فرزند پروری فعالیت پیچیدهای شامل روشها و رفتارهای ویژهای است که بطور مجزا یا در تعامل با یکدیگر بر رشد کودک تاثیر میگذارد. در واقع پایه و اساس شیوه فرزند پروری مبین تلاشهای والدین برای کنترل و اجتماعی کردن کودکان است. (بامریند، ۱۹۹۱) به عبارتی فرزند پرورزی شامل رفتارها، زمینه سازیها، آموزشها، تعاملها و روشهایی است که به طور مجزا و در تعامل با یکدیگر بر رشد شناختی، معنوی، عاطفی، رفتاری در ابعاد فردی – اجتماعی تاثیر میگذارد. بطوریکه جنبهها و ابعاد سلامتی، رشد جسمی، شخصیتی، ذهنی، هیجانی، عاطفی، اجتماعی مد نظر میباشند. فرزند پروری ابزار تعامل بین والدین و فرزندان میباشد و خود پدیدهای پویا است.