آنچه که کودکان با نیازهای ویژه در جامعه ایران از آن رنج میبرند، در درجه اول کمبود امکانات و تسهیلات آموزشی و توانبخشی نیست، که مشکل اصلی آنها نگاه و نگرش منفی و ترحمآمیز و در عین حال جهل آلود افراد جامعه است؛ جهلی که ترس را به دنبال دارد و ناشی از فقدان شناخت کافی افراد با نیازهای ویژه و یا شناساندن ناصحیح این افراد از سوی دستاندرکاران ذیربط است. نتایج تحقیقات حاکی از آن است که در هر جامعهای ۱۰ الی ۱۵ درصد افراد آن جامعه، افراد با نیازهای ویژه هستند.
محراب 🪶