌ام اجازه نمی‌دادم که با «عزیزم» صدا کردن من خاص بودن کلمات شیرینی را که آلبرتین به من می‌گفت بدزدند.

هر یک از ما مجبور است تا در درون خودش زندگی نیاکانش را زندگی کند

جفت شدن عوامل متضاد قانون زندگی‌ست

من از حساسیت آدم‌هایی که وانمود می‌کنند خیلی ما را دوست دارند و حتی نمی‌توانند کوچک‌ترین لطفی در حق ما بکنند و ذهنشان سرگردان است و فراموش می‌کنند که نامه‌ای را که اطمینان داشتیم از آن‌ها به ما می‌رسد و کل آینده‌مان به آن بستگی داشت، نمی‌رسانند، تحت تأثیر قرار نمی‌گیرم.»

قاعده این است که ما از چیزی که شبیه به ماست، متنفر می‌شویم و وقتی خطاهای ما در شخص دیگری دیده می‌شود، خشمگین می‌شویم

هر یک از ما مجبور است تا در درون خودش زندگی نیاکانش را زندگی کند

او که تمام‌قد روی تختم دراز کشیده بود، با حالتی چنان طبیعی که هیچ هنری نمی‌توانست او را چنان بنمایاند، مرا به یاد شاخه‌های بلند شکوفه‌زده‌ای می‌انداخت که آن‌جا قرار گرفته بودند؛ او هم به نوعی همان بود: استعداد رؤیابافی‌ای را که فقط در نبود او پیدا می‌کردم، در چنین لحظاتی با حضورش نیز به دست می‌آوردم، گویی که او با به خواب رفتنش تبدیل به گیاهی می‌شد. به این شکل خواب او تا حدود زیادی امکان عشق را درک می‌کرد: من فقط می‌توانستم به او فکر کنم، اما دلم برایش تنگ می‌شد، من مالک او نبودم؛ وقتی حضور داشت با او صحبت می‌کردم، اما از خود من آن‌قدری غایب بود که نتوانم به او فکر کنم؛ وقتی خواب بود دیگر مجبور نبودم حرف بزنم، می‌دانستم که دیگر به من نگاه نمی‌کند و دیگر نیازی نیست که در لایهٔ بیرونی خودم زندگی کنم. آلبرتین با بستن چشم‌هایش و از دست دادن هوشیاری‌اش شخصیت‌های مختلف انسانی را یکی پس از دیگری از تن به در می‌کرد، شخصیت‌هایی که از روزی که برای اولین بار با او آشنا شدم مرا با آن‌ها فریفته بود

وقتی این‌گونه می‌شود از همان ساعت شروع هراس و وحشت در ارتباط با شخص دیگر است که عشق زاده می‌شود، از عدم اطمینان این است که آن شخص را نگه می‌داریم یا از دست می‌دهیم، چنین عشقی نشان انقلابی را بر خود می‌گیرد که آن را خلق کرده است.

در اعماق هر جذابیت جسمی امکان همیشگی خطر خوابیده است.

به‌علاوه عشق بیماری‌ای غیرقابل درمان است،

ما تنها عاشق چیزی می‌شویم که به‌طور کامل مالکش نیستیم

من فقط می‌توانستم به او فکر کنم، اما دلم برایش تنگ می‌شد، من مالک او نبودم؛ وقتی حضور داشت با او صحبت می‌کردم، اما از خود من آن‌قدری غایب بود که نتوانم به او فکر کنم؛ وقتی خواب بود دیگر مجبور نبودم حرف بزنم، می‌دانستم که دیگر به من نگاه نمی‌کند و دیگر نیازی نیست که در لایهٔ بیرونی خودم زندگی کنم.

آن‌چه که ما را به مردم وصل می‌کند ریشه‌های بی‌شمار است، بندهای فراوانی که خاطرات ما از شب گذشته هستند، امیدهای ما برای صبح فردا، بافت ادامه‌داری از عادت که هیچ‌وقت نمی‌توانیم از دستش رهایی یابیم.

استعداد رؤیابافی‌ای را که فقط در نبود او پیدا می‌کردم، در چنین لحظاتی با حضورش نیز به دست می‌آوردم، گویی که او با به خواب رفتنش تبدیل به گیاهی می‌شد. به این شکل خواب او تا حدود زیادی امکان عشق را درک می‌کرد: من فقط می‌توانستم به او فکر کنم، اما دلم برایش تنگ می‌شد، من مالک او نبودم؛ وقتی حضور داشت با او صحبت می‌کردم، اما از خود من آن‌قدری غایب بود که نتوانم به او فکر کنم؛ وقتی خواب بود دیگر مجبور نبودم حرف بزنم، می‌دانستم که دیگر به من نگاه نمی‌کند و دیگر نیازی نیست که در لایهٔ بیرونی خودم زندگی کنم.

استعداد رؤیابافی‌ای را که فقط در نبود او پیدا می‌کردم، در چنین لحظاتی با حضورش نیز به دست می‌آوردم، گویی که او با به خواب رفتنش تبدیل به گیاهی می‌شد.

آن لب‌های افتاده به صورتش تداوم بی‌نقصی می‌بخشید که چشم‌ها ادامه‌اش می‌دادند. آدم‌هایی هستند که صورتشان وقتی از چشمانشان به بیرون می‌نگرند، زیبایی و شکوهی غیرمعمولی دارد.