کتاب مهارت های زندگی زناشویی

ارتباط صمیمانه می‌تواند یکی از لذت‌بخش‌ترین تجارب انسانی و همچنین یکی از بزرگ‌ترین منابع درد و رنج باشد.

کارول تاوریس (۱۹۸۲) بعد از جمع‌بندی مطالعات مهم در مورد خشم نتیجه گرفت افرادی که خشمشان را بروز می‌دهند، به جای اینکه از میزان آن کاسته شود، بیشتر عصبانی می‌شوند

اگر توجه به همسرتان خیلی دشوار است، چه بسا علامت خطری باشد که از ارتباط یا موضوعاتی خاص اجتناب می‌کنید.

اصل ساده‌ای را در نظر بگیرید: وقتی عصبانی هستید، هرگز گذشته را مطرح نکنید. خشم به‌جای اینکه از گذشته به‌عنوان منبعی از روشنگری استفاده کند، آن‌را به مثابه یک چماق به‌کار می‌برد.

گوش کردن تمجید از همسرتان است چون می‌گوید: «من به تو اهمیت می‌دهم. می‌خواهم بدانم چه فکر و احساس و نیازی داری.»

گاهی موقعیتی باعث می‌شود دچار نوعی احساس شوید، اما بیان اینکه این احساس چیست، دشوار است. در این موارد، با سؤالی ساده شروع کنید: «آیا این احساس خوب است یا بد؟»

خشم و عصبانیت مکرر همان تأثیری را در ارتباط دارد که بریدگی‌ها روی پوست دارند. خشم زخم‌هایی احساسی به‌وجود می‌آورد که با هر صدمهٔ جدید عمیق‌تر می‌شود.

خشم مزمن آدم‌ها را خشک و به‌شدت دفاعی می‌کند و تأثیر بلندمدت آن، فقدان همدلی و صمیمیت است.

اما گوش کردن مهم‌ترین مهارت ارتباطی است که باعث صمیمیت می‌شود و آن‌را حفظ می‌کند. وقتی خوب گوش کنید، احساس همسرتان را بهتر درک می‌کنید، با او هماهنگ‌تر می‌شوید،

این کتاب برای زوج‌هایی که مشکل سوء مصرف مواد مخدر دارند، مناسب نیست. چون مشکل مواد مخدر هر مهارت جدیدی را که در اینجا می‌آموزید، بی‌اثر خواهد کرد. از این رو، ابتدا باید این مشکل برطرف شود.

موانع در مسیر گوش کردن - ذهن‌خوانی. وقتی شما به آنچه درواقع همسرتان می‌گوید توجه نکنید یا بدگمان باشید و در عوض خودتان سعی کنید برداشتی از آنچه منظور او است در نظر بگیرید، در حال ذهن‌خوانی هستید. ذهن‌خوان‌ها اهمیت زیادی به نشانه‌های ظریفی همچون لحن صدا، حالات چهره و وضعیت بدنی می‌دهند. آن‌ها

وقتی همسرتان را از طریق ابراز خشم تحت فشار قرار دهید، احتمال بیشتری هست که به جای تغییر و تحول سالم، باعث کناره‌گیری و بیگانگی شوید.

کافی نیست که فقط دهانتان را ببندید و گوش‌هایتان را باز کنید. مغزتان نیز باید فعالانه در فرایند گوش کردن مشارکت کند. درواقع چیزی به‌عنوان شنوندهٔ منفعل وجود ندارد. گفتگو مسیری دوطرفه و فرایندی مشترک است، حتی وقتی تنها یک طرف همهٔ حرف‌ها را می‌زند. برای گوش کردن فعال، باید شرح و بسط دهید، شفاف‌سازی کنید و بازخورد بدهید.

این کتاب برای چه کسانی است این کتاب برای زوج‌ها است، ازدواج کرده یا در شرف ازدواج، جوان یا پیر، یا هر نوع ارتباطی که به شکل زوج مطرح است. ما آگاهانه تلاش کرده‌ایم که نمونه‌های متنوع زیادی از ارتباط را مطرح کنیم چون باور داریم هر ارتباط جلوه‌ای درست و سالم از صمیمیت انسانی است.

۱. گوش کردن گوش سپردن واقعی به همسرتان دشوار است. واکنش راحت‌تر این است که فاصله بگیرید و توجه نکنید، پاسختان را تکرار کنید، علایم خطر را از حرف‌های او حذف کنید، شواهدی به نفع عقیدهٔ خودتان جمع‌آوری کنید، قضاوت کنید و غیره. اما گوش کردن مهم‌ترین مهارت ارتباطی است که باعث

صمیمیت می‌شود و آن‌را حفظ می‌کند. وقتی خوب گوش کنید، احساس همسرتان را بهتر درک می‌کنید، با او هماهنگ‌تر می‌شوید، از ارتباطتان بیشتر لذت می‌برید و بدون ذهن‌خوانی دلیل هر حرف یا عمل همسرتان را می‌فهمید. گوش کردن در واقع تعهد و تعریف و تمجید است. گوش کردن تعهدی به درک و

همدلی، کنار گذاشتن علایق و نیازها و پیشداوری‌ها، و در نظر گرفتن ارتباطتان از دید همسرتان است. گوش کردن تمجید از همسرتان است چون می‌گوید: «من به تو اهمیت می‌دهم. می‌خواهم بدانم چه فکر و احساس و نیازی داری.»

گوش کردن فعال روشی است که کارل راجرز ابتدا در سال ۱۹۵۱ مطرح کرد. در سال ۱۹۸۳، مک‌کی، دیوس و فانینگ روش تشخیص، سنجش و غلبه بر موانع گوش دادن را رشد دادند. در سال ۱۹۹۰، داتیلیو و پادسکی، تمرین ارتباط دوطرفه را که در آن شما به نوبت نقش گوینده و شنونده را به خود می‌گیرید، به‌خوبی در

درمان شناختی زندگی زناشویی به‌کار بردند.

پیشینهٔ نظری گوش کردن فقط ساکت ماندن در حالی‌که همسرتان صحبت می‌کند، نیست. گوش کردن واقعی با نیت شما مشخص می‌شود. اگر نیت شما این باشد که درک کنید، لذت ببرید، بیاموزید یا به همسرتان کمک کنید، در این صورت به‌راستی در حال گوش کردن هستید. برای بیشتر زوج‌ها، گوش

کردن واقعی و مؤثر به‌ندرت شکل می‌گیرد. درواقع آن‌ها بیشتر به گوش کردن کاذب روی می‌آورند. در گوش کردن کاذب، نیت شما درک، لذت بردن، آموختن یا کمک نیست. نیت‌های شما تحت‌تأثیر یکی از چندین موانعی قرار می‌گیرد که با گوش کردن همراه می‌شوند. وقتی توصیف‌های زیر را می‌خوانید، موانعی را که می‌توانید به یاد بیاورید که

برای اجتناب از گوش دادن به همسرتان به‌کار می‌برید، مشخص کنید.

مفهوم واقعی آنچه را همسرشان می‌گوید به نفع فرضیه‌ها و برداشت‌های خودشان نادیده می‌گیرند. ذهن‌خوانی برای ارتباط صمیمانه مهلک است چون موارد بدیهی را نادیده می‌گیرد و بر تصورات تأکید می‌کند. پل به پگی می‌گوید: «به نظرم هر دو لباس به تو می‌آید. هر کدام را می‌خواهی بپوش.» پگی به خودش می‌گوید: «او منظورش

این است من آن‌قدر لاغر هستم که هیچ لباسی به من نمی‌آید.» - مرور کردن. شما آن‌قدر مشغول مرور آنچه می‌خواهید بگویید هستید که هرگز آنچه را همسرتان به شما می‌گوید، نمی‌شنوید. گاهی حتی ممکن است کل زنجیرهٔ گفتگو را مرور کنید: «من حرفم را مطرح می‌کنم، سپس همسرم حرفش را می‌گوید، سپس من دوباره حرفم را مطرح می‌کنم…