کتاب قصه‌های کتاب کوچه

کدام بدی رفت که بدتر از آن به جایش نیامد؟»

خدای‌عالم فراموشی را آفریده برای‌همین غم و غصه‌های‌ بزرگ!

ـ کاری که... می‌کنه با قُل هُوَاللّه‌ می‌کنه زیر جُل و دولا می‌کنه. با واللّه‌ باللّه‌ می‌کنه!

شترِ زنبورکخونه رو از گوزِ یابو می‌ترسونی؟

توانست بفهمد که ـ داد و بیداد! ـ پس زن‌های‌قبلیش از درد بی‌همزبانی‌می‌مرده‌اند: آن قدر غم و غصه تنهائی و بی‌کسی را می‌ریخته‌اند تو دل‌شان که دِق می‌آورده‌اند

یا خر می‌میرد یا خرْصاحب، یا دنیا می‌ماند بی‌صاحب!

کدام بدی رفت که بدتر از آن به جایش نیامد؟

آن که زور دارد برای‌این دارد که ضعیف را بکشد، آن که پول دارد برای‌این دارد که فقیر را سرکیسه کند، آن که قدرتمند است برای‌این است که از گُرده رعیت سواری بکشد و، آن هم که رعیت است برای‌این است که ـ چشمش کور! ـ به قدرتمند باج و سواری بدهد... این قانون اول آخر دنیاست و خیال عوض شدن هم ندارد.

می‌خواهم راستی راستی یک «پادشاه» باشم: یعنی‌پادشاهی که رعیت چشم دیدنشو نداشته باشند

سلطان قزمیت دختر است و برای‌همین هم رعیتش، از زارع و گاوچران و کاسب و لشکری، با این که حاضرند جان‌شان را در طبق اخلاص نثار قدمش کنند برایش تَره خُرد نمی‌کنند!