لقمان از عموزادگان حضرت ابراهیم (ص) ، غلامی سیاه چهره از اهالی حبشه بود با دلی مالامال از یقین و باور به خدای متعال، با خلوص اعمال، و تفکری بسیار و اندیشهای وافر… و متحمّل زحمت بسیاری در ارشاد خلق میشد.
خداوند با توجّه به جمیع اعمال و مواعظ و فرمودههای لقمان، عقل و منطقش را آفرین گفت. شب هنگام در حالی که او با توجّه به ملکوت اعلی به خواب رفت، خداوند فرشتگان را فرمود تا خلعتی از معرفت و حکمت پیراسته و سراپای لقمان را بدان بیاراستند و کانون وجودش به نور دانش و بینش افروخته شد و چشمهی علم و معرفت از درون سینهاش تابان گشت.