بریده‌هایی از کتاب لب خط قرمز

ای نورچشمی‌ها و آقازاده‌هایی که از شوق خدمت و به محض احساس تکلیف، برای مأموریت و تحصیل به آن کشورهای مدیرپرور می‌روید، شادی کنید که تحمل غربت تمام شد.

این سرزمین، بیش از مدح و ستایش و تملق و چاپلوسی، به انتقاد و ابراز عقیده و راستی و صراحت و صداقت نیاز دارد. از این درباریان بی‌خاصیت توقعی نداریم، اما از تو انتظار داریم که زبان حال رعیت ستمدیده باشی. بخوان شاعر! بخوان و با کلماتت، خرمن ستم را بسوزان!»

آدمیزاد چقدر پیشرفت کرده است؛ به نحوی که اول حرف می‌زند و بلکه نطق می‌کند و بعدها اگر فرصت کرد، به حرف‌هایش می‌اندیشد!